13/11/2016 PATRO
HOEVENEN – BELGICA 2-3
Het is weeral een tijdje geleden dat deze wedstrijd
gespeeld werd, dus het zal even moeilijk worden om mijn steeds grijzer wordende
hersencellen te raadplegen. Iedereen wil ouder worden, maar oud zijn...
Er was tapdienst voor ons, dat weet ik nog. Mijn
tapmaatje Frank laat me al vlug weten dat hij zich vandaag niet al te “bestig”
voelt: één spurtje en de inhoud van zijn aanzienlijk gezwelg gisteravond ligt
op de (nep)grasmat, zo geeft hij zelf aan. Nee dat zijn niet de ideale
omstandigheden om aan de match te beginnen, dus als het even kan past hij voor
deze wedstrijd.
Volk genoeg in ieder geval. Ikzelf ben ook nog eens
van de partij na een lange aanslepende blessure: een ontsteking aan de adductoren,
maar dankzij stretchoefeningen en frictie (ik zag deze week nog in de “Slimste
Mens” het verzoek van Eric Van Looy aan de drie deelnemende dames om dat even
voor te doen voor kijkend Vlaanderen: helaas wisten geen van de drie waar de
adductoren zich bevinden, Goebels dacht nog “in de Middellandse Zee”...) gaat
het al veel beter, en tijdens de herfstvakantie had ik al even kunnen oefenen
op de kleine goaltjes en naarmate ik meer liep ging het altijd maar vlotter en
vlotter. Eigenaardig want in het begin was me gezegd zeker niet te veel te
lopen en niets te forceren. Rust roest dus, het is nogmaals bewezen.
Met gemengde gevoelens stap ik dus het veld op,
maar ik mag op mijn geliefkoosde plek vertrekken: uiterst rechts in het
middenveld. Ik ben benieuwd of ik het lang zal uitzingen want er moet daar
serieus over en weer gelopen worden: box to box noemen ze dat, maar ik ben niet
zo jong meer als mijn doorsnee medespelers. Mijn “snelheid” wordt al vlug op de
proef gesteld als Sven vanop links zie dat ik het gat in wil duiken en me een
stevige doch ideale pass voorschotelt. Helaas is mijn vertreksnelheid niet even
ideaal: een fractie van een seconde te laat vertrokken en ik haal het niet
meer. “Tien jaar geleden zou je die nog gehad hebben” zou Mark Janssen gezegd
hebben, iets wat hij trouwens dikwijls over zichzelf zegt ook: bij ons is
niemand vies van enige zelfkritiek en –relativering.
Verdedigend klopt het voorlopig nog allemaal: onze
tegenstrever komt wel geregeld voor ons doel maar zonder noemenswaardig gevaar,
mede omdat iedereen (mezelf incluis) zich uitstekend kwijt van zijn taak. En
wijzelf trekken geregeld ten aanval: zo wordt Carl vrijgespeeld en die ziet
Sven gretig het penaltygebied induiken. Hij verstuurt hem een voorzet, maar die
is net iets te laag, waardoor de verdediger die een paar meter vóór Carl staat
er nog net zijn voorhoofd kan tegenzetten, maar daardoor krijgt de bal de
ideale curve om tot bij Sven te geraken die met een volley en op halve hoogte
de bal strak in de tegengestelde hoek jaagt. Niet gemakkelijk maar wel
bijzonder mooi. 1-0 en dat tegen een ploeg die tegen een bijzonder hoog tempo
speelt. Maar dat tempo kunnen wij ook aan en we liggen zeker niet onder.
Jammer genoeg bestaat er ook zoiets als een “stilstaande
fase”: bij een vrije trap kopt “un belga” (speler van Bélgica) van vrij dicht
keihard naar beneden. Geert kan de bal nog pareren maar recht in de voeten van
een andere belga die vlakbij stond. “Pakken hé Geert” roep ik nog impulsief. “Jawadde”,
zegt Geert, “dat was wel keihard en van vlakbij”. Inderdaad, moeilijk klemvast
te nemen zulk een bal die wel gepareerd werd door een ultieme reflex maar dan
niet weggewerkt kon worden.
De bordjes weer gelijk trekken we weer vooruit op
zoek naar een doelpuntje en ei zo na komt het ervan wanneer ik door een
medemaat (ik denk dat het Hugh of Sven was) ideaal de diepte word ingestuurd.
Uit mijn linkerooghoek zie ik nog net de verdediger opduiken en om hem te vlug
af te zijn besluit ik dan maar om vanop een tweetal meter buiten het
strafschopgebied de bal richting doel te trappen. Mooi tussen de palen richting
winkelhaak, echter een half metertje te hoog, over de deklat dus. Ik zie ook
nog dat Mark P en Carl aangestormd kwamen, misschien was het beter geweest af
te leggen, maar zoals gezegd: heel hoog tempo en alles moet dikwijls zo vlug
gaan en in een fractie van een seconde beslist worden.
Is het dan nog 1-2 geworden vóór de rust? Ik dacht
het wel maar mijn geheugen begint me stilaan in de steek te laten, en een
extern geheugen mogen we niet meenemen op een voetbalveld. Ik zal het weeral
mogen horen in de kleedkamer dat mijn verslagen voor de helft verzonnen zijn of
helemaal niet stroken met de werkelijkheid.
In ieder geval begint het vele lopen me nu parten
te spelen en af en toe laat ik nu na mee terug te plooien bij een tegenaanval,
hetgeen Carl natuurlijk direct opvalt en hij moedigt me aan om terug een tandje
bij te steken, wat in mijn geval altijd inspirerend werkt. Was ik trouwens nog
vergeten zeggen: ik was snipverkouden die dag en had ’s avonds dan ook koorts.
Diezelfde Carl vroeg trouwens in de kleedkamer tijdens de rust of mijn
begrafenis al besteld was: zo slecht moet ik eruit gezien hebben. Als ik dat
even check in de spiegel merk ik dat ik inderdaad vuurrood aangelopen ben, ik
lijk wel een oude vent van 59...
Toch nog mee de kunstwei in voor de tweede helft,
maar niet voor lang: ik word aldra vervangen door Peter F die zich tijdens de
rust in het voetbalplunje had gehesen. Het spel gaat alweer vlot over en weer,
en ik denk dat we zelfs één keer de paal hebben getroffen, maar toch is het
Belgica dat scoort na (alweer?) dom balverlies, een lullige goal heet dat dan.
1-3 en de boeken toe denk je dan maar dat is buiten Sven gerekend die, wanneer
hij iets vóór de middenlijn de bal krijgt toegespeeld, bemerkt dat de keeper ver
vóór zijn doel staat en in één tijd de bal richting goal jaagt, maar zo hard en
zo zuiver dat de keeper enkel vertwijfeld enkele passen achteruit kan zetten om
te zien hoe de bal over zijn verbouwereerde hoofd tegen de netten belandt.
Alweer een prachtig doelpunt en we vatten weer moed. Sven: nu dat er rechtstreeks vanaf de aftrap mag gescoord worden is dat misschien een idee om te proberen de volgende keer: niet centeren maar ineens op doel schieten! Mocht het je ontbreken aan inspiratie:
De tegenstrever merkt ook wel dat we er weer in geloven: hun laatste man wil de bal niet afgeven zodat er vlug weer kan hervat worden, wat Carl bijzonder boos maakt, en waar hij de scheidsrechter (onze Marcel) ook op wijst. Normaal is dat een gele kaart hebben we geleerd bij de scheidsrechterscursus, maar er bestaat ook regel 18, en dat is: “Gebruik je gezond verstand” en in de geest van de match zou dat overdreven geweest zijn, er is niets noemenswaardigs onsportiefs gebeurd. De tegenstrever roemde ons zelfs tijdens de rust voor ons vlot samenspel en hoog tempo en was verbaasd dat we slechts 6 punten hadden tot nog toe. Ja wat wil je, als je zo elke match goed speelt en niet onderligt maar dan toch verliest met één doelpuntje verschil, dan kan je niet veel punten sprokkelen natuurlijk.
De tegenstrever merkt ook wel dat we er weer in geloven: hun laatste man wil de bal niet afgeven zodat er vlug weer kan hervat worden, wat Carl bijzonder boos maakt, en waar hij de scheidsrechter (onze Marcel) ook op wijst. Normaal is dat een gele kaart hebben we geleerd bij de scheidsrechterscursus, maar er bestaat ook regel 18, en dat is: “Gebruik je gezond verstand” en in de geest van de match zou dat overdreven geweest zijn, er is niets noemenswaardigs onsportiefs gebeurd. De tegenstrever roemde ons zelfs tijdens de rust voor ons vlot samenspel en hoog tempo en was verbaasd dat we slechts 6 punten hadden tot nog toe. Ja wat wil je, als je zo elke match goed speelt en niet onderligt maar dan toch verliest met één doelpuntje verschil, dan kan je niet veel punten sprokkelen natuurlijk.
Volgende keer beter, en dat is op 3 december reeds,
want door een gril van de kalender moeten we twee opeenvolgende matchen tegen
dezelfde tegenstrever. Ze zijn in ieder geval gewaarschuwd dat wij bijzonder
gemotiveerd zullen zijn.
JD
