08/11/15 – CITY PIRATES - PATRO HOEVENEN 4-0

Wat dat tegenwoordig is met het weer dat heeft geen naam, of misschien toch: global warming. Dat is Engels voor “opwarming van de aarde”. Ik denk dat de aarde zelf niet zozeer is opgewarmd, maar wel de atmosfeer. Dat blijkt al vlug als ik me naar het terrein van City Pirates begeef aan de Noorderlaan, slechts een boogscheut met de fiets, een slordige kilometer of acht. Ik zal hier verder niet uitweiden over de fietstocht, wie daar iets over wil lezen kan mijn memoires van mijn fietstochtje naar Santiago (heen en terug) eens opvragen: identieke eerste acht kilometer. Het is wel moederziel alleen dat ik moet peddelen want onze fietsmakker Mark Deelen (tevens de voorzitter tegenwoordig) besteedt zijn volle aandacht aan de derde ploeg en heeft min of meer de voetbalschoenen aan de haak gehangen, al kan het wel zijn dat die haak niet zo stevig bevestigd is en die schoenen misschien af en toe nog eens los komen.

Een topmatch staat er vandaag op het programma. De eerste tegen de tweede. Hadden we vorige week niet het debacle van S.A.V.A. opgelopen dan zouden zelfs de twee eersten tegenover elkaar gestaan hebben. Dan hadden er na de wedstrijd maximum 3 punten verschil kunnen zijn tussen beide ploegen, nu is dat wel enigszins anders: als wij winnen komen we weer gelijk met hen, als we verliezen bedraagt de kloof al 6 punten, bij gelijkspel blijft er een verschil van 3 punten. Een 6-puntenwedstrijd heet dat dan. Het zal er dus waarschijnlijk heet aan toe gaan, en dat ligt niet alleen aan de opwarming van de aarde.

Weeral een onuitgegeven ploegopstelling vandaag. In de spits Peter VDG die na een leuke training woensdag er weer voluit tegenaan kan gaan. Hij wordt bijgestaan door Mark P of Brian die zowat een vrije rol hebben maar die toch op het hart gedrukt werd vóór de wedstrijd vooral mee te strijden op het middenveld want we vermoeden dat daar wel eens de wedstrijd beslist zou kunnen worden. Overigens was Brian er vóór de match nog niet, hij komt pas binnengesloft in zijn gekende stijl (lees: sigaret nonchalant in de mondhoek) als we al 2 minuten aan het spelen zijn. Onze topscorer Mark J kan er deze week helaas niet bijzijn wegens een te ver gedreven pedicurebehandeling vorige zondag (zie foto). 

Op het middenveld links Roger, rechts Hans en als absolute spelverdeler Patrick VDW die zoals gezegd zal bijgestaan worden door Mark P en Brian. Achteraan hebben we dan als laatste man Wim en voorstopper Stan, linkse verdediger is Fred en op rechts de kuitenbijter Geert. Onze vaste libero Patrick F is in geen velden te bespeuren, zijn “vlucht naar Egypte” was ook zo aangekondigd maar met de ontwikkelingen van de laatste week had ik toch misschien verwacht dat hij er wél bij zou zijn. Niet dus, zijn vlucht naar Egypte zal dus waarschijnlijk wel vertrokken zijn, het zou wel eens kunnen dat hij en zijn vrouwtje samen met de bemanning de enige passagiers waren…

De match dan want ik veronderstel dat het daarvoor is dat jullie deze blog lezen. Al van bij het begin is het duidelijk dat het een kat en muisspelletje wordt. C.P. tikken voorzichtig de bal rond op het middenveld en zoeken aarzelend een opening die onze goed georganiseerde verdediging echter niet laat vallen. Het middenveld stoort bijzonder goed en komt af en toe ook eens aan opbouwen toe. Vooral Roger maakt het de tegenstrever bijzonder lastig op links waar er toch wel een paar heel goede piraten rondlopen. Zélf komt Roger niet aan opbouwen toe want Peter VDG loopt eenzaam en alleen vooraan en is moeilijk bereikbaar. Blijkbaar heeft hij dat zelf bemerkt want hij gaat ietsje zakken en kan dan plots de bal afsnoepen van de verdedigers die al verscheidene keren niet wisten waarheen met het ronde ding. Zo stormt hij alleen op de doelman af en dat lijkt al een gemaakt doelpunt, maar op het allerlaatste moment lijkt het wel of hij aarzelt tussen binnenknallen, subtiel voorbij tikken of lobben, en plaatst de bal rechts van de keeper die met zijn linkervoet het “schot” tegenhoudt. Wég kans en Peter VDG die het gefrustreerd uitschreeuwt van ontgoocheling in zichzelf. Niemand die het hem kwalijk neemt natuurlijk, per slot van rekening heeft hij die kans zelf afgedwongen en niet alle kansen worden verzilverd, dat is nu eenmaal voetbal. De piraten slaan wel bleek uit achter hun ooglapje en roepen nerveus wat naar elkaar toe. Vooral hun nummer 17 begint krampachtig te spelen met een reeks brutale fouten als gevolg. Geen kaart echter die uit het borstzakje van de scheidsrechter tevoorschijn komt. Wie wél een kaart versiert is hun linker middenvelder die na een contact met Geert blijkbaar iets tegen de scheidsrechter moet gezegd hebben, of had hij nu een fout begaan op Geert, ik herinner me het allemaal niet meer zo precies, maar Geert vindt het per sé nodig om nog iets te zeggen tegen de scheidsrechter en hij houdt niet op met zaniken wat hem ook een geel karton oplevert tot grote woede van Wim die laat zien dat hij CEO kwaliteiten heeft en Geert toebrult dat hij zijn bakkes moet houden (sic). Wie Geert kent zal zeker weten dat hij ongetwijfeld iets tegen Wim moet teruggemompeld hebben in de trant van “Ik lot mij nie tuun” (licht Zwijndrechts accent…).

Hans is ondertussen zoals steeds iedereen aan het aanmoedigen om “druk te zetten” en “op te zitten” en “vast te zetten”. Ik hoor hem graag bezig, dat werkt toch motiverend vind ik, want zélf heb ik de neiging nogal eens laks te worden, maar aanmoedigingen van ploegmaats doen wonderen bij mij. Helaas zit ik op de bank mijn frustratie te verbijten, frustratie omdat we weer een reuzenkans creëren, deze keer is het Mark P die alleen voor de keeper verschijnt maar ook zijn laatste baltoets tegen de doelman aan knalt en bij de rebound, waar hij het doel gapend voor zich heeft, de bal onbegrijpelijk over schiet. “Toch merkwaardig dat deze ploeg nog maar twee tegendoelpunten geslikt heeft”, merkt Brian op. Niet zo merkwaardig repliceer ik hem, want onze kansen gaan er óók niet in.

En je voelt me al komen: het doelpunt valt weer aan de overzijde, bij een stilstaande fase nog wel. Een hoekschop die wordt weggekopt door onze verdedigers belandt net aan de grote backlijn bij hun nummer 6 die zonder aarzelen in de volley met zijn linkervoet de bal net naast de rechterpaal mikt waar Fred hem nog net kan aaien met de drie sprietjes die zijn kruin nog rijk is, helaas onvoldoende om ons voor een achterstand te behoeden. Voor alle duidelijkheid: het staat nu 1-0 (Hans…).

Ontmoedigd zijn we echter niet, integendeel zelfs. Iedereen steekt een tandje bij en als wij ook een hoekschop versieren rukt Wim (onze dubbele meter van dienst) mee naar voren en kopt de bal perfect naar de grond… met zijn oog helaas, waardoor alle kracht uit zijn kopbal (of is het een oogbal) verdwijnt en de doelman maar voor het plukken heeft. Even later wordt Peter VDG nog eens mooi vrijgespeeld maar schiet vanuit een moeilijke hoek in de handen van de keeper. Een lobje had beter geweest, maar ja, het moest snel gaan. Laatste actie van Peter VDG want een minuutje nadien verzoekt hij trekkebenend om vervanging. Brian (wiens sigaret ondertussen opgerookt is) zal hem vervangen. Ondertussen moeten we wel met zijn 10-en verder want Geert had een doorgebroken spits getorpedeerd (achteraf beweert hij wel: “Kein em nie gerokt” (nog altijd licht Zwijndrechts accent)) en kreeg een tweede gele kaart onder de neus. Rood dus. Toch wel goed dat zulk een officiële scheidsrechter kaarten trekt, alleen was die eerste voor reclameren natuurlijk totaal overbodig, daar hij had hij nu wel rekening mee kunnen houden, want zoals Wim terecht opmerkte nadien, die speler van C.P. bleef ook nog mekkeren en die kreeg géén kaart.

Balend naar de kleedkamers dus, en de ploeg wordt nog maar eens vertimmerd. Hugh (stond er ondertussen al op) op rechts midden, ikzelf links midden, en Kris komt Stan vervangen. Hugh zal het misschien lastig krijgen want hij moet na het wegvallen van Geert het werk van twee man opknappen, maar hij heeft al laten blijken dat hij vandaag in bloedvorm verkeert: secure tussenkomst, gevat anticiperen en mooi uitverdedigen: meer moet dat niet zijn. Roger heeft een zeer verdienstelijke wedstrijd gespeeld en zich mateloos ingezet voor het team door zijn storingswerk en positiespel. Hij stond te spelen tegen de beste piraat van allen: het nummer zes. Over Stan kunnen we kort zijn: stevig kopwerk, aanvallers goed opgevangen en op geen foutje te betrappen. Al bij al hebben we een zeer goede eerste helft gespeeld, dat had niemand durven verhopen, alleen jammer dat het beste paard weeral eens niet de haver gekregen heeft die het verdiende.

Met vernieuwde moed en vertimmerde ploeg terug de weide in dan. Op de Luchtbal nog wel, wie weet heeft hier ooit Nainggolan nog gespeeld die menig jeugdspeler nu weet te inspireren (hopelijk alleen qua voetbaltalent en niet qua kapsel), vooraleer hij naar “den Tuub” ging (Tubantia Borgerhout).

Het spel gaat nu vlot heen en weer. Wij komen meer en meer op de helft van de tegenstrever maar kunnen geen echte kansen meer creëren. Patrick VDW doet wel zoals steeds zijn uiterste best maar verkiest soms de moeilijkste weg (commentaar van een verdedigende piraat) in plaats van een vrijstaande man aan te spelen en Brian en Mark P. lopen zich soms te pletter tegen een overmacht aan verdedigers. Aan de overzijde wordt echter steeds beter gevoetbald en na een individuele actie op links wordt zowat de hele linkerflank opgerold en heeft men maar voor te geven waar het nummer zes (weeral hij) vanachter mijn rug wegspurt en de bal maar in het mandje te leggen heeft. 2-0 voor alle duidelijkheid Hans… Dat wordt nog moeilijk om deze scheve situatie recht te trekken, zeker met een man minder, en dat wordt nu toch wel pijnlijk duidelijk dat we in aantal onderliggen. Zo belandt een ver schot van hen nog tegen de lat, maar wordt het toch nog vlotjes 3-0 en 4-0. Onze Richie heeft zich wel nog eens kunnen onderscheiden als een schot van het nummer zes (weeral hij) naar de (voor Richie) rechterwinkelhaak vertrekt maar met een mooie zweefsprong en met beide gestrekte armen bokst Richie de bal in hoekschop.

De score is duidelijk geen exacte neerslag van het wedstrijdverloop. Akkoord, op de winst konden we achteraf geen aanspraak meer maken, maar als in de eerste helft één, twee of zelfs drie van die kansen erin gaan, dan had het een totaal andere wedstrijd geweest, en een totaal ander verslag ook, want verslagen uittikken als we verslagen (sic) zijn, dat is toch niet zo leuk als berichten over  gewonnen matchen. Volgende keer beter denk ik dan. Mijn eigen prestatie kan ik nog het beste omschrijven zoals Sabine Hagedooren een zeebriesje omschrijft: matig tot zwak. In tegenstelling tot ieder van mijn ploegmaats die wél een goede match hebben gespeeld ondanks het resultaat.

Nadien laten we dat echter niet aan ons hartje komen en zijn de gesprekken zelfs luchtig tot hilarisch. Roger vond het zelfs nodig om de hongerigen te spijzigen en gooit één van de talrijke curryworstjes (de frietketel wordt in deze kantine NOOIT afgezet veronderstel ik) vóór de voeten van een (gewezen) blonde vamp met aan haar pols iets wat een leiband dat moet voorstellen en helemaal onderaan dat ding een harig mormel, ook wel eens schoothondje genoemd. Maar ze vond het wel lekker (en dat hondje ook…) Maar één ding primeert en daar moeten we Marcel bijtreden die dat in de korte speech van vrijdagavond nog eens had benadrukt: de vriendschap is het belangrijkste bij ons in de ploeg, niemand die iemand anders iets kwalijk neemt. En mij durven ze al helemaal niets verwijten natuurlijk want ik heb een machtig wapen om hen van antwoord te dienen: mijn pen (hoewel het een klavier is tegenwoordig).

JD 

P.S.: Volgende week Filip er weer bij, Peter F nog gekwetst, en voor onze wederoptredende topscorer het volgende ter inspiratie:

SCHRANSAVOND OLD VETS

Naar goede gewoonte zijn we weer eens gaan eten, per slot van rekening hebben we toch al 21 punten bijeen gesprokkeld. Marcel benadrukte nog eens dat de vriendschap in onze ploeg primeert, iets wat hij bij andere ploegen toch niet zo uitgesproken bemerkt. Maar als hij zichzelf ex-oudspeler noemt, komt hij dan terug mee voetballen?

Ronny had een uitstekende locatie gekozen (waarvoor dank), namelijk GINO in Ekeren, waar de pizzas overheerlijk zijn, nóg veel smakelijker als je ze daar vers eet in plaats van aan huis laat brengen.

25,- € per persoon was natuurlijk wat krap berekend want de wijn en het water vloeiden rijkelijk en ook het dessert en koffie mochten niet ontbreken, maar 35,- € is nog weinig, daar kan je nergens anders zo uitgebreid voor gaan eten.

Een zeer geslaagde avond en dat het smaakte, mag wel blijken uit onderstaande foto: Geert die op het punt staat een witte dame te verorberen. Hopelijk laat hij nog wat plaats voor zondag om enkele piraten met huid en haar te verslinden.

01/11/2015 – PATRO HOEVENEN – S.A.V.A. 1-2

Weeral een heerlijke lentedag vandaag: 18° is er voorspeld, dat belooft net zoals vorige week weer veel supporters aan de lijn te zullen brengen. Het moet gezegd dat we dit jaar nog niet kunnen klagen wat betreft belangstelling, het goede weer zal daar zeker voor iets tussen zitten. De spelersvrouwen zijn elke week weer trouw op post en ook enkele oud-spelers en andere sympathisanten komen enthousiast supporteren, waarvoor dank!

Vandaag een wedstrijd tegen S.A.V.A., een oude gekende voor ons, zij spelen namelijk al jáááren in dezelfde reeks als wij. Vandaag kunnen we niet rekenen op onze sterkhouders op het middenveld met name Mark P en Filip, deze laatste gebruikt het zwakke excuus dat hij in Londen zit… Zwak excuus, want met de Thallys ben je toch zo in Antwerpen-Centraal (70 minuten van St. Pancras naar Brussel Midi, een 40-tal minuten van Brussel naar Kapellen zelfs) en keer je binnen dezelfde tijdsspanne weer terug. Hij zou rapper terug in Londen kunnen zijn dan ik terug thuis toen ik nog in Zoersel woonde (veel kapellekes onderweg…). Maar gelukkig bevestigt Patrick VDW dat hij de training van woensdag goed verteerd heeft en hij er weer fris en vrolijk zoals vanouds zal bijlopen. Gelukkig maar want een wedstrijd wordt dikwijls op het middenveld gewonnen en met Patrick als draaischijf zit dat wel snor. Wat ook snor zit deze week is onze uitrusting: vorige week nog muf ruikend uit de sportzak gekomen (denk aan oude sokken die drie weken ergens tussen vuil ondergoed hebben gelegen zonder gewassen te worden en dan plots op de verwarming worden gelegd), deze week blijkbaar vers uit de droogkast want onze tenues zijn nog warm. Misschien verklaart dat enigszins onze winst van vorige week: de tegenstander van je afhouden met een reukgordijn… All is fair in love and war…

Weer een officiële scheidsrechter aangeduid deze week dus Marcel hoeft deze keer niet op te draven maar hij is natuurlijk trouw op post om ons aan te moedigen. Vóór de wedstrijd moeten we weer bij de brave man in het zwart komen en naar het schijnt (ik heb mezelf iets later laten keuren) steekt die daar een preek af om U (kort voor: Umeentdatallemaalofwa?) tegen te zeggen. Gewoonlijk voorspelt dat niet veel goeds voor zijn kwaliteiten óp het veld waar het per slot van rekening toch moet gebeuren. Afwachten maar, omdat het net “maand van de scheidsrechter” is geweest (oktober, we zijn nu 1 november) geven we hem het voordeel van de twijfel, als hij het goed doet zullen we hem zelfs in de bloemetjes zetten, ’t zullen wel chrysanten moeten zijn want het is vandaag Allerheiligen. Toch wel een beetje raar om op zulk een dag het voetbalveld in te moeten, dat moet de eerste keer in mijn carrière zijn denk ik. ’t Vrouwke geloofde me zelfs bijna niet toen ik zei dat ik ging voetballen, ik vermoed dan ook dat ze dat gecheckt heeft op de website van KVV, maar die lag twee dagen plat dus zal ze me op mijn woord moeten vertrouwen.

De wedstrijd dan onder een staalblauwe hemel en een heerlijk herfstzonnetje. Het is warm, dat blijkt al vlug, en op het veld gaat het er ook ineens warm aan toe. S.A.V.A. schuwt het niet om er stevig in te vliegen met de nodige fouten tot gevolg, gelukkig keurig gefloten door de ref. Voorin loopt Peter VDG ook weer mee die hersteld is van zijn verrekking in de hamstring. Met twee zulke klassespitsen (Mark J is de andere natuurlijk) zouden we hier vandaag toch vlot moeten kunnen winnen. Maar ja, de wedstrijd moet gespeeld worden eerst, die duurt 2 x 35 minuten, de bal is rond, en op het einde winnen de Duitsers… Afwachten dus maar of we kansen kunnen creëren en ook afronden. Het is echter de tegenstrever die eerst op voorsprong komt na een uitgespeelde kans waar onze verdediging even uit verband wordt gespeeld. 0-1 dus (ja op verzoek van onze Nederlandse vrienden die niet tussen de lijntjes kunnen lezen zal ik de (tussen)score er telkens bijzetten). Weeral achter, het lijkt wel of het dit seizoen nooit anders gaat. Maar scheve situaties rechtzetten, daar zijn we sterk in zo is al het hele seizoen gebleken. Het middenveld met Patrick VDW als draaischijf, Brian die alle gaten dicht en mee oprukt, Roger die op links zichzelf vlot in de acties inschakelt en mezelf op rechts draait naar behoren en zo weten we toch enkele kansen te creëren. Zo komt Mark J bij de bal en omspeelt hij de keeper en in volle sprint nog plaatst hij de bal… net over. Ik denk dat de bal juist opsprong op het moment toen hij hem raakte, want hij heeft er al moeilijkere ingelegd. Niemand die Mark J echter iets kwalijk neemt natuurlijk, integendeel, knap dat hij die kans weer wist te grijpen. Ook Peter VDG besluit van op zeer dichte afstand op de keeper die gepast uitgekomen was en hem zelfs in de voeten dook, of anders had het balletje in het net gehangen. Ook Ronny die alleen opduikt voor de keeper en plots de bal in de voeten krijgt besluit pardoes van dichtbij naast.

En zoals je al kan vermoeden in zulke situaties, valt het doelpunt natuurlijk aan de overkant op een vrij onverwacht moment. Een steekpas naar hun spits (een kolos die ik liever niet in de vroege uurtjes in Leuven zou tegenkomen) die van aan de buitenste rand van de middencirkel vlug enkele meters neemt en dan verrassend uithaalt van redelijk ver. Ik zie Richie naar de juiste hoek duiken maar de bal springt net op vóór hem en zo verdwijnt die boven zijn uitgestrekte arm. 0-2 weeral. En de tegenstanders scheppen natuurlijk moed uit hun voorsprong en duiken geregeld geïsoleerd op voor het doel van Richie. En het is bij zulk een fase dat eerst Kris een doorgebroken speler afstopt. Van waar ik stond leek het alsof hij hoegenaamd geen leer raakte, maar hij beweert zélf tijdens de rust van wél wat wordt beaamd door enkele medespelers die anders gepositioneerd waren dan ikzelf. Tóch wordt er een vrije trap gefloten maar de scheids legt de bal buiten de grote rechthoek hoewel de “fout” er binnenin gebeurd was. Geen gevaar echter voor Richie. Bij bijna een gelijkaardige fase is het ditmaal Roger die de bal wil ontzetten maar omdat zijn tegenstander hem plots voor de voeten loopt raakt hij die vol op de hakken. Geen fout echter volgens de ref deze keer en de spelers van S.A.V.A. die al héél de wedstrijd een serieuze zaag aan het spannen zijn, zijn woest en razend, zo razend dat wanneer Peter VDG de bal krijgt toegespeeld hun verdediger probeert hem in tweeën te trappen (met hém bedoel ik dan Peter, niet de bal). Er wordt wel gefloten maar geen kaart. Waar ik ook de scheids op wijs: “Als u geen kaart geeft dan doet die man dat straks nóg eens”. Dit was écht wel proberen iemand te raken uit frustratie. Ondertussen is het nog altijd 0-2 en dat zetten we wel weer recht denk je dan. Niet vóór de rust echter want wanneer ik de bal toegespeeld krijg aan de grote rechthoek besluit ik zélf maar eens naar doel te mikken, wat overigens totaal mislukt en zo wordt het iets tussen een voorzet en een schot op doel maar eigenlijk géén van beiden want de bal gaat zelfs over de zijlijn buiten. Even temporiseren en een rustige voorzet over de grond had beter geweest. Ik zal eraan denken de volgende keer…

“There will be no next time” zongen de Kids ooit. Ludo Mariman kan het weten want zijn broer Frank heeft nog bij den Antwerp gespeeld. Het zal dus niet meer voor vandaag zijn dat ik nog eens kan proberen: er staan namelijk behoorlijk wat reserven langs de zijlijn te trappelen en Hugh komt dan ook in mijn plaats. Frank is al na 5 minuten licht geblesseerd geraakt, Peter F die zich geen 100% voelt (pittige woensdagtraining denk ik) wil het ook nog wel eens proberen. Een ietwat vertimmerde ploeg begint aldus aan de tweede helft en het moet gezegd dat er gelijk uit een ander vaatje getapt wordt. De tegenstrever wordt zowaar met de rug tegen het doel geplakt en uit onze altijd gevaarlijke aanvallen worden heel wat hoekschoppen gepuurd die echter niets opleveren, toch geen doelpunt dan. Ondertussen wordt de zaag van S.A.V.A. natuurlijk nog harder opgespannen en schreeuwen zij bij bijna elke actie dat er buitenspel in het spel is. En als Mark J weer eens op het gepaste moment wordt gelanceerd door Peter F vertrekt Mark als een pijl uit een boog vanachter de verdedigers, neemt mooi de bal mee, omspeelt de keeper en deponeert de bal in het doel. Wel zeker 25 kelen schreeuwen “Buitenspel, offside, fuerajuego, …”, enfin, in alle talen bijna, en de ref die niets anders durft waarschijnlijk, keurt een geldig doelpunt af. Ik zag zelfs duidelijk (ik stond langs de zijlijn ter hoogte van de laatste verdediger) dat Mark zelfs vertrok toen de pass al vertrokken was, en zéker niet uit buitenspelpositie. Wanneer krijgen we ook grensrechters bij KVV? Maar zelfs die zitten er al eens naast, het is en blijft dan soms ook een moeilijk gegeven dat buitenspel, maar dit was er toch duidelijk geen, vraag het maar aan de voetbalkenners die op dezelfde hoogte stonden, nietwaar Jordi?

Niet getalmd echter, Patro trek weer verder ten aanval en Patrick VDW die nu op volle toeren draait (eigenlijk is dat dan in overdrive want de eerste helft draaide hij al op volle toeren) schiet van ver naar de linker winkelhaak waar hun doelman echter een stokje voorsteekt in de vorm van een keepershandschoen. Mooie actie van allebei, hadden we niet achter gestaan zou ik zelfs geapplaudisseerd hebben voor hun keeper, nu klapte ik alleen maar in mijn handen voor dat geweldig schot van Patrick natuurlijk. Ook Patrick F (vandaag weer onze laatste man, de libero) komt al eens mee naar voren en legt een mooie individuele actie op de mat (omspeelt zowat vijf man) maar wordt dan in extremis te ver naar rechts gedwongen en moet uiteindelijk bezwijken voor een overmacht aan gele shirts. Geel blijkbaar door hun gezeik heel de match: kunnen die zagen zeg! En tijdwinnen, niet normaal. Slenteren naar de bal als die over is, bijna minutenlang talmen bij een vrije trap of uittrap, alle middelen zijn goed om toch maar niet te moeten voetballen terwijl de tijd loopt. Tien minuten overspel had hier zeker op zijn plaats geweest. En die gele shirts hadden ook wel een gele kaart verdiend, zo wordt Brian bijna getorpedeerd als hij zijn derde mannetje in zijn gekende slangenstijl omspeelt, schande dat dit zomaar ongestraft blijft. Wel chapeau voor Brian die er rustig onder blijft en alleen maar eens stoïcijns in de richting van de ref blikt. Ook Patrick VDW krijgt zijn deel van de klappen en wordt bijna onder de graszoden gestopt, en dan is zijn tegenstrever verwonderd dat Patrick hem de uitgestoken hand weigert. Trop is te veel zei ooit eens iemand die zélf trop had. Was dat ook geen beenhouwer?

Uiteindelijk komen we nog éénmaal tot scoren dankzij een doelpunt van weeral Mark J. Hoe die dat gedaan heeft moet u maar lezen in één van de vorige verslagen: op zijn gekende, eigenste flegmatieke stijl. Grote klasse. Helaas is het kalf verdronken en wordt er afgefloten en is onze eerste nederlaag een feit. Al bij al onverdiend (gelijkspel had juister geweest) tegen een onsportieve tegenstrever die maar met één doel naar Hoevenen waren afgezakt: ons een pad in de korf zetten. Met een ietwat kordatere scheidsrechter had dit misschien anders gelopen, maar we moeten ook de hand in eigen boezem steken en besluiten dat ons spel niet goed genoeg was deze keer. Enige lichtpuntje was het fantastisch wederoptreden van Patrick VDW en ook Peter VDG die omzeggens blessurevreesvrij (nieuw woord: ©JD) speelde.

Terug in de kleedkamer gekomen een nieuwe opdoffer: de koelbox staat nog in de auto, geen jeneverkes deze keer, hebben we eigenlijk ook niet verdiend. En achteraf nóg twee opdoffers maar van veel erger kaliber: Peter F blijkt in een innige omhelzing gezeten te hebben met zijn tegenstander en belandt die avond nog op de spoed waar enkele gekneusde ribben de diagnose is, en Mark J blijkt zijn teen gebroken te hebben, én een afgescheurde teennagel als gevolg. Hieronder het resultaat: NIET VOOR GEVOELIGE KIJKERS!!! Mark, dat verwondert me toch: had je nu een gebroken elleboog gehad na je akkefietje met die keikop van een verdediger dan had ik dat nog kunnen begrijpen…

We zullen dus met een onthoofde ploeg naar City Pirates moeten die 3 punten konden oprapen dankzij forfait van hun tegenstrever. Ik ben benieuwd hoe dat zal verlopen…

JD 

DE UITSLAGEN 01-11-2015

DE RANGSCHIKKING 01-11-2015

DE VOLGENDE SPEELDAG 08-11-2015

25/10/2015 – PATRO HOEVENEN – ALBERTA SCHILDE 4-3

Weeral een topwedstrijd vandaag: de stand leert ons dat Alberta Schilde op 8 punten van ons volgt, City Pirates hebben net als wij nog geen enkel punt laten liggen maar die hebben wel minder doelpunten tegengekregen (zij nog maar 1, wij al 8) maar wij hebben wel al 1 keer meer gescoord dan de mannen met het ooglapje (27 maal namelijk). Het is dus kwestie om vandaag geen punten te laten liggen om C.P. bij te blijven en hopen dat zij misschien ooit eens wat puntjes hier of daar laten liggen. Er is namelijk iemand in onze ploeg die het sinds een paar weken al heeft over “het kampioenenbal”. Het moet zijn dat hij graag viert en de bloemetjes buitenzet, want het seizoen is nog jong en er kan nog veel gebeuren. Natuurlijk is het lang geleden (als het ooit al eens gebeurd is) dat onze veteranenploeg 18 op 18 behaalde, maar er is nog een lange weg te gaan: de winter komt eraan, spelers kunnen gekwetst worden, een dipje is altijd mogelijk (laat ons het niet hopen natuurlijk), en we moeten nog twee maal tegen de sterkste tegenstander. Het dromen zelf is natuurlijk ook plezant, misschien zelfs plezanter dan de werkelijkheid soms…

De wedstrijd dan, want na de aanloop van het verslag van vorige week waren er wat klachten over het feit dat men eerst een half uur moest lezen vooraleer er iets over de match vermeld werd. Patrick F merkte zelfs op dat hij een uur aan het lezen is geweest om dan maar gedurende 5 seconden één regeltje te zien verschijnen met zijn naam in. Tja, als je secuur speelt valt er niet veel te melden natuurlijk, maar ik beloof je Patrick dat dat vandaag wel anders zal zijn…      

Eerst en vooral zijn excuses aan het adres van Marcel aangewezen want ik had hem de dag voordien nog gemeld dat er wéér een scheidsrechter aangeduid was voor onze wedstrijd, ik had namelijk alleen bij onze match een gekleurd ventje zien staan, blijkt achteraf dat onze match de enige match is waar géén scheidsrechter is aangeduid. Marcel had ’s morgens al een wedstrijd gefloten maar heeft toch zijn plunje meegebracht en wil ons helpen door te match te leiden. Chapeau daarvoor!

Bij de aftrap staan Ronny en ikzelf weer in de spits en Mark J gaat het een beetje aanzien vanaan de zijlijn om op het gepaste moment in te vallen. Al vlug blijkt dat Schilde over een bijzonder sterk middenveld beschikt met allemaal goede stevige voetballers die zich niet makkelijk opzij laten zetten. We worden dan ook vlotjes weggetikt en bij één van die fases is het al vlug prijs als onze verdediging door een vlotte combinatie uit verband gespeeld wordt (zelfs de befaamde sliding van Patrick F volstond niet om hen af te stoppen) en met een ultieme tik met uitgestrekt been prikt één van hun spitsen de bal naast Richie en zo staat het 0-1. Ontnuchterend en pijnlijk verdiend. Het enige dat we ertegenover kunnen plaatsen is een verre bal van Frank (die in de verdediging speelt) naar mezelf toe en ik zie net als Mark J vorige week vanuit mijn één oog hoe de keeper vanop zijn lijn vertrekt. Ik heb die bal dus maar te raken denk om hem over de keeper te lepelen. Zo gedacht zo gedacht… maar niet gedaan want ik mis dat balletje op een haar na en hun doelman kan maar oprapen. Wég kans, maar het illustreert dat we er met ons middenveld niet doorkomen en dat het met lange ballen naar voren moet gebeuren, ons samenspel is net zo zeldzaam als een pinguin in de Sahara. Tot overmaat van ramp blijft Schilde wel vlot combineren en op bijna identieke wijze als bij hun eerste doelpunt scoren zij voor de 2e maal. 0-2 en nu wordt het pijnlijk denk ik, dus ander en beter en Mark J komt erin, zoals altijd hadden we afgesproken om geregeld te wisselen voorin. Wie Mark J een beetje kent weet dat hij druk kan zetten op een verdediging en dat hij ook het balletje eens kan bijhouden om wat adempauze te gunnen aan de medespelers, en zo ontstaat er langzaam maar zeker toch wat meer evenwicht in de wedstrijd. Maar vanaan de zijlijn zien we hoe Mark P en Hans, die bijna steeds mee naar voren oprukken om toch maar een tegendoelpunt te willen scoren, een zee van ruimte laten achter hen bij de tegenaanval van de tegenstrever. Die houden onze verdediging en Richie behoorlijk bezig, Richie kan wel blij zijn want hij heeft zich toch al eens in het doel staan vervelen dit seizoen, dat is vandaag wel anders, maar hij komt geregeld goed uit en ook op de lijn staat hij secuur en vol vertrouwen te keepen zodat het altijd “nog maar” 0-2 is. “Een tegendoelpuntje voor ons vlak vóór de rust zou niet slecht zijn” denken wij luidop en blijkbaar beschikt Mark J over telepathische gaven want hij legt weer een actie op de mat om U (afkorting van: UmoetdatzelfmaareensproberenUzalziendatdatnietzogemakkelijkis) tegen te zeggen en schiet de bal naast de wanhopige vuisten van de doelman binnen. De aansluitingstreffer zoals dat heet: 1-2. Dat geeft toch een beetje meer een gerust gemoed om naar de kleedkamers te trekken. Daar wordt natuurlijk het feit besproken dat het middenveld niet té gretig naar voren mag trekken want onze verdedigers komen geregeld tegen een overmacht te staan en hebben soms wel 2 of 3 man tegenover één van onze verdedigers. Dus wordt er afgesproken dat als Mark P mee oprukt, Hans blijft hangen, en viceversa, en de flankspelers moeten ook de gaten die er eventueel vallen mee dichten. Ja het is soms hard labeur op een voetbalveld als alles niet van een leien dakje loopt.  
    
Nog twee hilarische feiten vermelden van de eerste helft: Marcel die een fout fluit en zegt: “Met de schouder in nek van de tegenstander gehangen” en hierbij naar zijn elleboog wijst (en dat voor een beenhouwer…), en de middenvelder van Schilde die door één van onze spelers (Hans of Peter F denk ik) op de huid gezeten wordt waarna een andere Schildenaar tussenbeide komt en iedereen omver kegelt. Marcel laat terecht verder spelen (voordeel) waarop de eerstvermelde Schildenaar moord en brand schreeuwt, maar als ik hem zeg: “Zeg mateke, dat was één van uw eigen matekes hé!” is hij wonderwel ineens hersteld en vraagt hij met een verwonderd gezicht: “Ah ja, is dat zo?”. Ik dacht nog even dat hij ging vragen wíe het was zodat hij zijn ploegmaat een draai rond de oren kon verkopen.

Met verse moed weer het veld in dan. De afspraken die gemaakt zijn worden ook stipt opgevolgd en zo kunnen we toch meer druk zetten op hun middenveld. Er komt steeds meer en meer evenwicht in de wedstrijd. Hans die een ongelooflijk groot strijdershart heeft (soms al eens wat té groot, op training o.a. ;-) ) moedigt iedereen aan en als zij de bal naar achteren moeten spelen roept hij: “Druk zetten jongens!” wat prompt wordt uitgevoerd en hun verdediger speelt pardoes de bal naar achteren maar dat wordt dus een té korte terugspeelbal want daar duikt Mark J weer op als een duiveltje uit een doosje, pikt de bal mee, omspeelt de keeper en zo staat het weer gelijk (2-2). De kopjes bij Schilde gaan wat hangen nu en wij ruiken natuurlijk bloed.

Wie dacht dat Schilde nu een euh… schild voor hun doel zou ophangen heeft het echter mis. Ze trekken weer ten volle in de aanval en zo zien we hoe ze één keer tegen de (weliswaar buitenkant) paal knallen, en hoe vervolgens één van hun spitsen de bal meters naast plaatst vanop vrij korte afstand. Hij was dan ook volledig van zijn melk want hij kreeg de bal toegespeeld van Patrick F die in een zonderling moment van onachtzaamheid hem het ronde ding in de voeten had gedeponeerd in de grote rechthoek. Het blijft gevaarlijk dus, maar dat is langs beide kanten want met een lepe steekpass wordt Mark J weer gelanceerd en jawel, het wordt 3-2! Erop en erover heet dat dan. Maar het blijft uitkijken achteraan, Schilde trekt met de moed der uiterste hoop (van wanhoop kan je hier immers niet gewagen) naar onze Richie op die zijn handen vol heeft. Gelukkig is dat letterlijk want hij komt geregeld gepast uit en plukt de bal voor hun al knikkende hoofden weg.

En dan is het moment aangebroken waarop Schilde meent aanspraak te kunnen maken op een strafschop. Tot tweemaal toe menen zij handspel te zien van ons in onze elfmeterzone, Marcel heeft echter niets gezien en wie Marcel kent die weet dat Marcel inderdáád niets gezien heeft, anders zou hij wel gefloten hebben. Maar bij die tweede keer is het hek van de dam en ze belagen de scheidsrechter nu met kreten als “Schandalig, wél eerlijk blijven hé, is het zo dat moeten jullie winnen, enz…”. Marcel vindt zelf dat hij zo niet verder kan: hij was tijdens de rust al vermoeid en vroeg hoopvol of iemand wou overnemen, maar ja, wij willen in zulk een wedstrijd natuurlijk zo lang mogelijk mee voetballen. Maar hij oogt inderdaad vermoeid en die kritiek heeft hij natuurlijk ook niet verdiend, dus besluit ik maar om nog maar eens het zwarte truitje aan te trekken en te fluiten. Per slot van rekening is Marcel ook degene die steeds als eerste bereid is om te helpen, en dan bedoel ik dat niet alleen in de voetbalclub.         

Dat worden nog hete tien minuten denk ik dan. Het spel gaat nu gelijk op en een doelpunt kan aan eender welke zijde vallen. Gelukkig zijn die van Schilde nogal gretig en lopen zij geregeld buitenspel, hetgeen de attente scheidsrechter terecht steeds affluit. Toch komen zij er nog eens door met een zwiepende voorzet vanop rechts en ik zie hoe Frank hun spits in een innige omhelzing houdt en wil al strafschop fluiten, maar die spits is ook een stevig mannetje en duwt met zijn linkerarm Frank van zich af en kopt van vrij dichtbij de bal in het doel. 3-3 en dit doelpunt had ik niet kúnnen afkeuren, maar mocht de spits gemist hebben zou ik ook geen strafschop meer gefloten hebben. Al bij al geen protest van onze jongens, 3-3 is ook een billijke stand waar iedereen zich bijna al bij neergelegd had. Maar dan wordt Mark J weer eens weggestuurd. “Buitenspel, buitenspel” roept één van de middenvelders van Schilde in mijn oor. Mijn trommelvliezen staan bijna op springen. “Maar jongen toch, zeg ik bedaard, hij vertrekt toch vanop zijn eigen helft?”. Geen reactie, toch niet verbaal, want zijn gelaatsuitdrukking laat duidelijk vermoeden dat hij teleurgesteld is dat ik dát gezien had. Ondertussen had Mark J natuurlijk al de bal in het net gedeponeerd, tot groot jolijt van onze talrijke supporters die best een boeiende wedstrijd gezien hebben vandaag, die eindigt met een 4-3 stand.          

Zo winnen we uiteindelijk nog de wedstrijd met het kleinste verschil. De tegenstander (zeker ook een sportieve ploeg, afgezien van het akkefietje over de vermeende strafschop) hun gezicht spreekt ook boekdelen, maar het is eerder een boek van Herman Brusselmans vol met scheldwoorden… Nee grapje, ze zijn wel teleurgesteld wat begrijpelijk is, want als ik hen zeg dat wij hier goed wegkomen en een puntendeling billijker had geweest dan kunnen zij dat alleen maar beamen.

Volgende week weer een thuiswedstrijd, tegen SAVA, en dát op 1 november.