08/11/15 – CITY PIRATES - PATRO HOEVENEN 4-0

Wat dat tegenwoordig is met het weer dat heeft geen naam, of misschien toch: global warming. Dat is Engels voor “opwarming van de aarde”. Ik denk dat de aarde zelf niet zozeer is opgewarmd, maar wel de atmosfeer. Dat blijkt al vlug als ik me naar het terrein van City Pirates begeef aan de Noorderlaan, slechts een boogscheut met de fiets, een slordige kilometer of acht. Ik zal hier verder niet uitweiden over de fietstocht, wie daar iets over wil lezen kan mijn memoires van mijn fietstochtje naar Santiago (heen en terug) eens opvragen: identieke eerste acht kilometer. Het is wel moederziel alleen dat ik moet peddelen want onze fietsmakker Mark Deelen (tevens de voorzitter tegenwoordig) besteedt zijn volle aandacht aan de derde ploeg en heeft min of meer de voetbalschoenen aan de haak gehangen, al kan het wel zijn dat die haak niet zo stevig bevestigd is en die schoenen misschien af en toe nog eens los komen.

Een topmatch staat er vandaag op het programma. De eerste tegen de tweede. Hadden we vorige week niet het debacle van S.A.V.A. opgelopen dan zouden zelfs de twee eersten tegenover elkaar gestaan hebben. Dan hadden er na de wedstrijd maximum 3 punten verschil kunnen zijn tussen beide ploegen, nu is dat wel enigszins anders: als wij winnen komen we weer gelijk met hen, als we verliezen bedraagt de kloof al 6 punten, bij gelijkspel blijft er een verschil van 3 punten. Een 6-puntenwedstrijd heet dat dan. Het zal er dus waarschijnlijk heet aan toe gaan, en dat ligt niet alleen aan de opwarming van de aarde.

Weeral een onuitgegeven ploegopstelling vandaag. In de spits Peter VDG die na een leuke training woensdag er weer voluit tegenaan kan gaan. Hij wordt bijgestaan door Mark P of Brian die zowat een vrije rol hebben maar die toch op het hart gedrukt werd vóór de wedstrijd vooral mee te strijden op het middenveld want we vermoeden dat daar wel eens de wedstrijd beslist zou kunnen worden. Overigens was Brian er vóór de match nog niet, hij komt pas binnengesloft in zijn gekende stijl (lees: sigaret nonchalant in de mondhoek) als we al 2 minuten aan het spelen zijn. Onze topscorer Mark J kan er deze week helaas niet bijzijn wegens een te ver gedreven pedicurebehandeling vorige zondag (zie foto). 

Op het middenveld links Roger, rechts Hans en als absolute spelverdeler Patrick VDW die zoals gezegd zal bijgestaan worden door Mark P en Brian. Achteraan hebben we dan als laatste man Wim en voorstopper Stan, linkse verdediger is Fred en op rechts de kuitenbijter Geert. Onze vaste libero Patrick F is in geen velden te bespeuren, zijn “vlucht naar Egypte” was ook zo aangekondigd maar met de ontwikkelingen van de laatste week had ik toch misschien verwacht dat hij er wél bij zou zijn. Niet dus, zijn vlucht naar Egypte zal dus waarschijnlijk wel vertrokken zijn, het zou wel eens kunnen dat hij en zijn vrouwtje samen met de bemanning de enige passagiers waren…

De match dan want ik veronderstel dat het daarvoor is dat jullie deze blog lezen. Al van bij het begin is het duidelijk dat het een kat en muisspelletje wordt. C.P. tikken voorzichtig de bal rond op het middenveld en zoeken aarzelend een opening die onze goed georganiseerde verdediging echter niet laat vallen. Het middenveld stoort bijzonder goed en komt af en toe ook eens aan opbouwen toe. Vooral Roger maakt het de tegenstrever bijzonder lastig op links waar er toch wel een paar heel goede piraten rondlopen. Zélf komt Roger niet aan opbouwen toe want Peter VDG loopt eenzaam en alleen vooraan en is moeilijk bereikbaar. Blijkbaar heeft hij dat zelf bemerkt want hij gaat ietsje zakken en kan dan plots de bal afsnoepen van de verdedigers die al verscheidene keren niet wisten waarheen met het ronde ding. Zo stormt hij alleen op de doelman af en dat lijkt al een gemaakt doelpunt, maar op het allerlaatste moment lijkt het wel of hij aarzelt tussen binnenknallen, subtiel voorbij tikken of lobben, en plaatst de bal rechts van de keeper die met zijn linkervoet het “schot” tegenhoudt. Wég kans en Peter VDG die het gefrustreerd uitschreeuwt van ontgoocheling in zichzelf. Niemand die het hem kwalijk neemt natuurlijk, per slot van rekening heeft hij die kans zelf afgedwongen en niet alle kansen worden verzilverd, dat is nu eenmaal voetbal. De piraten slaan wel bleek uit achter hun ooglapje en roepen nerveus wat naar elkaar toe. Vooral hun nummer 17 begint krampachtig te spelen met een reeks brutale fouten als gevolg. Geen kaart echter die uit het borstzakje van de scheidsrechter tevoorschijn komt. Wie wél een kaart versiert is hun linker middenvelder die na een contact met Geert blijkbaar iets tegen de scheidsrechter moet gezegd hebben, of had hij nu een fout begaan op Geert, ik herinner me het allemaal niet meer zo precies, maar Geert vindt het per sé nodig om nog iets te zeggen tegen de scheidsrechter en hij houdt niet op met zaniken wat hem ook een geel karton oplevert tot grote woede van Wim die laat zien dat hij CEO kwaliteiten heeft en Geert toebrult dat hij zijn bakkes moet houden (sic). Wie Geert kent zal zeker weten dat hij ongetwijfeld iets tegen Wim moet teruggemompeld hebben in de trant van “Ik lot mij nie tuun” (licht Zwijndrechts accent…).

Hans is ondertussen zoals steeds iedereen aan het aanmoedigen om “druk te zetten” en “op te zitten” en “vast te zetten”. Ik hoor hem graag bezig, dat werkt toch motiverend vind ik, want zélf heb ik de neiging nogal eens laks te worden, maar aanmoedigingen van ploegmaats doen wonderen bij mij. Helaas zit ik op de bank mijn frustratie te verbijten, frustratie omdat we weer een reuzenkans creëren, deze keer is het Mark P die alleen voor de keeper verschijnt maar ook zijn laatste baltoets tegen de doelman aan knalt en bij de rebound, waar hij het doel gapend voor zich heeft, de bal onbegrijpelijk over schiet. “Toch merkwaardig dat deze ploeg nog maar twee tegendoelpunten geslikt heeft”, merkt Brian op. Niet zo merkwaardig repliceer ik hem, want onze kansen gaan er óók niet in.

En je voelt me al komen: het doelpunt valt weer aan de overzijde, bij een stilstaande fase nog wel. Een hoekschop die wordt weggekopt door onze verdedigers belandt net aan de grote backlijn bij hun nummer 6 die zonder aarzelen in de volley met zijn linkervoet de bal net naast de rechterpaal mikt waar Fred hem nog net kan aaien met de drie sprietjes die zijn kruin nog rijk is, helaas onvoldoende om ons voor een achterstand te behoeden. Voor alle duidelijkheid: het staat nu 1-0 (Hans…).

Ontmoedigd zijn we echter niet, integendeel zelfs. Iedereen steekt een tandje bij en als wij ook een hoekschop versieren rukt Wim (onze dubbele meter van dienst) mee naar voren en kopt de bal perfect naar de grond… met zijn oog helaas, waardoor alle kracht uit zijn kopbal (of is het een oogbal) verdwijnt en de doelman maar voor het plukken heeft. Even later wordt Peter VDG nog eens mooi vrijgespeeld maar schiet vanuit een moeilijke hoek in de handen van de keeper. Een lobje had beter geweest, maar ja, het moest snel gaan. Laatste actie van Peter VDG want een minuutje nadien verzoekt hij trekkebenend om vervanging. Brian (wiens sigaret ondertussen opgerookt is) zal hem vervangen. Ondertussen moeten we wel met zijn 10-en verder want Geert had een doorgebroken spits getorpedeerd (achteraf beweert hij wel: “Kein em nie gerokt” (nog altijd licht Zwijndrechts accent)) en kreeg een tweede gele kaart onder de neus. Rood dus. Toch wel goed dat zulk een officiële scheidsrechter kaarten trekt, alleen was die eerste voor reclameren natuurlijk totaal overbodig, daar hij had hij nu wel rekening mee kunnen houden, want zoals Wim terecht opmerkte nadien, die speler van C.P. bleef ook nog mekkeren en die kreeg géén kaart.

Balend naar de kleedkamers dus, en de ploeg wordt nog maar eens vertimmerd. Hugh (stond er ondertussen al op) op rechts midden, ikzelf links midden, en Kris komt Stan vervangen. Hugh zal het misschien lastig krijgen want hij moet na het wegvallen van Geert het werk van twee man opknappen, maar hij heeft al laten blijken dat hij vandaag in bloedvorm verkeert: secure tussenkomst, gevat anticiperen en mooi uitverdedigen: meer moet dat niet zijn. Roger heeft een zeer verdienstelijke wedstrijd gespeeld en zich mateloos ingezet voor het team door zijn storingswerk en positiespel. Hij stond te spelen tegen de beste piraat van allen: het nummer zes. Over Stan kunnen we kort zijn: stevig kopwerk, aanvallers goed opgevangen en op geen foutje te betrappen. Al bij al hebben we een zeer goede eerste helft gespeeld, dat had niemand durven verhopen, alleen jammer dat het beste paard weeral eens niet de haver gekregen heeft die het verdiende.

Met vernieuwde moed en vertimmerde ploeg terug de weide in dan. Op de Luchtbal nog wel, wie weet heeft hier ooit Nainggolan nog gespeeld die menig jeugdspeler nu weet te inspireren (hopelijk alleen qua voetbaltalent en niet qua kapsel), vooraleer hij naar “den Tuub” ging (Tubantia Borgerhout).

Het spel gaat nu vlot heen en weer. Wij komen meer en meer op de helft van de tegenstrever maar kunnen geen echte kansen meer creëren. Patrick VDW doet wel zoals steeds zijn uiterste best maar verkiest soms de moeilijkste weg (commentaar van een verdedigende piraat) in plaats van een vrijstaande man aan te spelen en Brian en Mark P. lopen zich soms te pletter tegen een overmacht aan verdedigers. Aan de overzijde wordt echter steeds beter gevoetbald en na een individuele actie op links wordt zowat de hele linkerflank opgerold en heeft men maar voor te geven waar het nummer zes (weeral hij) vanachter mijn rug wegspurt en de bal maar in het mandje te leggen heeft. 2-0 voor alle duidelijkheid Hans… Dat wordt nog moeilijk om deze scheve situatie recht te trekken, zeker met een man minder, en dat wordt nu toch wel pijnlijk duidelijk dat we in aantal onderliggen. Zo belandt een ver schot van hen nog tegen de lat, maar wordt het toch nog vlotjes 3-0 en 4-0. Onze Richie heeft zich wel nog eens kunnen onderscheiden als een schot van het nummer zes (weeral hij) naar de (voor Richie) rechterwinkelhaak vertrekt maar met een mooie zweefsprong en met beide gestrekte armen bokst Richie de bal in hoekschop.

De score is duidelijk geen exacte neerslag van het wedstrijdverloop. Akkoord, op de winst konden we achteraf geen aanspraak meer maken, maar als in de eerste helft één, twee of zelfs drie van die kansen erin gaan, dan had het een totaal andere wedstrijd geweest, en een totaal ander verslag ook, want verslagen uittikken als we verslagen (sic) zijn, dat is toch niet zo leuk als berichten over  gewonnen matchen. Volgende keer beter denk ik dan. Mijn eigen prestatie kan ik nog het beste omschrijven zoals Sabine Hagedooren een zeebriesje omschrijft: matig tot zwak. In tegenstelling tot ieder van mijn ploegmaats die wél een goede match hebben gespeeld ondanks het resultaat.

Nadien laten we dat echter niet aan ons hartje komen en zijn de gesprekken zelfs luchtig tot hilarisch. Roger vond het zelfs nodig om de hongerigen te spijzigen en gooit één van de talrijke curryworstjes (de frietketel wordt in deze kantine NOOIT afgezet veronderstel ik) vóór de voeten van een (gewezen) blonde vamp met aan haar pols iets wat een leiband dat moet voorstellen en helemaal onderaan dat ding een harig mormel, ook wel eens schoothondje genoemd. Maar ze vond het wel lekker (en dat hondje ook…) Maar één ding primeert en daar moeten we Marcel bijtreden die dat in de korte speech van vrijdagavond nog eens had benadrukt: de vriendschap is het belangrijkste bij ons in de ploeg, niemand die iemand anders iets kwalijk neemt. En mij durven ze al helemaal niets verwijten natuurlijk want ik heb een machtig wapen om hen van antwoord te dienen: mijn pen (hoewel het een klavier is tegenwoordig).

JD 

P.S.: Volgende week Filip er weer bij, Peter F nog gekwetst, en voor onze wederoptredende topscorer het volgende ter inspiratie: