20/12/2015 PATRO HOEVENEN - OLSE MERKSEM 1-2

20/12/2015 PATRO HOEVENEN - OLSE 1-2

Vandaag weeral tegen OLSE Merksem. De heenmatch was heel raar verlopen: we komen daar 0-1 achter maar zijn zelf beter dankzij ons goed samenspel. Totdat bijna de helft van de ploeg uitvalt wegens blessureleed (Patrick VDW iets verrokken, Wim ook al, en nog een paar hinkende spelers), maar toch overtuigend gewonnen met 2-5. Benieuwd wat het vandaag wordt dus.

Onze topscorer is er alvast niet bij dus moet er wat geïmproviseerd worden, Peter VDG is immers ook nog altijd gekwetst. Tot overmaat van ramp heeft Hans pijnlijke kuiten door een ietwat te enthousiaste verhuis. Staat dat niet in het contract dat onze spelers moeten ondertekenen bij hun aansluiting dat ze de dag vóór een match niet mogen verhuizen? Dan wordt het dringend tijd dat dat erin gezet wordt. Ronny komt dus weer voorin in de spits en Brian krijgt weer een vrije rol om tussen middenveld en spits het spel te beheersen (duiveltje-doet-alles dat overal opduikt).  Zélf is hij er niet zo gerust in want hij heeft een slechts korte nacht achter de rug, en dat ruik je ook…  Maar wie Brian kent weet dat dat eigenlijk geen probleem mag zijn, integendeel, hoe minder geslapen hij heeft hoe scherper hij staat zo lijkt het wel.

Een officiële scheidsrechter van het KVV: dat wordt weer lachen… Hij is hier al eens geweest en roept ons weer met zijn allen bij zich voor eerst een korte preek (mannekes, niet reclameren op buitenspel, ik kan dat niet altijd zien, ik beslis, als de bal over is eerlijk zijn, ik kan dat niet zien, bla bla bla). Het blijkt al vlug waarom hij dat niet altijd kan zien: zijn actieradius beperkt zich tot de grote (eigenlijk toch nog relatief kleine) middencirkel en vijf meter daarvóór en daarachter. Dat ziet er dus zó uit:

Hóóg tijd dat Carl en ikzelf die cursus voor scheidsrechter gaan volgen want het niveau van die officiële scheidsrechters is soms toch wel bedroevend en dat zouden wij toch beter kunnen me dunkt. Het is natuurlijk de fysieke conditie (of beter gezegd: het gebrek daaraan) dat aan de basis ligt van dat niveau (als we al van niveau kunnen spreken bij deze brave man) wat ook blijkt uit zijn houding en postuur bij zijn voorafgaande preek: zijn broek is opgetrokken tot aan het middenrif, misschien om zijn imposante buik te verbergen, maar het resultaat is potsierlijk: het lijkt wel of hij een buikje heeft ter hoogte van zijn borstkast nu. Ik twijfel nog even of ik er een foto van zou nemen voor dit verslag, maar heb daar maar wijselijk van af gezien, je weet nooit hoe zo iemand reageert. Spijtig ook dat Marcel niet kan fluiten want die volgt het spel wél nog op de voet en is heel alert en van hem weten we wat we kunnen verwachten: je kan inderdaad niet álles zien als scheidsrechter, zeker niet zonder grensrechters, maar Marcel is ook gewend te fluiten bij volwassenen terwijl deze man (had hij zélf aangegeven vorige keer) meestal alleen maar jeugdmatchen fluit. Dat kan Hugh trouwens beamen die in zijn functie als trainer of begeleider hem al dikwijls is tegengekomen, en bij de jeugd is het natuurlijk makkelijker fluiten vanuit die middencirkel (het veld is namelijk niet zo groot). Soit, genoeg geleuterd over de scheidsrechter, helaas komt hij in de rest van het verslag ook nog wel een paar keer voor.

De wedstrijd dan: met goede moed zoals altijd trekken we ten aanval. Eerst even voorzichtig de tegenstander inschatten door de bal rond te spelen. Zélf mag ik nog eens op mijn favoriete stek vertrekken, namelijk rechts op het middenveld. Geert ziet dat natuurlijk onmiddellijk zitten want hij weet dat, als hij eens vooruit wil trekken in de “schwung” van een actie, ik graag van hem overneem. Zover komt het echter niet want ik word al onmiddellijk vooruitgestuurd door Brian die me goed lanceert op rechts waar ik ter hoogte van de grote rechthoek maar toch vrij ver aan de buitenzijde van het veld de bal wil voorgeven met één van mijn gekende zwiepers. Ik zie Hugh of Ronny de bal al binnenkoppen, maar net op het moment dat ik de bal wil voorgeven springt die op op één van de talrijke kluitjes, verkeerd geraakt natuurlijk, en halfweg tussen het doel en de cornervlag verdwijnt de bal achter. “Dat begint goed”, denk ik dan, als ikzelf zo iemand een bal zie raken denk ik altijd van “hoe is dat toch mogelijk manneke, leert sjotten”, maar het veld speelt ons wel degelijk parten. Zo is er een hele strook pure modder die wel omgeploegd lijkt door een kudde varkentjes op zoek naar truffels, en daar moet ik telkens weer door. Hoog tijd dat de gemeente hier iets aan doet, naar het schijnt zijn er plannen om volgend jaar dit veld helemaal om te ploeg, opnieuw te draineren en zelfs te verhogen. “’t Zal schoon zijn als het af is”, denk ik dan, ondertussen is uiterst moeilijk te bespelen. Ook Mark P. heeft er blijkbaar last mee merk ik, zijn baltoetsen zijn niet altijd even fluwelig als anders. Toch kunnen we een eerste kans afdwingen en wordt Brian mooi diep gestuurd, omspeelt hij handig twee verdedigers, duikt alleen voor de keeper op en… geeft dan een pasje naar links waar Hugh komt aangesneld die mooi achter de bal was gebleven en maar binnen heeft te leggen.1-0! Jawadde, dat is natuurlijk zonder de scheidsrechter gerekend die op zijn dooie gemakjes komt aangewandeld en het doelpunt afkeurt wegens buitenspel. Hugh was nochtans goed áchter de bal gebleven, maar ja, als je op 40 meter afstand staat kán je dat natuurlijk niet gezien hebben. Dus géén 1-0 maar 0-0. Richie heeft er tot nog toe een vrij rustige eerste helft op zitten, een paar kansjes van de tegenstrever maar zonder noemenswaardige wapenfeiten. Patrick F, Wim en Stan ruimen alles goed op zoals we van hen gewend zijn, Carl staat goed te verdedigen en Geert dekt zijn mannetje degelijk af. Carl is wel op de positie van Ronny gaan spelen, in de spits, want deze laatste heeft nog steeds last van een opspelende achillespees en moet hij ondanks zijn zeer verdienstelijke eerste helft, de wedstrijd staken. Het moet gezegd dat Carl zijn uiterste best doet om te scoren en zich heel goed aanbiedt en zo wordt hij uiteindelijk prima aangespeeld (door zijn broertje als ik me niet vergis) en kan hij de bal binnenknallen, waardoor we dan tóch nog met een 1-0 voorsprong de kleedkamer in kunnen.

Tweede helft dan en de ploeg wordt wat omgegooid want er staan een paar reservespelers naar goede gewoonte te trappelen aan de zijlijn om in te vallen. Roger speelt nu op links in het middenveld en Hugh is verhuisd van links naar rechts. Carl staat ondertussen te trappelen om zijn tweede doelpunt te maken, maar je mag dat letterlijk nemen, want hij trappelt ietsje te veel en raakt de bal nooit goed. Zo kan hij een voorzet van zijn broertje Brian (alweer) niet raken hoewel die ideaal voor zijn voeten werd geschilderd. “Verkeerde voet gekozen” verklaart hij achteraf. Jammer, 2-0 (en dat had het ondertussen al moeten zijn wegens die onterecht afgekeurde goal) had bij OLSE wel de boeken dicht gedaan. Hoekschop dan maar, maar Roger kopt van erg dichtbij onbegrijpelijk hard naar de grond en de bal gaat naast de verkeerde kant van de paal buiten. Je voelt hem al komen zeker? Wie niet kan scoren, krijgt het deksel op de neus. Het middenveld van OLSE begint beter en beter te draaien en zo kunnen zij na een uitgespeelde kans gelijk maken. 1-1. Met de moed der wanhoop proberen we nog te scoren maar het wil maar niet lukken. Het is zelfs Richie die met een wereldsave moet verhinderen dat OLSE nog met de drie punten naar huis zou gaan. En als iedereen zich al verzoend heeft met een gelijkspel, gebeurt toch nog het onvermijdelijke: hun spits wordt bij een tegenaanval goed gelanceerd en kan met een slim lobballetje onze Richie verschalken, een Richie die daarnet nog bewonderend werd toegejuicht door zijn enthousiaste zoon maar die nu baalt als een stekker, net als iedereen, behalve die van OLSE natuurlijk. Die hadden zich waarschijnlijk ook niet meer aan de drie punten verwacht maar nemen ze toch maar mooi mee naar huis. Rest me niets anders dan de scheidsrechter te feliciteren voor zijn puike match, wat ik ook sportief doen, hem de hand toesteek en met een brede glimlach “Goed gewandeld!” toezeg. Hij kijkt even vertwijfeld of hij het wel goed verstaan had maar ik ben ondertussen al weg, die kan mij toch nooit meer inhalen…

Als het bij de rust 2-0 had gestaan en de resem kansen net na de rust er waren ingegaan, dan hadden we deze match nooit kunnen verliezen. Helaas is het anders, wat me dwingt tot dit verslag van een verliesmatch en dat is iets waar ik verder geen inkt (lees: digits op een website) aan verspil. Volgende week beter, maar ja, dat zei ik vorige week ook al.

JD

Alles kan beter, ook scheidsrechterlijke dwalingen, dat kan iedereen overkomen, maar hier om jullie een beetje te vermaken een TOP 10 van missers door de scheids.

13/12/2015 STABELINO - PATRO HOEVENEN 1-5

Een verplaatsing naar de skipiste van Deurne, een gekend traject voor ons. Een aantal weken geleden waren we hier al eens om tegen Deurne O.B. te spelen (waarom moet ik altijd aan tampons denken als ik de naam van die ploeg lees of hoor?), vandaag is het tegen de allerlaatste in de rangschikking, Stabelino. Dat is ooit wel anders geweest want ik herinner me dat we het hier vroeger dikwijls lastig tegen hadden, zo was er een seizoen waar deze ploeg schijnbaar enkel bestond uit ingevoerde oostblokkers, met de nadruk op blok: geblokte en gespierde krachtpatsers. Onze topscorer heeft ook wel wat herinneringen aan deze ploeg: zo is er hun keeper indertijd die razend was op onze Mark omdat hij "wel mocht scoren maar de tegenstrever ook belachelijk maken, dat was erover". Niet Mark zijn schuld dat hij zoveel beter is dan die lichtjes geflipte kamikazekeeper. Een metaaldetector zou daar zeker heel wat werk hebben bij hem thuis om alle rondslingerende vijzen te vinden. Nog een mooi souvenir voor Mark was die wedstrijd bij ons thuis waar één van hun verdedigers die nog maar net hersteld was als een woeste driesteling (of is het een drieste woesteling) tekeer ging en zichzelf bezeerde bij zijn zoveelste roekeloze tackle. Bezeerde is nog zachtjes uitgedrukt, het was de eerste keer dat ik iemand zag met zijn knieschijf in de knieholte. Bij ons was iedereen het erover eens: dat had hij uitsluitend aan zichzelf te wijten, zij zagen dat natuurlijk anders, maar de scheidsrechter echter niet.

Zo een verplaatsing is eigenlijk altijd een belevenis op zich. Zo kom je nog eens wat te weten want mijn ploegmaats waarmee ik mocht meerijden palaveren rustig over het vieren van nieuwjaar, iets wat elk jaar weer een moeilijke bevalling is. Het is kiezen tussen gezelligheid, lekker eten, comfort (verplaatsing) en aangenaam gezelschap en de balans is niet altijd even ideaal. Zelf had ik ervoor gekozen niet deel te nemen aan de festiviteiten op Patro want je wordt verondersteld na middernacht toch wat mee te vieren nog en gezien mijn gezegende leeftijd en het feit dat mijn vrouwke er steevast vroeg inkruipt willen we geen spelbreker zijn. Ik zou dan wel alleen verder mee kunnen vieren maar mezelf kennende zou ik dan de kroeg weer sluiten en uitslapen tot het bijna 2017 is. Ik weet wel dat het twee jaar geleden gezellig was voor iedereen en dat we goed gegeten hadden, en dat DJ Ronny op dreef was, hoewel ik teleurgesteld was natuurlijk dat ik het niet van hem mocht overnemen (DJ<<>>JD is ook niet slecht...).

Een officiële scheidsrechter erbij van het KVV: het is altijd wat. Marcel is wel meegekomen maar die zal ons aanmoedigen van aan de zijlijn. Ik verwacht weer een preek van jewelste voor de wedstrijd van de officiële scheids vóór de match maar tot mijn verbazing controleert hij enkel de nummers en de namen. Meer moet dat niet zijn vind ik, en een kort gesprekje op voorhand met beide kapiteins zou moeten volstaan. Hoewel deze man bijzonder klein is stijgt hij toch al in mijn achting. Vorige week moest ik wegens familiefeest (moeder 85!) mijn kat sturen (het beestje zou waarschijnlijk nog beter uit de voeten kunnen dan ik tegenwoordig...) vandaar dat onze gelegenheidscoach Roger (tiens, ook "De Lange" dan?) mij op de bank zet. Een "olympische bank" zoals iemand het zo mooi zegt. Ook Fredje zit op de bank maar wil alleen invallen in een noodgeval want heeft zelf nog "last" (nu weet ik niet of dat van een kater was of dat het meer met de "spieren" te maken had). In ieder geval zit alles nog snor met zijn tongspier want hij merkt droogjes op dat Patrick F (ook al op de bank, vandaar "olympisch") in plaats van een duif met een bericht te sturen naar onze kapitein beter een mailtje of SMS zou sturen. Ach ja, men plaagt wie men liefheeft zullen we dan maar denken. 

In ieder geval voelt de ploeg die op het veld staat de adem van de olympische bank al in de nek want ze starten bijzonder fluks en geestdriftig. Er wordt weer lustig gecombineerd en bij één van die hete standjes voor het doel krijgt een verdediger de bal wat ongelukkig tegen het lichaam en zo komen we 0-1 voor. Het is eens wat anders dan altijd achterkomen. Mark J kan het natuurlijk weer niet laten om de scorer een bedankend schouderklopje te geven en hem zo wat te jennen. Tijdens de rust legt Mark wel uit dat nog vóór de match begon die kerels hem al onder de neus aan het wrijven waren dat hij levenslang geschorst had moeten geweest zijn vanwege die vermeende fout op hun ongelukkige ploegmaat toen. Dat illustreert weer eens hoe iemand met oogkleppen toch een vertekend beeld heeft van de wereld...

Mark P is vandaag de draaischijf van dienst en hij is blijkbaar goed geolied want de boel loopt gesmeerd en hij wordt zoals steeds fantastisch ondersteund door Brian die bijna overal opduikt om gaten te dichten en de aanval op te zetten. Op die manier wordt Ronny ideaal aangespeeld en die trekt een spurtje om U tegen te zeggen (U voor Umagwelproberenmaarkanmetochnietinhalen) en rondt dan fraai af met de linker buiten het bereik van de keeper die nochtans goed was uitgekomen. 0-2 en we zijn pas een kwartier ver. Dat gaat vlot denk je dan en zo is het ook want Mark J kan nog eens scoren na een schitterende actie die we al dikwijls hebben gezien van hem: de bal aannemen, dan lijkt het even of hij aarzelt maar met een gezwinde beweging (zouden we toch eens moeten kunnen filmen) gaat hij zijn mannetje voorbij en deponeert hij dan de bal in de verste hoek waar het net bijna scheurt. Ook Peter F kan weer scoren ondanks zijn nog altijd gekneusde ribbenkast, de Dafalgan doet blijkbaar goed zijn werk.

0-4 aan de rust, dat kan niet meer stuk. Het zelfvertrouwen is dan ook bijzonder groot in de kleedkamer en met een ego groter dan dat van Janis Kazaltzis trekken we terug de wei in. Zo vlot als het de eerste helft ging, zo vierkant draait het nu. We zijn wel meestal in balbezit maar de combinaties komen er niet meer uit en voorin loopt Mark J er wat gefrustreerd bij omdat hij niet meer wordt aangespeeld of veel te moeilijke ballen krijgt. Ja een spits is maar zo goed als de rest van het team: hij kan moeilijk alles alleen doen. Bovendien besluit onze keeper Richie een bijzonder vroeg kerstgeschenk met een wel hele grote strik uit te delen wanneer hij simpel links óf rechts kan uitspelen naar de flanken, maar hij de bal middendoor pardoes in de voeten van een vrijstaande tegenstrever geeft die dankbaar voor zoveel vrijgevigheid de score weet te milderen tot 1-4. Wordt het dan toch nog spannend? Even wel wanneer Peter F op rechts kan doorgaan maar dan aan de arm wordt vastgehouden waardoor hij even uit balans komt in volle vaart. Hij roept nog in zijn gekende stijl "Zeg hé!" maar dan gaat het licht volledig uit bij hem want hun laatste man werkt keihard de bal weg, recht in Peter's nietsvermoedende tronie. Zo ligt hij knockout op de grond, niet echt buiten bewustzijn maar toch serieus groggy. De sporen zijn nadien duidelijk zichtbaar: op zijn onderlip kan je een rondje neerzetten voor gans de ploeg.

Na Peter's vroegtijde vervanging blijven we wel de bal in ons midden houden en als de wedstrijd bijna gespeeld is kan Mark P er nog een doelpuntje bij prikken tot groot jolijt van Roger die hem al de hele wedstrijd toeriep dat hij niet mag vergeten dat hij vandaag de rol van Filip waarneemt en hem er ook voortdurend mee vergeleek. Eénmaal scoren is dus ook bijzonder mager volgens Roger: Filip doet dat immers gewoonlijk minstens x3.

1-5 dus, eind goed al goed, maar niet bijzonder goed gespeeld de tweede helft. Dat moet beter volgende week als O.L.S.E. op bezoek komt. Volgens Mark J wou ook bijna iedereen zichzelf bewijzen vandaag tegen de laatste en eens "een specialleke" doen. Speciaal was het wel, maar niet in de goede betekenis van het woord. Maar de drie punten zijn binnen, meer moet dat niet zijn. Volgende week beter spel dan maar wanneer onze supporters voltallig aanwezig zullen zijn, met dank voor de steun deze week natuurlijk van Nancy en Marcel die wel eens een prijsje verdienen als trouwste supporters. Van mij krijgen ze in ieder geval 10 op 10 op hun Kerstrapport!

JD

06/12/2015 Patro Hoevenen - Moretusburg 6-0

Geert in doel.

Doelpunten: Mark J (x2), Ronny, Brian, Owngoal, Peter F (pen.)

22/11/2015 O.L.S.E.-PATRO HOEVENEN 2-5

1-0 achter gekomen (stond er ene helemaal vrij, Peter F rááázend ;) ), nadien met een halve ziekenboeg gespeeld.

Doelpunten: Brian, Mark J, Filip (x3)

15/11/2015 DEURNE O.B. - PATRO HOEVENEN 1-5

Doelpunten: Mark J, Filip (3), Mark P

Onterecht afgekeurd doelpunt van Mark P. (bleef achter de bal)
"Owngoal" van Brian (vanaan de middencirkel dankzij de wind)

08/11/15 – CITY PIRATES - PATRO HOEVENEN 4-0

Wat dat tegenwoordig is met het weer dat heeft geen naam, of misschien toch: global warming. Dat is Engels voor “opwarming van de aarde”. Ik denk dat de aarde zelf niet zozeer is opgewarmd, maar wel de atmosfeer. Dat blijkt al vlug als ik me naar het terrein van City Pirates begeef aan de Noorderlaan, slechts een boogscheut met de fiets, een slordige kilometer of acht. Ik zal hier verder niet uitweiden over de fietstocht, wie daar iets over wil lezen kan mijn memoires van mijn fietstochtje naar Santiago (heen en terug) eens opvragen: identieke eerste acht kilometer. Het is wel moederziel alleen dat ik moet peddelen want onze fietsmakker Mark Deelen (tevens de voorzitter tegenwoordig) besteedt zijn volle aandacht aan de derde ploeg en heeft min of meer de voetbalschoenen aan de haak gehangen, al kan het wel zijn dat die haak niet zo stevig bevestigd is en die schoenen misschien af en toe nog eens los komen.

Een topmatch staat er vandaag op het programma. De eerste tegen de tweede. Hadden we vorige week niet het debacle van S.A.V.A. opgelopen dan zouden zelfs de twee eersten tegenover elkaar gestaan hebben. Dan hadden er na de wedstrijd maximum 3 punten verschil kunnen zijn tussen beide ploegen, nu is dat wel enigszins anders: als wij winnen komen we weer gelijk met hen, als we verliezen bedraagt de kloof al 6 punten, bij gelijkspel blijft er een verschil van 3 punten. Een 6-puntenwedstrijd heet dat dan. Het zal er dus waarschijnlijk heet aan toe gaan, en dat ligt niet alleen aan de opwarming van de aarde.

Weeral een onuitgegeven ploegopstelling vandaag. In de spits Peter VDG die na een leuke training woensdag er weer voluit tegenaan kan gaan. Hij wordt bijgestaan door Mark P of Brian die zowat een vrije rol hebben maar die toch op het hart gedrukt werd vóór de wedstrijd vooral mee te strijden op het middenveld want we vermoeden dat daar wel eens de wedstrijd beslist zou kunnen worden. Overigens was Brian er vóór de match nog niet, hij komt pas binnengesloft in zijn gekende stijl (lees: sigaret nonchalant in de mondhoek) als we al 2 minuten aan het spelen zijn. Onze topscorer Mark J kan er deze week helaas niet bijzijn wegens een te ver gedreven pedicurebehandeling vorige zondag (zie foto). 

Op het middenveld links Roger, rechts Hans en als absolute spelverdeler Patrick VDW die zoals gezegd zal bijgestaan worden door Mark P en Brian. Achteraan hebben we dan als laatste man Wim en voorstopper Stan, linkse verdediger is Fred en op rechts de kuitenbijter Geert. Onze vaste libero Patrick F is in geen velden te bespeuren, zijn “vlucht naar Egypte” was ook zo aangekondigd maar met de ontwikkelingen van de laatste week had ik toch misschien verwacht dat hij er wél bij zou zijn. Niet dus, zijn vlucht naar Egypte zal dus waarschijnlijk wel vertrokken zijn, het zou wel eens kunnen dat hij en zijn vrouwtje samen met de bemanning de enige passagiers waren…

De match dan want ik veronderstel dat het daarvoor is dat jullie deze blog lezen. Al van bij het begin is het duidelijk dat het een kat en muisspelletje wordt. C.P. tikken voorzichtig de bal rond op het middenveld en zoeken aarzelend een opening die onze goed georganiseerde verdediging echter niet laat vallen. Het middenveld stoort bijzonder goed en komt af en toe ook eens aan opbouwen toe. Vooral Roger maakt het de tegenstrever bijzonder lastig op links waar er toch wel een paar heel goede piraten rondlopen. Zélf komt Roger niet aan opbouwen toe want Peter VDG loopt eenzaam en alleen vooraan en is moeilijk bereikbaar. Blijkbaar heeft hij dat zelf bemerkt want hij gaat ietsje zakken en kan dan plots de bal afsnoepen van de verdedigers die al verscheidene keren niet wisten waarheen met het ronde ding. Zo stormt hij alleen op de doelman af en dat lijkt al een gemaakt doelpunt, maar op het allerlaatste moment lijkt het wel of hij aarzelt tussen binnenknallen, subtiel voorbij tikken of lobben, en plaatst de bal rechts van de keeper die met zijn linkervoet het “schot” tegenhoudt. Wég kans en Peter VDG die het gefrustreerd uitschreeuwt van ontgoocheling in zichzelf. Niemand die het hem kwalijk neemt natuurlijk, per slot van rekening heeft hij die kans zelf afgedwongen en niet alle kansen worden verzilverd, dat is nu eenmaal voetbal. De piraten slaan wel bleek uit achter hun ooglapje en roepen nerveus wat naar elkaar toe. Vooral hun nummer 17 begint krampachtig te spelen met een reeks brutale fouten als gevolg. Geen kaart echter die uit het borstzakje van de scheidsrechter tevoorschijn komt. Wie wél een kaart versiert is hun linker middenvelder die na een contact met Geert blijkbaar iets tegen de scheidsrechter moet gezegd hebben, of had hij nu een fout begaan op Geert, ik herinner me het allemaal niet meer zo precies, maar Geert vindt het per sé nodig om nog iets te zeggen tegen de scheidsrechter en hij houdt niet op met zaniken wat hem ook een geel karton oplevert tot grote woede van Wim die laat zien dat hij CEO kwaliteiten heeft en Geert toebrult dat hij zijn bakkes moet houden (sic). Wie Geert kent zal zeker weten dat hij ongetwijfeld iets tegen Wim moet teruggemompeld hebben in de trant van “Ik lot mij nie tuun” (licht Zwijndrechts accent…).

Hans is ondertussen zoals steeds iedereen aan het aanmoedigen om “druk te zetten” en “op te zitten” en “vast te zetten”. Ik hoor hem graag bezig, dat werkt toch motiverend vind ik, want zélf heb ik de neiging nogal eens laks te worden, maar aanmoedigingen van ploegmaats doen wonderen bij mij. Helaas zit ik op de bank mijn frustratie te verbijten, frustratie omdat we weer een reuzenkans creëren, deze keer is het Mark P die alleen voor de keeper verschijnt maar ook zijn laatste baltoets tegen de doelman aan knalt en bij de rebound, waar hij het doel gapend voor zich heeft, de bal onbegrijpelijk over schiet. “Toch merkwaardig dat deze ploeg nog maar twee tegendoelpunten geslikt heeft”, merkt Brian op. Niet zo merkwaardig repliceer ik hem, want onze kansen gaan er óók niet in.

En je voelt me al komen: het doelpunt valt weer aan de overzijde, bij een stilstaande fase nog wel. Een hoekschop die wordt weggekopt door onze verdedigers belandt net aan de grote backlijn bij hun nummer 6 die zonder aarzelen in de volley met zijn linkervoet de bal net naast de rechterpaal mikt waar Fred hem nog net kan aaien met de drie sprietjes die zijn kruin nog rijk is, helaas onvoldoende om ons voor een achterstand te behoeden. Voor alle duidelijkheid: het staat nu 1-0 (Hans…).

Ontmoedigd zijn we echter niet, integendeel zelfs. Iedereen steekt een tandje bij en als wij ook een hoekschop versieren rukt Wim (onze dubbele meter van dienst) mee naar voren en kopt de bal perfect naar de grond… met zijn oog helaas, waardoor alle kracht uit zijn kopbal (of is het een oogbal) verdwijnt en de doelman maar voor het plukken heeft. Even later wordt Peter VDG nog eens mooi vrijgespeeld maar schiet vanuit een moeilijke hoek in de handen van de keeper. Een lobje had beter geweest, maar ja, het moest snel gaan. Laatste actie van Peter VDG want een minuutje nadien verzoekt hij trekkebenend om vervanging. Brian (wiens sigaret ondertussen opgerookt is) zal hem vervangen. Ondertussen moeten we wel met zijn 10-en verder want Geert had een doorgebroken spits getorpedeerd (achteraf beweert hij wel: “Kein em nie gerokt” (nog altijd licht Zwijndrechts accent)) en kreeg een tweede gele kaart onder de neus. Rood dus. Toch wel goed dat zulk een officiële scheidsrechter kaarten trekt, alleen was die eerste voor reclameren natuurlijk totaal overbodig, daar hij had hij nu wel rekening mee kunnen houden, want zoals Wim terecht opmerkte nadien, die speler van C.P. bleef ook nog mekkeren en die kreeg géén kaart.

Balend naar de kleedkamers dus, en de ploeg wordt nog maar eens vertimmerd. Hugh (stond er ondertussen al op) op rechts midden, ikzelf links midden, en Kris komt Stan vervangen. Hugh zal het misschien lastig krijgen want hij moet na het wegvallen van Geert het werk van twee man opknappen, maar hij heeft al laten blijken dat hij vandaag in bloedvorm verkeert: secure tussenkomst, gevat anticiperen en mooi uitverdedigen: meer moet dat niet zijn. Roger heeft een zeer verdienstelijke wedstrijd gespeeld en zich mateloos ingezet voor het team door zijn storingswerk en positiespel. Hij stond te spelen tegen de beste piraat van allen: het nummer zes. Over Stan kunnen we kort zijn: stevig kopwerk, aanvallers goed opgevangen en op geen foutje te betrappen. Al bij al hebben we een zeer goede eerste helft gespeeld, dat had niemand durven verhopen, alleen jammer dat het beste paard weeral eens niet de haver gekregen heeft die het verdiende.

Met vernieuwde moed en vertimmerde ploeg terug de weide in dan. Op de Luchtbal nog wel, wie weet heeft hier ooit Nainggolan nog gespeeld die menig jeugdspeler nu weet te inspireren (hopelijk alleen qua voetbaltalent en niet qua kapsel), vooraleer hij naar “den Tuub” ging (Tubantia Borgerhout).

Het spel gaat nu vlot heen en weer. Wij komen meer en meer op de helft van de tegenstrever maar kunnen geen echte kansen meer creëren. Patrick VDW doet wel zoals steeds zijn uiterste best maar verkiest soms de moeilijkste weg (commentaar van een verdedigende piraat) in plaats van een vrijstaande man aan te spelen en Brian en Mark P. lopen zich soms te pletter tegen een overmacht aan verdedigers. Aan de overzijde wordt echter steeds beter gevoetbald en na een individuele actie op links wordt zowat de hele linkerflank opgerold en heeft men maar voor te geven waar het nummer zes (weeral hij) vanachter mijn rug wegspurt en de bal maar in het mandje te leggen heeft. 2-0 voor alle duidelijkheid Hans… Dat wordt nog moeilijk om deze scheve situatie recht te trekken, zeker met een man minder, en dat wordt nu toch wel pijnlijk duidelijk dat we in aantal onderliggen. Zo belandt een ver schot van hen nog tegen de lat, maar wordt het toch nog vlotjes 3-0 en 4-0. Onze Richie heeft zich wel nog eens kunnen onderscheiden als een schot van het nummer zes (weeral hij) naar de (voor Richie) rechterwinkelhaak vertrekt maar met een mooie zweefsprong en met beide gestrekte armen bokst Richie de bal in hoekschop.

De score is duidelijk geen exacte neerslag van het wedstrijdverloop. Akkoord, op de winst konden we achteraf geen aanspraak meer maken, maar als in de eerste helft één, twee of zelfs drie van die kansen erin gaan, dan had het een totaal andere wedstrijd geweest, en een totaal ander verslag ook, want verslagen uittikken als we verslagen (sic) zijn, dat is toch niet zo leuk als berichten over  gewonnen matchen. Volgende keer beter denk ik dan. Mijn eigen prestatie kan ik nog het beste omschrijven zoals Sabine Hagedooren een zeebriesje omschrijft: matig tot zwak. In tegenstelling tot ieder van mijn ploegmaats die wél een goede match hebben gespeeld ondanks het resultaat.

Nadien laten we dat echter niet aan ons hartje komen en zijn de gesprekken zelfs luchtig tot hilarisch. Roger vond het zelfs nodig om de hongerigen te spijzigen en gooit één van de talrijke curryworstjes (de frietketel wordt in deze kantine NOOIT afgezet veronderstel ik) vóór de voeten van een (gewezen) blonde vamp met aan haar pols iets wat een leiband dat moet voorstellen en helemaal onderaan dat ding een harig mormel, ook wel eens schoothondje genoemd. Maar ze vond het wel lekker (en dat hondje ook…) Maar één ding primeert en daar moeten we Marcel bijtreden die dat in de korte speech van vrijdagavond nog eens had benadrukt: de vriendschap is het belangrijkste bij ons in de ploeg, niemand die iemand anders iets kwalijk neemt. En mij durven ze al helemaal niets verwijten natuurlijk want ik heb een machtig wapen om hen van antwoord te dienen: mijn pen (hoewel het een klavier is tegenwoordig).

JD 

P.S.: Volgende week Filip er weer bij, Peter F nog gekwetst, en voor onze wederoptredende topscorer het volgende ter inspiratie:

SCHRANSAVOND OLD VETS

Naar goede gewoonte zijn we weer eens gaan eten, per slot van rekening hebben we toch al 21 punten bijeen gesprokkeld. Marcel benadrukte nog eens dat de vriendschap in onze ploeg primeert, iets wat hij bij andere ploegen toch niet zo uitgesproken bemerkt. Maar als hij zichzelf ex-oudspeler noemt, komt hij dan terug mee voetballen?

Ronny had een uitstekende locatie gekozen (waarvoor dank), namelijk GINO in Ekeren, waar de pizzas overheerlijk zijn, nóg veel smakelijker als je ze daar vers eet in plaats van aan huis laat brengen.

25,- € per persoon was natuurlijk wat krap berekend want de wijn en het water vloeiden rijkelijk en ook het dessert en koffie mochten niet ontbreken, maar 35,- € is nog weinig, daar kan je nergens anders zo uitgebreid voor gaan eten.

Een zeer geslaagde avond en dat het smaakte, mag wel blijken uit onderstaande foto: Geert die op het punt staat een witte dame te verorberen. Hopelijk laat hij nog wat plaats voor zondag om enkele piraten met huid en haar te verslinden.

01/11/2015 – PATRO HOEVENEN – S.A.V.A. 1-2

Weeral een heerlijke lentedag vandaag: 18° is er voorspeld, dat belooft net zoals vorige week weer veel supporters aan de lijn te zullen brengen. Het moet gezegd dat we dit jaar nog niet kunnen klagen wat betreft belangstelling, het goede weer zal daar zeker voor iets tussen zitten. De spelersvrouwen zijn elke week weer trouw op post en ook enkele oud-spelers en andere sympathisanten komen enthousiast supporteren, waarvoor dank!

Vandaag een wedstrijd tegen S.A.V.A., een oude gekende voor ons, zij spelen namelijk al jáááren in dezelfde reeks als wij. Vandaag kunnen we niet rekenen op onze sterkhouders op het middenveld met name Mark P en Filip, deze laatste gebruikt het zwakke excuus dat hij in Londen zit… Zwak excuus, want met de Thallys ben je toch zo in Antwerpen-Centraal (70 minuten van St. Pancras naar Brussel Midi, een 40-tal minuten van Brussel naar Kapellen zelfs) en keer je binnen dezelfde tijdsspanne weer terug. Hij zou rapper terug in Londen kunnen zijn dan ik terug thuis toen ik nog in Zoersel woonde (veel kapellekes onderweg…). Maar gelukkig bevestigt Patrick VDW dat hij de training van woensdag goed verteerd heeft en hij er weer fris en vrolijk zoals vanouds zal bijlopen. Gelukkig maar want een wedstrijd wordt dikwijls op het middenveld gewonnen en met Patrick als draaischijf zit dat wel snor. Wat ook snor zit deze week is onze uitrusting: vorige week nog muf ruikend uit de sportzak gekomen (denk aan oude sokken die drie weken ergens tussen vuil ondergoed hebben gelegen zonder gewassen te worden en dan plots op de verwarming worden gelegd), deze week blijkbaar vers uit de droogkast want onze tenues zijn nog warm. Misschien verklaart dat enigszins onze winst van vorige week: de tegenstander van je afhouden met een reukgordijn… All is fair in love and war…

Weer een officiële scheidsrechter aangeduid deze week dus Marcel hoeft deze keer niet op te draven maar hij is natuurlijk trouw op post om ons aan te moedigen. Vóór de wedstrijd moeten we weer bij de brave man in het zwart komen en naar het schijnt (ik heb mezelf iets later laten keuren) steekt die daar een preek af om U (kort voor: Umeentdatallemaalofwa?) tegen te zeggen. Gewoonlijk voorspelt dat niet veel goeds voor zijn kwaliteiten óp het veld waar het per slot van rekening toch moet gebeuren. Afwachten maar, omdat het net “maand van de scheidsrechter” is geweest (oktober, we zijn nu 1 november) geven we hem het voordeel van de twijfel, als hij het goed doet zullen we hem zelfs in de bloemetjes zetten, ’t zullen wel chrysanten moeten zijn want het is vandaag Allerheiligen. Toch wel een beetje raar om op zulk een dag het voetbalveld in te moeten, dat moet de eerste keer in mijn carrière zijn denk ik. ’t Vrouwke geloofde me zelfs bijna niet toen ik zei dat ik ging voetballen, ik vermoed dan ook dat ze dat gecheckt heeft op de website van KVV, maar die lag twee dagen plat dus zal ze me op mijn woord moeten vertrouwen.

De wedstrijd dan onder een staalblauwe hemel en een heerlijk herfstzonnetje. Het is warm, dat blijkt al vlug, en op het veld gaat het er ook ineens warm aan toe. S.A.V.A. schuwt het niet om er stevig in te vliegen met de nodige fouten tot gevolg, gelukkig keurig gefloten door de ref. Voorin loopt Peter VDG ook weer mee die hersteld is van zijn verrekking in de hamstring. Met twee zulke klassespitsen (Mark J is de andere natuurlijk) zouden we hier vandaag toch vlot moeten kunnen winnen. Maar ja, de wedstrijd moet gespeeld worden eerst, die duurt 2 x 35 minuten, de bal is rond, en op het einde winnen de Duitsers… Afwachten dus maar of we kansen kunnen creëren en ook afronden. Het is echter de tegenstrever die eerst op voorsprong komt na een uitgespeelde kans waar onze verdediging even uit verband wordt gespeeld. 0-1 dus (ja op verzoek van onze Nederlandse vrienden die niet tussen de lijntjes kunnen lezen zal ik de (tussen)score er telkens bijzetten). Weeral achter, het lijkt wel of het dit seizoen nooit anders gaat. Maar scheve situaties rechtzetten, daar zijn we sterk in zo is al het hele seizoen gebleken. Het middenveld met Patrick VDW als draaischijf, Brian die alle gaten dicht en mee oprukt, Roger die op links zichzelf vlot in de acties inschakelt en mezelf op rechts draait naar behoren en zo weten we toch enkele kansen te creëren. Zo komt Mark J bij de bal en omspeelt hij de keeper en in volle sprint nog plaatst hij de bal… net over. Ik denk dat de bal juist opsprong op het moment toen hij hem raakte, want hij heeft er al moeilijkere ingelegd. Niemand die Mark J echter iets kwalijk neemt natuurlijk, integendeel, knap dat hij die kans weer wist te grijpen. Ook Peter VDG besluit van op zeer dichte afstand op de keeper die gepast uitgekomen was en hem zelfs in de voeten dook, of anders had het balletje in het net gehangen. Ook Ronny die alleen opduikt voor de keeper en plots de bal in de voeten krijgt besluit pardoes van dichtbij naast.

En zoals je al kan vermoeden in zulke situaties, valt het doelpunt natuurlijk aan de overkant op een vrij onverwacht moment. Een steekpas naar hun spits (een kolos die ik liever niet in de vroege uurtjes in Leuven zou tegenkomen) die van aan de buitenste rand van de middencirkel vlug enkele meters neemt en dan verrassend uithaalt van redelijk ver. Ik zie Richie naar de juiste hoek duiken maar de bal springt net op vóór hem en zo verdwijnt die boven zijn uitgestrekte arm. 0-2 weeral. En de tegenstanders scheppen natuurlijk moed uit hun voorsprong en duiken geregeld geïsoleerd op voor het doel van Richie. En het is bij zulk een fase dat eerst Kris een doorgebroken speler afstopt. Van waar ik stond leek het alsof hij hoegenaamd geen leer raakte, maar hij beweert zélf tijdens de rust van wél wat wordt beaamd door enkele medespelers die anders gepositioneerd waren dan ikzelf. Tóch wordt er een vrije trap gefloten maar de scheids legt de bal buiten de grote rechthoek hoewel de “fout” er binnenin gebeurd was. Geen gevaar echter voor Richie. Bij bijna een gelijkaardige fase is het ditmaal Roger die de bal wil ontzetten maar omdat zijn tegenstander hem plots voor de voeten loopt raakt hij die vol op de hakken. Geen fout echter volgens de ref deze keer en de spelers van S.A.V.A. die al héél de wedstrijd een serieuze zaag aan het spannen zijn, zijn woest en razend, zo razend dat wanneer Peter VDG de bal krijgt toegespeeld hun verdediger probeert hem in tweeën te trappen (met hém bedoel ik dan Peter, niet de bal). Er wordt wel gefloten maar geen kaart. Waar ik ook de scheids op wijs: “Als u geen kaart geeft dan doet die man dat straks nóg eens”. Dit was écht wel proberen iemand te raken uit frustratie. Ondertussen is het nog altijd 0-2 en dat zetten we wel weer recht denk je dan. Niet vóór de rust echter want wanneer ik de bal toegespeeld krijg aan de grote rechthoek besluit ik zélf maar eens naar doel te mikken, wat overigens totaal mislukt en zo wordt het iets tussen een voorzet en een schot op doel maar eigenlijk géén van beiden want de bal gaat zelfs over de zijlijn buiten. Even temporiseren en een rustige voorzet over de grond had beter geweest. Ik zal eraan denken de volgende keer…

“There will be no next time” zongen de Kids ooit. Ludo Mariman kan het weten want zijn broer Frank heeft nog bij den Antwerp gespeeld. Het zal dus niet meer voor vandaag zijn dat ik nog eens kan proberen: er staan namelijk behoorlijk wat reserven langs de zijlijn te trappelen en Hugh komt dan ook in mijn plaats. Frank is al na 5 minuten licht geblesseerd geraakt, Peter F die zich geen 100% voelt (pittige woensdagtraining denk ik) wil het ook nog wel eens proberen. Een ietwat vertimmerde ploeg begint aldus aan de tweede helft en het moet gezegd dat er gelijk uit een ander vaatje getapt wordt. De tegenstrever wordt zowaar met de rug tegen het doel geplakt en uit onze altijd gevaarlijke aanvallen worden heel wat hoekschoppen gepuurd die echter niets opleveren, toch geen doelpunt dan. Ondertussen wordt de zaag van S.A.V.A. natuurlijk nog harder opgespannen en schreeuwen zij bij bijna elke actie dat er buitenspel in het spel is. En als Mark J weer eens op het gepaste moment wordt gelanceerd door Peter F vertrekt Mark als een pijl uit een boog vanachter de verdedigers, neemt mooi de bal mee, omspeelt de keeper en deponeert de bal in het doel. Wel zeker 25 kelen schreeuwen “Buitenspel, offside, fuerajuego, …”, enfin, in alle talen bijna, en de ref die niets anders durft waarschijnlijk, keurt een geldig doelpunt af. Ik zag zelfs duidelijk (ik stond langs de zijlijn ter hoogte van de laatste verdediger) dat Mark zelfs vertrok toen de pass al vertrokken was, en zéker niet uit buitenspelpositie. Wanneer krijgen we ook grensrechters bij KVV? Maar zelfs die zitten er al eens naast, het is en blijft dan soms ook een moeilijk gegeven dat buitenspel, maar dit was er toch duidelijk geen, vraag het maar aan de voetbalkenners die op dezelfde hoogte stonden, nietwaar Jordi?

Niet getalmd echter, Patro trek weer verder ten aanval en Patrick VDW die nu op volle toeren draait (eigenlijk is dat dan in overdrive want de eerste helft draaide hij al op volle toeren) schiet van ver naar de linker winkelhaak waar hun doelman echter een stokje voorsteekt in de vorm van een keepershandschoen. Mooie actie van allebei, hadden we niet achter gestaan zou ik zelfs geapplaudisseerd hebben voor hun keeper, nu klapte ik alleen maar in mijn handen voor dat geweldig schot van Patrick natuurlijk. Ook Patrick F (vandaag weer onze laatste man, de libero) komt al eens mee naar voren en legt een mooie individuele actie op de mat (omspeelt zowat vijf man) maar wordt dan in extremis te ver naar rechts gedwongen en moet uiteindelijk bezwijken voor een overmacht aan gele shirts. Geel blijkbaar door hun gezeik heel de match: kunnen die zagen zeg! En tijdwinnen, niet normaal. Slenteren naar de bal als die over is, bijna minutenlang talmen bij een vrije trap of uittrap, alle middelen zijn goed om toch maar niet te moeten voetballen terwijl de tijd loopt. Tien minuten overspel had hier zeker op zijn plaats geweest. En die gele shirts hadden ook wel een gele kaart verdiend, zo wordt Brian bijna getorpedeerd als hij zijn derde mannetje in zijn gekende slangenstijl omspeelt, schande dat dit zomaar ongestraft blijft. Wel chapeau voor Brian die er rustig onder blijft en alleen maar eens stoïcijns in de richting van de ref blikt. Ook Patrick VDW krijgt zijn deel van de klappen en wordt bijna onder de graszoden gestopt, en dan is zijn tegenstrever verwonderd dat Patrick hem de uitgestoken hand weigert. Trop is te veel zei ooit eens iemand die zélf trop had. Was dat ook geen beenhouwer?

Uiteindelijk komen we nog éénmaal tot scoren dankzij een doelpunt van weeral Mark J. Hoe die dat gedaan heeft moet u maar lezen in één van de vorige verslagen: op zijn gekende, eigenste flegmatieke stijl. Grote klasse. Helaas is het kalf verdronken en wordt er afgefloten en is onze eerste nederlaag een feit. Al bij al onverdiend (gelijkspel had juister geweest) tegen een onsportieve tegenstrever die maar met één doel naar Hoevenen waren afgezakt: ons een pad in de korf zetten. Met een ietwat kordatere scheidsrechter had dit misschien anders gelopen, maar we moeten ook de hand in eigen boezem steken en besluiten dat ons spel niet goed genoeg was deze keer. Enige lichtpuntje was het fantastisch wederoptreden van Patrick VDW en ook Peter VDG die omzeggens blessurevreesvrij (nieuw woord: ©JD) speelde.

Terug in de kleedkamer gekomen een nieuwe opdoffer: de koelbox staat nog in de auto, geen jeneverkes deze keer, hebben we eigenlijk ook niet verdiend. En achteraf nóg twee opdoffers maar van veel erger kaliber: Peter F blijkt in een innige omhelzing gezeten te hebben met zijn tegenstander en belandt die avond nog op de spoed waar enkele gekneusde ribben de diagnose is, en Mark J blijkt zijn teen gebroken te hebben, én een afgescheurde teennagel als gevolg. Hieronder het resultaat: NIET VOOR GEVOELIGE KIJKERS!!! Mark, dat verwondert me toch: had je nu een gebroken elleboog gehad na je akkefietje met die keikop van een verdediger dan had ik dat nog kunnen begrijpen…

We zullen dus met een onthoofde ploeg naar City Pirates moeten die 3 punten konden oprapen dankzij forfait van hun tegenstrever. Ik ben benieuwd hoe dat zal verlopen…

JD 

DE UITSLAGEN 01-11-2015

DE RANGSCHIKKING 01-11-2015

DE VOLGENDE SPEELDAG 08-11-2015

25/10/2015 – PATRO HOEVENEN – ALBERTA SCHILDE 4-3

Weeral een topwedstrijd vandaag: de stand leert ons dat Alberta Schilde op 8 punten van ons volgt, City Pirates hebben net als wij nog geen enkel punt laten liggen maar die hebben wel minder doelpunten tegengekregen (zij nog maar 1, wij al 8) maar wij hebben wel al 1 keer meer gescoord dan de mannen met het ooglapje (27 maal namelijk). Het is dus kwestie om vandaag geen punten te laten liggen om C.P. bij te blijven en hopen dat zij misschien ooit eens wat puntjes hier of daar laten liggen. Er is namelijk iemand in onze ploeg die het sinds een paar weken al heeft over “het kampioenenbal”. Het moet zijn dat hij graag viert en de bloemetjes buitenzet, want het seizoen is nog jong en er kan nog veel gebeuren. Natuurlijk is het lang geleden (als het ooit al eens gebeurd is) dat onze veteranenploeg 18 op 18 behaalde, maar er is nog een lange weg te gaan: de winter komt eraan, spelers kunnen gekwetst worden, een dipje is altijd mogelijk (laat ons het niet hopen natuurlijk), en we moeten nog twee maal tegen de sterkste tegenstander. Het dromen zelf is natuurlijk ook plezant, misschien zelfs plezanter dan de werkelijkheid soms…

De wedstrijd dan, want na de aanloop van het verslag van vorige week waren er wat klachten over het feit dat men eerst een half uur moest lezen vooraleer er iets over de match vermeld werd. Patrick F merkte zelfs op dat hij een uur aan het lezen is geweest om dan maar gedurende 5 seconden één regeltje te zien verschijnen met zijn naam in. Tja, als je secuur speelt valt er niet veel te melden natuurlijk, maar ik beloof je Patrick dat dat vandaag wel anders zal zijn…      

Eerst en vooral zijn excuses aan het adres van Marcel aangewezen want ik had hem de dag voordien nog gemeld dat er wéér een scheidsrechter aangeduid was voor onze wedstrijd, ik had namelijk alleen bij onze match een gekleurd ventje zien staan, blijkt achteraf dat onze match de enige match is waar géén scheidsrechter is aangeduid. Marcel had ’s morgens al een wedstrijd gefloten maar heeft toch zijn plunje meegebracht en wil ons helpen door te match te leiden. Chapeau daarvoor!

Bij de aftrap staan Ronny en ikzelf weer in de spits en Mark J gaat het een beetje aanzien vanaan de zijlijn om op het gepaste moment in te vallen. Al vlug blijkt dat Schilde over een bijzonder sterk middenveld beschikt met allemaal goede stevige voetballers die zich niet makkelijk opzij laten zetten. We worden dan ook vlotjes weggetikt en bij één van die fases is het al vlug prijs als onze verdediging door een vlotte combinatie uit verband gespeeld wordt (zelfs de befaamde sliding van Patrick F volstond niet om hen af te stoppen) en met een ultieme tik met uitgestrekt been prikt één van hun spitsen de bal naast Richie en zo staat het 0-1. Ontnuchterend en pijnlijk verdiend. Het enige dat we ertegenover kunnen plaatsen is een verre bal van Frank (die in de verdediging speelt) naar mezelf toe en ik zie net als Mark J vorige week vanuit mijn één oog hoe de keeper vanop zijn lijn vertrekt. Ik heb die bal dus maar te raken denk om hem over de keeper te lepelen. Zo gedacht zo gedacht… maar niet gedaan want ik mis dat balletje op een haar na en hun doelman kan maar oprapen. Wég kans, maar het illustreert dat we er met ons middenveld niet doorkomen en dat het met lange ballen naar voren moet gebeuren, ons samenspel is net zo zeldzaam als een pinguin in de Sahara. Tot overmaat van ramp blijft Schilde wel vlot combineren en op bijna identieke wijze als bij hun eerste doelpunt scoren zij voor de 2e maal. 0-2 en nu wordt het pijnlijk denk ik, dus ander en beter en Mark J komt erin, zoals altijd hadden we afgesproken om geregeld te wisselen voorin. Wie Mark J een beetje kent weet dat hij druk kan zetten op een verdediging en dat hij ook het balletje eens kan bijhouden om wat adempauze te gunnen aan de medespelers, en zo ontstaat er langzaam maar zeker toch wat meer evenwicht in de wedstrijd. Maar vanaan de zijlijn zien we hoe Mark P en Hans, die bijna steeds mee naar voren oprukken om toch maar een tegendoelpunt te willen scoren, een zee van ruimte laten achter hen bij de tegenaanval van de tegenstrever. Die houden onze verdediging en Richie behoorlijk bezig, Richie kan wel blij zijn want hij heeft zich toch al eens in het doel staan vervelen dit seizoen, dat is vandaag wel anders, maar hij komt geregeld goed uit en ook op de lijn staat hij secuur en vol vertrouwen te keepen zodat het altijd “nog maar” 0-2 is. “Een tegendoelpuntje voor ons vlak vóór de rust zou niet slecht zijn” denken wij luidop en blijkbaar beschikt Mark J over telepathische gaven want hij legt weer een actie op de mat om U (afkorting van: UmoetdatzelfmaareensproberenUzalziendatdatnietzogemakkelijkis) tegen te zeggen en schiet de bal naast de wanhopige vuisten van de doelman binnen. De aansluitingstreffer zoals dat heet: 1-2. Dat geeft toch een beetje meer een gerust gemoed om naar de kleedkamers te trekken. Daar wordt natuurlijk het feit besproken dat het middenveld niet té gretig naar voren mag trekken want onze verdedigers komen geregeld tegen een overmacht te staan en hebben soms wel 2 of 3 man tegenover één van onze verdedigers. Dus wordt er afgesproken dat als Mark P mee oprukt, Hans blijft hangen, en viceversa, en de flankspelers moeten ook de gaten die er eventueel vallen mee dichten. Ja het is soms hard labeur op een voetbalveld als alles niet van een leien dakje loopt.  
    
Nog twee hilarische feiten vermelden van de eerste helft: Marcel die een fout fluit en zegt: “Met de schouder in nek van de tegenstander gehangen” en hierbij naar zijn elleboog wijst (en dat voor een beenhouwer…), en de middenvelder van Schilde die door één van onze spelers (Hans of Peter F denk ik) op de huid gezeten wordt waarna een andere Schildenaar tussenbeide komt en iedereen omver kegelt. Marcel laat terecht verder spelen (voordeel) waarop de eerstvermelde Schildenaar moord en brand schreeuwt, maar als ik hem zeg: “Zeg mateke, dat was één van uw eigen matekes hé!” is hij wonderwel ineens hersteld en vraagt hij met een verwonderd gezicht: “Ah ja, is dat zo?”. Ik dacht nog even dat hij ging vragen wíe het was zodat hij zijn ploegmaat een draai rond de oren kon verkopen.

Met verse moed weer het veld in dan. De afspraken die gemaakt zijn worden ook stipt opgevolgd en zo kunnen we toch meer druk zetten op hun middenveld. Er komt steeds meer en meer evenwicht in de wedstrijd. Hans die een ongelooflijk groot strijdershart heeft (soms al eens wat té groot, op training o.a. ;-) ) moedigt iedereen aan en als zij de bal naar achteren moeten spelen roept hij: “Druk zetten jongens!” wat prompt wordt uitgevoerd en hun verdediger speelt pardoes de bal naar achteren maar dat wordt dus een té korte terugspeelbal want daar duikt Mark J weer op als een duiveltje uit een doosje, pikt de bal mee, omspeelt de keeper en zo staat het weer gelijk (2-2). De kopjes bij Schilde gaan wat hangen nu en wij ruiken natuurlijk bloed.

Wie dacht dat Schilde nu een euh… schild voor hun doel zou ophangen heeft het echter mis. Ze trekken weer ten volle in de aanval en zo zien we hoe ze één keer tegen de (weliswaar buitenkant) paal knallen, en hoe vervolgens één van hun spitsen de bal meters naast plaatst vanop vrij korte afstand. Hij was dan ook volledig van zijn melk want hij kreeg de bal toegespeeld van Patrick F die in een zonderling moment van onachtzaamheid hem het ronde ding in de voeten had gedeponeerd in de grote rechthoek. Het blijft gevaarlijk dus, maar dat is langs beide kanten want met een lepe steekpass wordt Mark J weer gelanceerd en jawel, het wordt 3-2! Erop en erover heet dat dan. Maar het blijft uitkijken achteraan, Schilde trekt met de moed der uiterste hoop (van wanhoop kan je hier immers niet gewagen) naar onze Richie op die zijn handen vol heeft. Gelukkig is dat letterlijk want hij komt geregeld gepast uit en plukt de bal voor hun al knikkende hoofden weg.

En dan is het moment aangebroken waarop Schilde meent aanspraak te kunnen maken op een strafschop. Tot tweemaal toe menen zij handspel te zien van ons in onze elfmeterzone, Marcel heeft echter niets gezien en wie Marcel kent die weet dat Marcel inderdáád niets gezien heeft, anders zou hij wel gefloten hebben. Maar bij die tweede keer is het hek van de dam en ze belagen de scheidsrechter nu met kreten als “Schandalig, wél eerlijk blijven hé, is het zo dat moeten jullie winnen, enz…”. Marcel vindt zelf dat hij zo niet verder kan: hij was tijdens de rust al vermoeid en vroeg hoopvol of iemand wou overnemen, maar ja, wij willen in zulk een wedstrijd natuurlijk zo lang mogelijk mee voetballen. Maar hij oogt inderdaad vermoeid en die kritiek heeft hij natuurlijk ook niet verdiend, dus besluit ik maar om nog maar eens het zwarte truitje aan te trekken en te fluiten. Per slot van rekening is Marcel ook degene die steeds als eerste bereid is om te helpen, en dan bedoel ik dat niet alleen in de voetbalclub.         

Dat worden nog hete tien minuten denk ik dan. Het spel gaat nu gelijk op en een doelpunt kan aan eender welke zijde vallen. Gelukkig zijn die van Schilde nogal gretig en lopen zij geregeld buitenspel, hetgeen de attente scheidsrechter terecht steeds affluit. Toch komen zij er nog eens door met een zwiepende voorzet vanop rechts en ik zie hoe Frank hun spits in een innige omhelzing houdt en wil al strafschop fluiten, maar die spits is ook een stevig mannetje en duwt met zijn linkerarm Frank van zich af en kopt van vrij dichtbij de bal in het doel. 3-3 en dit doelpunt had ik niet kúnnen afkeuren, maar mocht de spits gemist hebben zou ik ook geen strafschop meer gefloten hebben. Al bij al geen protest van onze jongens, 3-3 is ook een billijke stand waar iedereen zich bijna al bij neergelegd had. Maar dan wordt Mark J weer eens weggestuurd. “Buitenspel, buitenspel” roept één van de middenvelders van Schilde in mijn oor. Mijn trommelvliezen staan bijna op springen. “Maar jongen toch, zeg ik bedaard, hij vertrekt toch vanop zijn eigen helft?”. Geen reactie, toch niet verbaal, want zijn gelaatsuitdrukking laat duidelijk vermoeden dat hij teleurgesteld is dat ik dát gezien had. Ondertussen had Mark J natuurlijk al de bal in het net gedeponeerd, tot groot jolijt van onze talrijke supporters die best een boeiende wedstrijd gezien hebben vandaag, die eindigt met een 4-3 stand.          

Zo winnen we uiteindelijk nog de wedstrijd met het kleinste verschil. De tegenstander (zeker ook een sportieve ploeg, afgezien van het akkefietje over de vermeende strafschop) hun gezicht spreekt ook boekdelen, maar het is eerder een boek van Herman Brusselmans vol met scheldwoorden… Nee grapje, ze zijn wel teleurgesteld wat begrijpelijk is, want als ik hen zeg dat wij hier goed wegkomen en een puntendeling billijker had geweest dan kunnen zij dat alleen maar beamen.

Volgende week weer een thuiswedstrijd, tegen SAVA, en dát op 1 november.

DE RODE DUIVELS WIPPEN IN DE FIFA-STAND OVER ARGENTINIË!!!

18/10/2015 – MORETUSBURG - PATRO HOEVENEN 1-4

Een vroege morgen deze morgen: de wedstrijd staat gepland om 11 uur, vandaar dat we afspreken op de parking van Patro om 9.45 reeds, kwestie van een redelijke marge te hebben om tijdig ter plekke te zijn want volgens onze sponsor Carl is het veld niet zo makkelijk te vinden. “Schansstraat” staat vermeld op hun website, zonder nummer. Als je Google Maps even raadpleegt dan zie je dat de Schansstraat helemaal rondom het Fort van Hoboken loopt. In het verleden hebben we daar nóg gevoetbald tegen o.a. Select maar die velden liggen aan het eind van de Schansstraat en zijn beter bereikbaar via de Den Haaglaan, maar dan zit je al bijna in Hemiksem. De Schansstraat loopt ook achter de Metallurgie door, dus dat belooft weer een loodzwaar veld te worden.

Even Googlen op Moretusburg leert ons ook dat er hier al eens geknokt werd wegens betwisting van een scheidsrechterlijke beslissing omdat er toen geen scheidsrechter was aangeduid (lees hier). Gelukkig dan maar denken we dat er ditmaal wél een scheidsrechter is aangeduid door KVV wat toch wel eerder uitzondering dan regel is bij de veteranen, misschien komt dat dan door hun reputatie uit het verleden, maar in bovenvermeld artikel staat niet vermeld om welke ploeg het ging, dat zou ook een andere ploeg kunnen zijn natuurlijk.

Hoewel deze morgen de zon volop scheen toen ik de pistoleekes ging halen, hangt er nu hier en daar een hardnekkige mist, maar het zijn flarden, zo hangt het Sportpaleis omzeggens volledig in de wolken maar aan onze rechterzijde zien we de stad liggen in haar volle glorie. Persoonlijk vind ik dat de skyline van Antwerpen er niet op verbeterd is sinds die blokken dozen van de Hogeschool aan het kruispunt van de Italiëlei en de Noorderlaan erbij zijn gekomen. Hoe kan een mens in godsnaam daar rustig studeren met het razende verkeer de godganse dag? Een gouden raad: stuur je kroost naar de Universiteit in Wilrijk, daar studeren ze in het groen rond het Fort. Maar wij moeten vandaag naar het Fort in Hoboken en al die mijmeringen en de mist zorgt ervoor dat we bijna onze afrit hadden… gemist. De GPS zegt ons echter dat we de afrit E19-A12 moeten nemen en onze chauffeur Marcel gaat dan maar gezwind naar rechts, vergat even zijn richtingaanwijzer te gebruiken en wordt daar dan ook op gewezen door een witte BMW die bijna door Marcel (ook met een witte BMW) van de sokken werd gereden. Een vieze blik van de chauffeur valt ons te beurt natuurlijk, maar als we gestopt zijn aan het rode licht aan het “Cresthotel” (Crowne Plaza tegenwoordig, maar iedereen kent het nog als Cresthotel) zwaait die vrolijk naar ons: het is namelijk onze dierbare sponsor/speler Carl. Hij zal waarschijnlijk tot zijn opluchting gemerkt hebben dat Marcel en niet Geert achter het stuur zit want deze laatste durft al eens achterop een medespeler zijn voertuig te knallen… Hij vreesde al dat hij de volgende foto naar zijn vrouwke moest mailen:

Het is even zoeken in de Schansstraat, maar uiteindelijk komen we ruimschoots op tijd aan en zien we al onmiddellijk dat het terrein er onberispelijk bijligt: een biljartlaken als het ware. Maar het zijn enkele dartele meiden die hier een matchke gaan spelen tot groot jolijt van onze medespelers natuurlijk die al vlug de meiskes keuren op hun euh… voetbalkwaliteiten zal ik maar zeggen. Boys will be boys… Wij zullen dus naar een ander veld moeten en vrezen dat dat tweede veld dan zoals gewoonlijk een veredelde akker zal zijn, maar niets is minder waar: het tweede terrein ligt er minstens even verzorgd bij als het eerste. Dat wordt dan smullen voor onze technisch onderlegde spelers: geen hobbels en bobbels en het balletje zal mooi aan de voet blijven plakken, tenminste dat hopen we dan toch.

Het is nog steeds maand van de scheidsrechter en die laat zich meteen opmerken want we moeten vóór aanvang van de wedstrijd bij hem komen om schoenen, scheenbeschermers, naam en rugnummer te laten keuren. Hij heeft daar wel het wedstrijdblad voor nodig en staat al te fulmineren dat dat “godverdomme” toch wel lang duurt. Wie zulk een blad al eens heeft ingevuld weet dat dat zeker geen sinecure is, eigenlijk zou dat geautomatiseerd moeten worden met een Excelblad en printer of iets dergelijks, we leven toch reeds in 2015. Marcel, die die vervelende taak op zich heeft genomen, is zeker niet aan zijn proefstuk toe en het zal zeker niet aan hem gelegen hebben dat het wat langer duurde. We horen van de tegenstrever trouwens dat er deze morgen vijf spelers afgebeld hebben en dat ze elders versterking hebben moeten zoeken, het zal dus daar wel aan gelegen hebben. Kortom: we zijn vrij laat op het veld en de opwarming is dan ook beperkt tot een minimum, zeg maar even de benen strekken en stretchen, en dat is het zowat, we worden al aangemaand om te beginnen. Eerst echter een minuut stilte voor een plots overleden familielid van één van de spelers van Moretusburg. Die minuut lijken er wel vijf want het veld ligt half in de schaduw door de omliggende bomen en mijn voeten die nog niet voldoende opgewarmd zijn worden algauw verkleumd. Het is op die manier dat we de wedstrijd aanvangen en dat blijkt dan ook vlug: geen enkele pass of actie komt aan of kan tot een goed einde gebracht worden. De enige die een beetje op zijn gebruikelijk niveau speelt is Filip maar zoals gezegd komen zijn passes niet aan of kan de aangespeelde speler niet zo vlug uit de voeten met die aangereikte bal, een bal die trouwens te flauw opgepompt was, ook de reservebal maakt een diep geluid als die geraakt wordt wat duidt op een gebrek aan luchtdruk binnenin die ronde hemisfeer. Zo is het moeilijk spelen natuurlijk, ondanks het prima veldje. De scheids had misschien beter de bal gecontroleerd in plaats van de scheenbeschermers want die kan je onderweg naar het veld al weer terug uitgedaan hebben. Onze tegenstrever blijkt maar weinig last te hebben van deze beslommeringen want hun combinaties worden wél vlot op de mat getoverd en als één van hun vinnige voorspelers doorgaat op rechts wordt de bal na een schermutseling teruggelegd naar de grote rechthoek waar Stan nét niet meer met zijn dikke teen de bal kan raken want dan had hij die tot bij mij kunnen tikken en op die manier verslaat één van hun vrijstaande spelers onze Çois die natuurlijk de scrimmage volgde en eerder aan de linkerkant van het doel stond opgesteld en nu kansloos de bal aan zijn rechterzijde in het doel ziet verdwijnen. 1-0 en zeker niet onverdiend, wij zijn nog nergens geweest: een paar acties vóór het doel maar zonder gevaar. De gevaarlijkste fase komt nog uit een hoekschop waar Roger goed zijn hoofd tegen zet vanop korte afstand vóór het doel maar zijn verdediger die goed mee omhoog gesprongen was krijgt zonder dat hij het weet de bal tegen de rug, wég kans.  Dan zullen we het gevaar maar in de ploeg moeten brengen in de gedaante van onze topscorer. Die had zich wel samen met de andere reservespelers aan de zonnige zijde van het veld opgesteld maar daar mocht niet ingevallen worden van de scheids, dus heeft Mark J eerst een half rondje rond het veld moeten lopen. Blijkbaar heeft dat wel geholpen want bij zijn eerste actie blijkt al vlug dat hij goed opgewarmd is en voor een heet standje voor het doel zorgt maar helaas voor ons was hun keeper goed uitgekomen en blokkeert hij de bal op het laatste moment. Ondertussen is ons spel toch stilaan gebeterd en begint het middenveld op volle toeren te draaien. Mark P, Filip, Brian en Hans vinden elkaar weer als vanouds, Peter F gaat ook al eens vol mee in de aanval maar heeft het wel lastig met zijn rechtstreekse tegenstrever die bijzonder aanvallend speelt maar Peter F schaduwt hem natuurlijk alsof het zijn eigen euh… schaduw was. Als Filip weer eens centraal wordt aangespeeld ziet hij hoe Mark J op links de bal vraagt en Filip lepelt een gemeten voorzet over de verdediging zowat ter hoogte van de halve cirkel van de grote rechthoek. Mark J is ondertussen achter de rug van de laatste verdediger opgedoken en kijkt met zijn rechteroog naar de bal die uit de lucht komt vallen en met zijn linkeroog heeft hij blijkbaar gezien dat hun keeper weer was uitgekomen want met één subtiel tikje prikt hij de bal voorbij de hopeloos armzwaaiende doelman en het ronde ding verdwijnt al huppelend in het doel van onze tegenstander. 1-1 en we halen weer wat opgelucht adem. Een huzarenstukje van onze spits die blijkbaar zo scheel kan zien als Marty Feldman. Voor de wat jongere spelers onder ons: dit is ‘m. 

Dit voorspelt nog beter werk, en aan het gemompel van hun supporters merken we ook dat zij er niet zo gerust in zijn. Gelijk hebben ze want hun verdediging wordt geregeld tegen hun doel geplakt, en als bij één van die fases Mark P de bal voor de voeten krijgt haalt hij van ver uit. De bal gaat richting rechtse hoek waar de keeper ook naar vertrokken was, maar hun nummer 2 vindt dat hij er nog zijn voetje moet tegen zetten en zo verandert het schot van richting en staat het net bol aan de linkerzijde waar geen keeper te bespeuren is natuurlijk: tegenvoets genomen. 1-2, en Mark J die door het nummer 2 al danig in de rug (hopelijk was het niet lager) geboord is geeft die nog een dankbaar schouderklopje mee. Ja zo kennen we onze Mark: de tegenstrever jennen, maar altijd beleefd!

Volgende keer in de kleedkamer toch maar eens met mijn GSM de gesprekken opnemen want wat daar allemaal gezegd wordt… niet normaal. Filip blijkt dus al een hele helft gespeeld te hebben zonder scheenbeschermers, hij vindt die maar lastig, voelt zich dan niet vrij. Vandaar dat een vergelijking tussen scheenbeschermers en condooms al vlug gemaakt is. Al hetgeen dat lastig is moet je maar buitensmijten merkt iemand op, en iemand anders repliceert dan weer dat je dan vlug zal merken dat je dan alleen woont… Ik heb hier wijselijk geen namen bijgezet, of die wónen effectief alleen volgende week als hun liefhebbende vrouwtjes meelezen.

De tweede helft dan. Als ik weer aan de lijn sta merk ik toch dat onze verdediging heel wat werk moet opknappen. Geert is gelukkig weer secuur zoals al het hele seizoen en houdt zijn mannetje (een bulldozer type, stevig geblokt en een heel goede voetballer ook) in bedwang. Carl heeft het ietwat rustiger aan de linkerzijde wat hem toelaat om op zijn gekende stijl richtlijnen te roepen naar iedereen. Ik dacht altijd dat dat de taak van de kapitein was en dat de sponsor gewoon maar moet dokken voor truitjes e.d. ;-). Patrick F die er voor het eerst weer bij is dit seizoen is weer de rots in de branding en stopt alles af zoals het een goede laatste man betaamt. Slechts één of twee keer heeft hij zijn befaamde sliding-tackle tentoon moeten spreiden, zoals steeds keurig op de bal. En Kris die smijt zich volledig zoals gewoonlijk, soms al eens letterlijk.

Moretusburg probeert wel te scoren maar de bal belandt geen enkele keer tussen de palen en hun aanvallen worden keurig afgeslagen terwijl onze voorlinie op de loer ligt voor een tegenaanval. Het is bij zulk een moment dat Mark J weer eens kan wegglippen, keurig de bal bij zich houdt, alleen voor de keeper komt en… pal op een reeds duikende doelman besluit. Een stiftertje was beter geweest beseft ook Mark J, maar ja, het moet allemaal rap gaan in een fractie van een seconde, mooie actie die helaas niet werd afgewerkt, maar Mark J kennende zal hij zeker één van de volgende gelegenheden wel te baat nemen om verder uit te lopen als topscorer. Maar voetbal blijft toch een raar spelletje want bij een zeldzame uitbraak van Moretusburg komen zij ook oog in oog te staan met onze Çois die echter niet laat vermoeden dat hij de zestig al gepasseerd is en met een duik en één vuist een zeker tegendoelpunt voorkomt. Had het 2-2 gestaan dan had onze tegenstrever er waarschijnlijk weer moed uit getapt, zeker met de talrijk aanwezige supporters die hun team aanmoedigen. Maar alras verstommen hun aanmoedigingskreten als Mark J deze keer op rechts weer vertrekt vanop eigen helft en de bal meeneemt, de uitgekomen doelman keurig omzeilt, en dan veinst dat hij de bal gaat voorzetten (of is het achterzetten want hij is immers bijna aan de achterlijn verzeild geraakt) maar met een keurige parabool waar menig wiskundeleraar jaloers op zou zijn vanuit een bijna onmogelijke hoek de bal in de uiterste hoek deponeert. Bewonderende kreten, ook van de supporters van Moretusburg, vallen hem te beurt natuurlijk. Mooi doelpunt en 1-3 voelt toch altijd beter aan dan 1-2. We krijgen nu immers kansen bij de vleet maar Brian knalt van ver op de rechterdoelpaal (een wonder dat die overeind bleef staan) en Mark P vond het nodig om luidkeels “Lot, lot!” te roepen (dialect voor “laat me de bal”) vooraleer te scoren, iets wat de scheidsrechter niet kan tolereren. Ik roep hem nog toe dat hij vanachter de bal kwam en dat dat geen buitenspel kón zijn, maar na de match licht hij mij toe dat Mark P ietwat te enthousiast had geroepen.  Zijn drang om te scoren is blijkbaar bijzonder groot want bij een vrije trap duiken hij en Peter F plots moederziel alleen op voor de keeper. Ikzelf loop er net achter en hoor nu duidelijk Peter F “Lot, lot” roepen, maar niet zo luid dat de scheidsrechter het ook hoort. Mark P heeft daar echter geen oren naar en kopt samen met Peter F op de doelman die als een volleerd vliegenvanger de bal terugkaatst recht in de voeten van Mark P, die de bal uit consternatie dan maar pal op de keeper trapt maar die geeft hem die grootmoedig terug en derde keer goede keer: doelpunt. 1-4 en boeken toe. “Een assist naar mezelf” licht Mark P nadien in de kleedkamer toe. Allemaal goed en wel Mark, maar een lijst met de meeste assists die is er niet, ik kan niet álles bijhouden hé zeg. De kopjes bij Moretusburg gaan hangen en ze beseffen dat ze op hun waarde geklopt zijn en dat geven ze na de westrijd ook grif toe. Toch chapeau voor deze ploeg die op het laatste moment serieus moest vertimmerd worden en toch ietwat aangeslagen waren door dat plotse overlijden had ik de indruk. Ook de scheidsrechter heeft een goede wedstrijd gefloten, hij was dus veel beter tijdens de match dan ervóór. Het moet weer gezegd dat deze wedstrijd bijzonder fair is verlopen, geen enkele negatieve noot, misschien enkel het bulldozerke vermelden dat dacht dat hij een racistische opmerking naar het hoofd geslingerd had gekregen maar algauw door zijn eigen medespelers ervan werd overtuigd dat dit niet het geval was.

Eind goed al goed en de drie punten gaan weer mee naar Hoevenen. 18 op 18, dat moet lang geleden zijn dat we dat nog eens behaald hebben denk ik dan. Het was ook een belangrijke wedstrijd want nu zetten we Moretusburg op 6 punten en blijven we op gelijke hoogte van City Pirates die zijn gaan winnen bij de snode Vos Reinaert. Volgende week wéér een topmatch: tegen Alberta Schilde. Wordt vervolgd dus!

Enne… onze “Brazuca” zal perfect opgepompt zijn, daar zorgt deze dame wel voor!

JD

DE RANGSCHIKKING

DE VOLGENDE SPEELDAG

Zoals jullie kunnen zien is er wéér een scheidsrechter aangeduid!