13/12/2015 STABELINO - PATRO HOEVENEN 1-5

Een verplaatsing naar de skipiste van Deurne, een gekend traject voor ons. Een aantal weken geleden waren we hier al eens om tegen Deurne O.B. te spelen (waarom moet ik altijd aan tampons denken als ik de naam van die ploeg lees of hoor?), vandaag is het tegen de allerlaatste in de rangschikking, Stabelino. Dat is ooit wel anders geweest want ik herinner me dat we het hier vroeger dikwijls lastig tegen hadden, zo was er een seizoen waar deze ploeg schijnbaar enkel bestond uit ingevoerde oostblokkers, met de nadruk op blok: geblokte en gespierde krachtpatsers. Onze topscorer heeft ook wel wat herinneringen aan deze ploeg: zo is er hun keeper indertijd die razend was op onze Mark omdat hij "wel mocht scoren maar de tegenstrever ook belachelijk maken, dat was erover". Niet Mark zijn schuld dat hij zoveel beter is dan die lichtjes geflipte kamikazekeeper. Een metaaldetector zou daar zeker heel wat werk hebben bij hem thuis om alle rondslingerende vijzen te vinden. Nog een mooi souvenir voor Mark was die wedstrijd bij ons thuis waar één van hun verdedigers die nog maar net hersteld was als een woeste driesteling (of is het een drieste woesteling) tekeer ging en zichzelf bezeerde bij zijn zoveelste roekeloze tackle. Bezeerde is nog zachtjes uitgedrukt, het was de eerste keer dat ik iemand zag met zijn knieschijf in de knieholte. Bij ons was iedereen het erover eens: dat had hij uitsluitend aan zichzelf te wijten, zij zagen dat natuurlijk anders, maar de scheidsrechter echter niet.

Zo een verplaatsing is eigenlijk altijd een belevenis op zich. Zo kom je nog eens wat te weten want mijn ploegmaats waarmee ik mocht meerijden palaveren rustig over het vieren van nieuwjaar, iets wat elk jaar weer een moeilijke bevalling is. Het is kiezen tussen gezelligheid, lekker eten, comfort (verplaatsing) en aangenaam gezelschap en de balans is niet altijd even ideaal. Zelf had ik ervoor gekozen niet deel te nemen aan de festiviteiten op Patro want je wordt verondersteld na middernacht toch wat mee te vieren nog en gezien mijn gezegende leeftijd en het feit dat mijn vrouwke er steevast vroeg inkruipt willen we geen spelbreker zijn. Ik zou dan wel alleen verder mee kunnen vieren maar mezelf kennende zou ik dan de kroeg weer sluiten en uitslapen tot het bijna 2017 is. Ik weet wel dat het twee jaar geleden gezellig was voor iedereen en dat we goed gegeten hadden, en dat DJ Ronny op dreef was, hoewel ik teleurgesteld was natuurlijk dat ik het niet van hem mocht overnemen (DJ<<>>JD is ook niet slecht...).

Een officiële scheidsrechter erbij van het KVV: het is altijd wat. Marcel is wel meegekomen maar die zal ons aanmoedigen van aan de zijlijn. Ik verwacht weer een preek van jewelste voor de wedstrijd van de officiële scheids vóór de match maar tot mijn verbazing controleert hij enkel de nummers en de namen. Meer moet dat niet zijn vind ik, en een kort gesprekje op voorhand met beide kapiteins zou moeten volstaan. Hoewel deze man bijzonder klein is stijgt hij toch al in mijn achting. Vorige week moest ik wegens familiefeest (moeder 85!) mijn kat sturen (het beestje zou waarschijnlijk nog beter uit de voeten kunnen dan ik tegenwoordig...) vandaar dat onze gelegenheidscoach Roger (tiens, ook "De Lange" dan?) mij op de bank zet. Een "olympische bank" zoals iemand het zo mooi zegt. Ook Fredje zit op de bank maar wil alleen invallen in een noodgeval want heeft zelf nog "last" (nu weet ik niet of dat van een kater was of dat het meer met de "spieren" te maken had). In ieder geval zit alles nog snor met zijn tongspier want hij merkt droogjes op dat Patrick F (ook al op de bank, vandaar "olympisch") in plaats van een duif met een bericht te sturen naar onze kapitein beter een mailtje of SMS zou sturen. Ach ja, men plaagt wie men liefheeft zullen we dan maar denken. 

In ieder geval voelt de ploeg die op het veld staat de adem van de olympische bank al in de nek want ze starten bijzonder fluks en geestdriftig. Er wordt weer lustig gecombineerd en bij één van die hete standjes voor het doel krijgt een verdediger de bal wat ongelukkig tegen het lichaam en zo komen we 0-1 voor. Het is eens wat anders dan altijd achterkomen. Mark J kan het natuurlijk weer niet laten om de scorer een bedankend schouderklopje te geven en hem zo wat te jennen. Tijdens de rust legt Mark wel uit dat nog vóór de match begon die kerels hem al onder de neus aan het wrijven waren dat hij levenslang geschorst had moeten geweest zijn vanwege die vermeende fout op hun ongelukkige ploegmaat toen. Dat illustreert weer eens hoe iemand met oogkleppen toch een vertekend beeld heeft van de wereld...

Mark P is vandaag de draaischijf van dienst en hij is blijkbaar goed geolied want de boel loopt gesmeerd en hij wordt zoals steeds fantastisch ondersteund door Brian die bijna overal opduikt om gaten te dichten en de aanval op te zetten. Op die manier wordt Ronny ideaal aangespeeld en die trekt een spurtje om U tegen te zeggen (U voor Umagwelproberenmaarkanmetochnietinhalen) en rondt dan fraai af met de linker buiten het bereik van de keeper die nochtans goed was uitgekomen. 0-2 en we zijn pas een kwartier ver. Dat gaat vlot denk je dan en zo is het ook want Mark J kan nog eens scoren na een schitterende actie die we al dikwijls hebben gezien van hem: de bal aannemen, dan lijkt het even of hij aarzelt maar met een gezwinde beweging (zouden we toch eens moeten kunnen filmen) gaat hij zijn mannetje voorbij en deponeert hij dan de bal in de verste hoek waar het net bijna scheurt. Ook Peter F kan weer scoren ondanks zijn nog altijd gekneusde ribbenkast, de Dafalgan doet blijkbaar goed zijn werk.

0-4 aan de rust, dat kan niet meer stuk. Het zelfvertrouwen is dan ook bijzonder groot in de kleedkamer en met een ego groter dan dat van Janis Kazaltzis trekken we terug de wei in. Zo vlot als het de eerste helft ging, zo vierkant draait het nu. We zijn wel meestal in balbezit maar de combinaties komen er niet meer uit en voorin loopt Mark J er wat gefrustreerd bij omdat hij niet meer wordt aangespeeld of veel te moeilijke ballen krijgt. Ja een spits is maar zo goed als de rest van het team: hij kan moeilijk alles alleen doen. Bovendien besluit onze keeper Richie een bijzonder vroeg kerstgeschenk met een wel hele grote strik uit te delen wanneer hij simpel links óf rechts kan uitspelen naar de flanken, maar hij de bal middendoor pardoes in de voeten van een vrijstaande tegenstrever geeft die dankbaar voor zoveel vrijgevigheid de score weet te milderen tot 1-4. Wordt het dan toch nog spannend? Even wel wanneer Peter F op rechts kan doorgaan maar dan aan de arm wordt vastgehouden waardoor hij even uit balans komt in volle vaart. Hij roept nog in zijn gekende stijl "Zeg hé!" maar dan gaat het licht volledig uit bij hem want hun laatste man werkt keihard de bal weg, recht in Peter's nietsvermoedende tronie. Zo ligt hij knockout op de grond, niet echt buiten bewustzijn maar toch serieus groggy. De sporen zijn nadien duidelijk zichtbaar: op zijn onderlip kan je een rondje neerzetten voor gans de ploeg.

Na Peter's vroegtijde vervanging blijven we wel de bal in ons midden houden en als de wedstrijd bijna gespeeld is kan Mark P er nog een doelpuntje bij prikken tot groot jolijt van Roger die hem al de hele wedstrijd toeriep dat hij niet mag vergeten dat hij vandaag de rol van Filip waarneemt en hem er ook voortdurend mee vergeleek. Eénmaal scoren is dus ook bijzonder mager volgens Roger: Filip doet dat immers gewoonlijk minstens x3.

1-5 dus, eind goed al goed, maar niet bijzonder goed gespeeld de tweede helft. Dat moet beter volgende week als O.L.S.E. op bezoek komt. Volgens Mark J wou ook bijna iedereen zichzelf bewijzen vandaag tegen de laatste en eens "een specialleke" doen. Speciaal was het wel, maar niet in de goede betekenis van het woord. Maar de drie punten zijn binnen, meer moet dat niet zijn. Volgende week beter spel dan maar wanneer onze supporters voltallig aanwezig zullen zijn, met dank voor de steun deze week natuurlijk van Nancy en Marcel die wel eens een prijsje verdienen als trouwste supporters. Van mij krijgen ze in ieder geval 10 op 10 op hun Kerstrapport!

JD