20/12/2015 PATRO HOEVENEN - OLSE MERKSEM 1-2

20/12/2015 PATRO HOEVENEN - OLSE 1-2

Vandaag weeral tegen OLSE Merksem. De heenmatch was heel raar verlopen: we komen daar 0-1 achter maar zijn zelf beter dankzij ons goed samenspel. Totdat bijna de helft van de ploeg uitvalt wegens blessureleed (Patrick VDW iets verrokken, Wim ook al, en nog een paar hinkende spelers), maar toch overtuigend gewonnen met 2-5. Benieuwd wat het vandaag wordt dus.

Onze topscorer is er alvast niet bij dus moet er wat geïmproviseerd worden, Peter VDG is immers ook nog altijd gekwetst. Tot overmaat van ramp heeft Hans pijnlijke kuiten door een ietwat te enthousiaste verhuis. Staat dat niet in het contract dat onze spelers moeten ondertekenen bij hun aansluiting dat ze de dag vóór een match niet mogen verhuizen? Dan wordt het dringend tijd dat dat erin gezet wordt. Ronny komt dus weer voorin in de spits en Brian krijgt weer een vrije rol om tussen middenveld en spits het spel te beheersen (duiveltje-doet-alles dat overal opduikt).  Zélf is hij er niet zo gerust in want hij heeft een slechts korte nacht achter de rug, en dat ruik je ook…  Maar wie Brian kent weet dat dat eigenlijk geen probleem mag zijn, integendeel, hoe minder geslapen hij heeft hoe scherper hij staat zo lijkt het wel.

Een officiële scheidsrechter van het KVV: dat wordt weer lachen… Hij is hier al eens geweest en roept ons weer met zijn allen bij zich voor eerst een korte preek (mannekes, niet reclameren op buitenspel, ik kan dat niet altijd zien, ik beslis, als de bal over is eerlijk zijn, ik kan dat niet zien, bla bla bla). Het blijkt al vlug waarom hij dat niet altijd kan zien: zijn actieradius beperkt zich tot de grote (eigenlijk toch nog relatief kleine) middencirkel en vijf meter daarvóór en daarachter. Dat ziet er dus zó uit:

Hóóg tijd dat Carl en ikzelf die cursus voor scheidsrechter gaan volgen want het niveau van die officiële scheidsrechters is soms toch wel bedroevend en dat zouden wij toch beter kunnen me dunkt. Het is natuurlijk de fysieke conditie (of beter gezegd: het gebrek daaraan) dat aan de basis ligt van dat niveau (als we al van niveau kunnen spreken bij deze brave man) wat ook blijkt uit zijn houding en postuur bij zijn voorafgaande preek: zijn broek is opgetrokken tot aan het middenrif, misschien om zijn imposante buik te verbergen, maar het resultaat is potsierlijk: het lijkt wel of hij een buikje heeft ter hoogte van zijn borstkast nu. Ik twijfel nog even of ik er een foto van zou nemen voor dit verslag, maar heb daar maar wijselijk van af gezien, je weet nooit hoe zo iemand reageert. Spijtig ook dat Marcel niet kan fluiten want die volgt het spel wél nog op de voet en is heel alert en van hem weten we wat we kunnen verwachten: je kan inderdaad niet álles zien als scheidsrechter, zeker niet zonder grensrechters, maar Marcel is ook gewend te fluiten bij volwassenen terwijl deze man (had hij zélf aangegeven vorige keer) meestal alleen maar jeugdmatchen fluit. Dat kan Hugh trouwens beamen die in zijn functie als trainer of begeleider hem al dikwijls is tegengekomen, en bij de jeugd is het natuurlijk makkelijker fluiten vanuit die middencirkel (het veld is namelijk niet zo groot). Soit, genoeg geleuterd over de scheidsrechter, helaas komt hij in de rest van het verslag ook nog wel een paar keer voor.

De wedstrijd dan: met goede moed zoals altijd trekken we ten aanval. Eerst even voorzichtig de tegenstander inschatten door de bal rond te spelen. Zélf mag ik nog eens op mijn favoriete stek vertrekken, namelijk rechts op het middenveld. Geert ziet dat natuurlijk onmiddellijk zitten want hij weet dat, als hij eens vooruit wil trekken in de “schwung” van een actie, ik graag van hem overneem. Zover komt het echter niet want ik word al onmiddellijk vooruitgestuurd door Brian die me goed lanceert op rechts waar ik ter hoogte van de grote rechthoek maar toch vrij ver aan de buitenzijde van het veld de bal wil voorgeven met één van mijn gekende zwiepers. Ik zie Hugh of Ronny de bal al binnenkoppen, maar net op het moment dat ik de bal wil voorgeven springt die op op één van de talrijke kluitjes, verkeerd geraakt natuurlijk, en halfweg tussen het doel en de cornervlag verdwijnt de bal achter. “Dat begint goed”, denk ik dan, als ikzelf zo iemand een bal zie raken denk ik altijd van “hoe is dat toch mogelijk manneke, leert sjotten”, maar het veld speelt ons wel degelijk parten. Zo is er een hele strook pure modder die wel omgeploegd lijkt door een kudde varkentjes op zoek naar truffels, en daar moet ik telkens weer door. Hoog tijd dat de gemeente hier iets aan doet, naar het schijnt zijn er plannen om volgend jaar dit veld helemaal om te ploeg, opnieuw te draineren en zelfs te verhogen. “’t Zal schoon zijn als het af is”, denk ik dan, ondertussen is uiterst moeilijk te bespelen. Ook Mark P. heeft er blijkbaar last mee merk ik, zijn baltoetsen zijn niet altijd even fluwelig als anders. Toch kunnen we een eerste kans afdwingen en wordt Brian mooi diep gestuurd, omspeelt hij handig twee verdedigers, duikt alleen voor de keeper op en… geeft dan een pasje naar links waar Hugh komt aangesneld die mooi achter de bal was gebleven en maar binnen heeft te leggen.1-0! Jawadde, dat is natuurlijk zonder de scheidsrechter gerekend die op zijn dooie gemakjes komt aangewandeld en het doelpunt afkeurt wegens buitenspel. Hugh was nochtans goed áchter de bal gebleven, maar ja, als je op 40 meter afstand staat kán je dat natuurlijk niet gezien hebben. Dus géén 1-0 maar 0-0. Richie heeft er tot nog toe een vrij rustige eerste helft op zitten, een paar kansjes van de tegenstrever maar zonder noemenswaardige wapenfeiten. Patrick F, Wim en Stan ruimen alles goed op zoals we van hen gewend zijn, Carl staat goed te verdedigen en Geert dekt zijn mannetje degelijk af. Carl is wel op de positie van Ronny gaan spelen, in de spits, want deze laatste heeft nog steeds last van een opspelende achillespees en moet hij ondanks zijn zeer verdienstelijke eerste helft, de wedstrijd staken. Het moet gezegd dat Carl zijn uiterste best doet om te scoren en zich heel goed aanbiedt en zo wordt hij uiteindelijk prima aangespeeld (door zijn broertje als ik me niet vergis) en kan hij de bal binnenknallen, waardoor we dan tóch nog met een 1-0 voorsprong de kleedkamer in kunnen.

Tweede helft dan en de ploeg wordt wat omgegooid want er staan een paar reservespelers naar goede gewoonte te trappelen aan de zijlijn om in te vallen. Roger speelt nu op links in het middenveld en Hugh is verhuisd van links naar rechts. Carl staat ondertussen te trappelen om zijn tweede doelpunt te maken, maar je mag dat letterlijk nemen, want hij trappelt ietsje te veel en raakt de bal nooit goed. Zo kan hij een voorzet van zijn broertje Brian (alweer) niet raken hoewel die ideaal voor zijn voeten werd geschilderd. “Verkeerde voet gekozen” verklaart hij achteraf. Jammer, 2-0 (en dat had het ondertussen al moeten zijn wegens die onterecht afgekeurde goal) had bij OLSE wel de boeken dicht gedaan. Hoekschop dan maar, maar Roger kopt van erg dichtbij onbegrijpelijk hard naar de grond en de bal gaat naast de verkeerde kant van de paal buiten. Je voelt hem al komen zeker? Wie niet kan scoren, krijgt het deksel op de neus. Het middenveld van OLSE begint beter en beter te draaien en zo kunnen zij na een uitgespeelde kans gelijk maken. 1-1. Met de moed der wanhoop proberen we nog te scoren maar het wil maar niet lukken. Het is zelfs Richie die met een wereldsave moet verhinderen dat OLSE nog met de drie punten naar huis zou gaan. En als iedereen zich al verzoend heeft met een gelijkspel, gebeurt toch nog het onvermijdelijke: hun spits wordt bij een tegenaanval goed gelanceerd en kan met een slim lobballetje onze Richie verschalken, een Richie die daarnet nog bewonderend werd toegejuicht door zijn enthousiaste zoon maar die nu baalt als een stekker, net als iedereen, behalve die van OLSE natuurlijk. Die hadden zich waarschijnlijk ook niet meer aan de drie punten verwacht maar nemen ze toch maar mooi mee naar huis. Rest me niets anders dan de scheidsrechter te feliciteren voor zijn puike match, wat ik ook sportief doen, hem de hand toesteek en met een brede glimlach “Goed gewandeld!” toezeg. Hij kijkt even vertwijfeld of hij het wel goed verstaan had maar ik ben ondertussen al weg, die kan mij toch nooit meer inhalen…

Als het bij de rust 2-0 had gestaan en de resem kansen net na de rust er waren ingegaan, dan hadden we deze match nooit kunnen verliezen. Helaas is het anders, wat me dwingt tot dit verslag van een verliesmatch en dat is iets waar ik verder geen inkt (lees: digits op een website) aan verspil. Volgende week beter, maar ja, dat zei ik vorige week ook al.

JD

Alles kan beter, ook scheidsrechterlijke dwalingen, dat kan iedereen overkomen, maar hier om jullie een beetje te vermaken een TOP 10 van missers door de scheids.