13/11/2016 PATRO HOEVENEN – BELGICA 2-3

13/11/2016 PATRO HOEVENEN – BELGICA 2-3

Het is weeral een tijdje geleden dat deze wedstrijd gespeeld werd, dus het zal even moeilijk worden om mijn steeds grijzer wordende hersencellen te raadplegen. Iedereen wil ouder worden, maar oud zijn...

Er was tapdienst voor ons, dat weet ik nog. Mijn tapmaatje Frank laat me al vlug weten dat hij zich vandaag niet al te “bestig” voelt: één spurtje en de inhoud van zijn aanzienlijk gezwelg gisteravond ligt op de (nep)grasmat, zo geeft hij zelf aan. Nee dat zijn niet de ideale omstandigheden om aan de match te beginnen, dus als het even kan past hij voor deze wedstrijd.

Volk genoeg in ieder geval. Ikzelf ben ook nog eens van de partij na een lange aanslepende blessure: een ontsteking aan de adductoren, maar dankzij stretchoefeningen en frictie (ik zag deze week nog in de “Slimste Mens” het verzoek van Eric Van Looy aan de drie deelnemende dames om dat even voor te doen voor kijkend Vlaanderen: helaas wisten geen van de drie waar de adductoren zich bevinden, Goebels dacht nog “in de Middellandse Zee”...) gaat het al veel beter, en tijdens de herfstvakantie had ik al even kunnen oefenen op de kleine goaltjes en naarmate ik meer liep ging het altijd maar vlotter en vlotter. Eigenaardig want in het begin was me gezegd zeker niet te veel te lopen en niets te forceren. Rust roest dus, het is nogmaals bewezen.

Met gemengde gevoelens stap ik dus het veld op, maar ik mag op mijn geliefkoosde plek vertrekken: uiterst rechts in het middenveld. Ik ben benieuwd of ik het lang zal uitzingen want er moet daar serieus over en weer gelopen worden: box to box noemen ze dat, maar ik ben niet zo jong meer als mijn doorsnee medespelers. Mijn “snelheid” wordt al vlug op de proef gesteld als Sven vanop links zie dat ik het gat in wil duiken en me een stevige doch ideale pass voorschotelt. Helaas is mijn vertreksnelheid niet even ideaal: een fractie van een seconde te laat vertrokken en ik haal het niet meer. “Tien jaar geleden zou je die nog gehad hebben” zou Mark Janssen gezegd hebben, iets wat hij trouwens dikwijls over zichzelf zegt ook: bij ons is niemand vies van enige zelfkritiek en –relativering.

Verdedigend klopt het voorlopig nog allemaal: onze tegenstrever komt wel geregeld voor ons doel maar zonder noemenswaardig gevaar, mede omdat iedereen (mezelf incluis) zich uitstekend kwijt van zijn taak. En wijzelf trekken geregeld ten aanval: zo wordt Carl vrijgespeeld en die ziet Sven gretig het penaltygebied induiken. Hij verstuurt hem een voorzet, maar die is net iets te laag, waardoor de verdediger die een paar meter vóór Carl staat er nog net zijn voorhoofd kan tegenzetten, maar daardoor krijgt de bal de ideale curve om tot bij Sven te geraken die met een volley en op halve hoogte de bal strak in de tegengestelde hoek jaagt. Niet gemakkelijk maar wel bijzonder mooi. 1-0 en dat tegen een ploeg die tegen een bijzonder hoog tempo speelt. Maar dat tempo kunnen wij ook aan en we liggen zeker niet onder.

Jammer genoeg bestaat er ook zoiets als een “stilstaande fase”: bij een vrije trap kopt “un belga” (speler van Bélgica) van vrij dicht keihard naar beneden. Geert kan de bal nog pareren maar recht in de voeten van een andere belga die vlakbij stond. “Pakken hé Geert” roep ik nog impulsief. “Jawadde”, zegt Geert, “dat was wel keihard en van vlakbij”. Inderdaad, moeilijk klemvast te nemen zulk een bal die wel gepareerd werd door een ultieme reflex maar dan niet weggewerkt kon worden.

De bordjes weer gelijk trekken we weer vooruit op zoek naar een doelpuntje en ei zo na komt het ervan wanneer ik door een medemaat (ik denk dat het Hugh of Sven was) ideaal de diepte word ingestuurd. Uit mijn linkerooghoek zie ik nog net de verdediger opduiken en om hem te vlug af te zijn besluit ik dan maar om vanop een tweetal meter buiten het strafschopgebied de bal richting doel te trappen. Mooi tussen de palen richting winkelhaak, echter een half metertje te hoog, over de deklat dus. Ik zie ook nog dat Mark P en Carl aangestormd kwamen, misschien was het beter geweest af te leggen, maar zoals gezegd: heel hoog tempo en alles moet dikwijls zo vlug gaan en in een fractie van een seconde beslist worden.

Is het dan nog 1-2 geworden vóór de rust? Ik dacht het wel maar mijn geheugen begint me stilaan in de steek te laten, en een extern geheugen mogen we niet meenemen op een voetbalveld. Ik zal het weeral mogen horen in de kleedkamer dat mijn verslagen voor de helft verzonnen zijn of helemaal niet stroken met de werkelijkheid.

In ieder geval begint het vele lopen me nu parten te spelen en af en toe laat ik nu na mee terug te plooien bij een tegenaanval, hetgeen Carl natuurlijk direct opvalt en hij moedigt me aan om terug een tandje bij te steken, wat in mijn geval altijd inspirerend werkt. Was ik trouwens nog vergeten zeggen: ik was snipverkouden die dag en had ’s avonds dan ook koorts. Diezelfde Carl vroeg trouwens in de kleedkamer tijdens de rust of mijn begrafenis al besteld was: zo slecht moet ik eruit gezien hebben. Als ik dat even check in de spiegel merk ik dat ik inderdaad vuurrood aangelopen ben, ik lijk wel een oude vent van 59...

Toch nog mee de kunstwei in voor de tweede helft, maar niet voor lang: ik word aldra vervangen door Peter F die zich tijdens de rust in het voetbalplunje had gehesen. Het spel gaat alweer vlot over en weer, en ik denk dat we zelfs één keer de paal hebben getroffen, maar toch is het Belgica dat scoort na (alweer?) dom balverlies, een lullige goal heet dat dan. 1-3 en de boeken toe denk je dan maar dat is buiten Sven gerekend die, wanneer hij iets vóór de middenlijn de bal krijgt toegespeeld, bemerkt dat de keeper ver vóór zijn doel staat en in één tijd de bal richting goal jaagt, maar zo hard en zo zuiver dat de keeper enkel vertwijfeld enkele passen achteruit kan zetten om te zien hoe de bal over zijn verbouwereerde hoofd tegen de netten belandt. Alweer een prachtig doelpunt en we vatten weer moed. Sven: nu dat er rechtstreeks vanaf de aftrap mag gescoord worden is dat misschien een idee om te proberen de volgende keer: niet centeren maar ineens op doel schieten! Mocht het je ontbreken aan inspiratie:




De tegenstrever merkt ook wel dat we er weer in geloven: hun laatste man wil de bal niet afgeven zodat er vlug weer kan hervat worden, wat Carl bijzonder boos maakt, en waar hij de scheidsrechter (onze Marcel) ook op wijst. Normaal is dat een gele kaart hebben we geleerd bij de scheidsrechterscursus, maar er bestaat ook regel 18, en dat is: “Gebruik je gezond verstand” en in de geest van de match zou dat overdreven geweest zijn, er is niets noemenswaardigs onsportiefs gebeurd. De tegenstrever roemde ons zelfs tijdens de rust voor ons vlot samenspel en hoog tempo en was verbaasd dat we slechts 6 punten hadden tot nog toe. Ja wat wil je, als je zo elke match goed speelt en niet onderligt maar dan toch verliest met één doelpuntje verschil, dan kan je niet veel punten sprokkelen natuurlijk.

Volgende keer beter, en dat is op 3 december reeds, want door een gril van de kalender moeten we twee opeenvolgende matchen tegen dezelfde tegenstrever. Ze zijn in ieder geval gewaarschuwd dat wij bijzonder gemotiveerd zullen zijn.

JD

23/10/2016 ECUADOR - PATRO HOEVENEN 4-2

Het verslag volgt nog...

16/10/2016 Patro Hoevenen - Vremde 0-5

16/10/2016 PATRO HOEVENEN – VREMDE 0-5

Op deze stralende zondag (20 graden voorspeld en ook gekregen, en dat voor midden oktober!) moeten we de wei in (of is het de “kankerverwekkende pseudograsmat”) tegen Vremde. Ja er doen nogal wat verhalen de ronde over dat kunstgras en of het al dan niet kankerverwekkend is.

http://www.demorgen.be/binnenland/sporten-op-kunstgras-kankerverwekkend-b0bc75b5/

JD

02/10/2016 PATRO HOEVENEN – GROENENHOEK 2-3

Alweer een tijdje geleden dat hier iets te lezen viel over onze ploeg: door omstandigheden heb ik de eerste wedstrijden van het nieuwe seizoen helaas moeten missen. De eerste twee wedstrijden verloren (5-7 tegen “Den Beerschot”, 3-1 tegen “Rapid”), en dan gewonnen van onze oude “vrienden” “City Pirates” met 1-4. Die 5-7 laat vermoeden dat Patro niet echt moest onderdoen, en de winst van vorige week geeft de mens toch weer wind in de zeilen en hoop in het kopke.

Eerste match ook die ik zie op het splinternieuwe terrein van Patro: kunstgras. Het heeft lichtjes geregend en af en toe miezert het een beetje, waardoor de mat nat is en slidings toch wel mogelijk naar het schijnt zonder brandwonden door de wrijving te moeten riskeren. Persoonlijk vind ik kunstgras wel goed omdat je geen oneffenheden hebt en/of putten (gevaar voor kwetsuren), maar het gebrek aan mogelijkheid tot sliden of tacklen vind ik dan weer een euh... gebrek: het blijft veldvoetbal en op een kunstmat lijkt het meer op zaalvoetbal vind ik. Enfin ik zal het zelf moeten ondervinden als ik eens terug kan meespelen.

Ons team is een beetje een onuitgegeven team want we hebben de hulp moeten inroepen van het andere veteranenteam, die drie van hun pionnen aan ons uitlenen: iemand wiens naam ik voortdurend hoor uitspreken als “Thai” (hij heet Tahir Dilek) en waar ik al eens samen mee getraind heb, een stevig bazeke zeg maar, Peter van den Vijver (die kende ik nog niet) en Johan wiens familienaam ik niet terugvind in de mailings, maar dat is de man die tegenwoordig de muziekinstallatie levert e.d. bij het jeugdtornooi. Hij heeft ook al zijn brevet gehaald van scheidsrechter bij KVV, iemand met hart en ziel voor de club dus. Hij heeft deze morgen al moeten fluiten bij zijn team, dus een matchke (of een half) mee voetballen kan dan nog wel. 

Het gevecht om het middenveld kan weer beginnen. Meestal trekt de ploeg die daar heer en meester is het laken naar zich toe. Een gelijk opgaande strijd eigenlijk, het zal van andere fases moeten afhangen. In feite is het zoals gebruikelijk onze Filip die de plak zwaait op het middenveld, maar alleen kan hij het natuurlijk ook niet rooien. Niet dat hij het niet dikwijls probeert, maar zodra hij de mogelijkheid ziet geeft hij de bal af aan een vrijstaande ploegmaat. En daar wringt misschien het schoentje vandaag bij ons: zo wordt Mark J. omzeggens niet bereikt omdat die ofwel gedekt staat ofwel zich helemaal aan de andere kant bevindt van waar de bal wordt rondgespeeld (rare uitdrukking eigenlijk: die bal was toch al rond vóór ze ermee begonnen te spelen?). Frustrerend moet dat zijn voor een spits, zeker als je weet dat je een handvol supporters hebt opgetrommeld om te komen kijken.

In de verdediging staat Tahir natuurlijk zijn mannetje: stevig en solide, een rots in de branding op rechts. Links is ook Kris weer goed bezig, goed anticiperend en uitvoetballend. Ik merk toch wel dat het tempo dit jaar iets hoger ligt dan vorig jaar toen we een reeks lager speelden. Dat wordt dan moeilijk voor mij denk ik als ik terug fit ben, gezien mijn gezegende leeftijd (laatste jaar op tram 5) en toch wel wat overgewicht in vergelijking met andere jaren. Ik zal nog eens een toereke moeten gaan fietsen denk ik, helemaal Spanje rond bijvoorbeeld...

Als je hier niets of weinig leest van de andere jongens in de verdediging, dan is dat waarschijnlijk omdat die zoals gewoonlijk secuur bezig zijn: een Patrick F. bijvoorbeeld, onze laatste man die je omzeggens nooit op een foutje kan betrappen en die gepast zijn medeverdedigers stuurt. Je merkt het wel dat hij in het dagelijks leven ook de verantwoordelijkheid draagt om met een team iets op te bouwen. Of Hans, die voorstopper is vandaag: aan gedrevenheid en motivatie ontbreekt het deze jongen ook nooit. De Frank die over en weer briest als een (weliswaar ietwat uit de kluiten gewassen) jong veulen, Roger op de linkerflank die al eens gepast iemand de diepte instuurt, Peter F. die op de rechterflank voortdurend heen en weer crosst en geregeld Tahir komt bijstaan. Het loopt gesmeerd zoals vanouds denk je dan, maar het is toch de tegenstrever die op voorsprong komt dankzij een rommelige fase vóór ons doel. 0-1, weeral achtervolgen. Dat we dat ondertussen gewend zijn blijkt al vlug als we kunnen tegenscoren. Het is Mark P. die de bal in doel laat verdwijnen waardoor de bordjes weer gelijk hangen (waar is dat scorebord eigenlijk?).

Dat gaat de goede kant uit denk je dan: erop en erover. Niets is minder waar: het spel golft op en neer en je merkt meer en meer dat onze jongens elkaar minder en minder vinden. Je kan eigenlijk niemand concreet met de vinger wijzen, het is meer een soort van algemene malaise die bijna ongemerkt als een hardnekkig virus de ploeg is ingeslopen. De tegenstrever is al niet veel beter maar toch zijn zij het die weer eerst scoren. 1-2. Weer achtervolgen. Veel uitgespeelde kansen kunnen we niet versieren. Ik zie wel dat de ingevallen Peter VDV een heel goede invalbeurt maakt: vinnig, vlug, wendingrijk, technisch onderlegd, en gevaarlijk voor doel. Maar meer dan enkele hoekschoppen kunnen we tot nog toe niet versieren. Die zijn ook niet van de gevaarlijkste en net als ik aan de zijlijn opmerk dat we vandaag onze beste hoekschopnemer missen (hm hm) brengt Kris de bal van aan de rechter hoekschopvlag voor doel, heel laag over de grond, een rollerke eigenlijk, was hij nu aan het bowlen geweest dan had hij zeker een strike gescoord, maar blijkbaar is iedereen van de verdedigers verrast, de keeper incluis, en komt de vinnige Peter VDV aangelopen om er zijn voet maar tegen te zetten en de bordjes weer gelijk te zetten (nog altijd geen scorebord).

Twee keer op achterstand, twee keer langszij gekomen. Dan zou er toch meer moeten inzitten denk je. Maar de combinaties stokken altijd ergens, Mark J. kan weer niet bereikt worden, Mark P. doet zijn best om iets te forceren, Filip probeert iedereen aan te moedigen, maar het virus zit nog in de gelederen en zo gebeurt het dat Groenenhoek enkele minuten voor affluiten de winning goal kan scoren. Onze gelegenheidskeeper Geert kan je niets verwijten, die heeft er zelfs nog enkele uitgehouden.

Ik denk dat Frank ook nog een gemaakt doelpunt verhinderd heeft door een doorgebroken speler “professioneel” voetje te lichten. “Dat is toch rood!” roept zijn vader langs de lijn, en vraagt me prompt om mijn mening me aansprekend bij mijn voornaam. Ik herken de Leo, die hier in Hoevenen woont, en vroeger (vóór zijn pensioen) een schitterend restaurant uitbaatte samen met zijn vrouw, gespecialiseerd in Latijns-Amerikaanse kost op de Dageraadplaats: “El Diablo”. Het is zijn zoon Tim wiens moeder ook nog toevallig een collega van me is. De wereld is klein. “Timmeke, ge kunt het nog, want ge hebt toch nog gescoord” hoor ik hem nog zeggen. Ja man, als je weet dat je speelt tegen de zoon van één van je leeftijdsgenoten, dan besef je dat je toch wel een jaartje ouder wordt. Ik zal serieus uit mijn pijp kunnen komen om nog te kunnen meedraaien in deze competitie. Vroeger toen ik nog op Sint Anneke woonde bij mijn ouders was dat natuurlijk niet zo moeilijk om serieus uit mijn pijp te komen (ik ging altijd langs de Konijnepijp) maar hier in Hoevenen zijn geen konijnepijpen te zien, ik zal een ander soort van pijpen moeten zoeken.

De stemming in de kleedkamer is tamelijk bedrukt na de match. De jongens die ons zijn komen “depanneren” worden uitgebreid bedankt, overgoten met genever dus, ook Johan die een prima tweede helft heeft gespeeld in de verdediging. “Slecht gespeeld” klinkt het overal, maar dat zijn jongens die de hand in eigen boezem steken. “Tegen deze ploeg mogen we nooit verliezen” hoor ik ook overal. Volgende week beter dan, ook weer tegen groene jongens, maar niet uit de Hoek maar uit het Dal: Groenendaal van Merksem. Of in de terugmatch op Groenenhoek, dan kan ik mijn collega misschien uitnodigen om te komen kijken naar haar zoon en collega, hopelijk draai ik dan weer mee.

Na de wedstrijd is er in de kantine nog een BBQ van de badmintonploeg, wat ons “dwingt” aan den toog te hangen. Deze jongen heeft er gehangen tot omstreeks 21.30 uur. De laatste kuip Tongerloo heb ik nog moeten laten staan want het water (bier eigenlijk) stond me tot aan de lippen. Ik had natuurlijk een “partner in crime” in de persoon van Robert. Veel heb ik thuis niet meer kunnen vertellen van onze heldendaden want om 22.00 uur ging het licht al uit bij mij. Om twee uur werd ik verdwaasd wakker en ben dan maar in bed gekropen, niet na eerst mijn tanden gepoetst te hebben waar tot mijn verbazing de resten van enkele braadworsten nog tussen hingen. ’s Anderendaags viel mijne nikkel terug natuurlijk. “Nooit meer drinken” van Raymond van het Groenewoud speelde nog heel die nacht door mijn kop.

JD

09/10/2016 GROENENDAAL – PATRO HOEVENEN

Een streekderby vandaag op het programma. Ja als ik er met de fiets naartoe kan, dan noem ik het een streekderby. Het is overigens een heerlijk weertje vandaag: Frank Deboosere zou niet blozen om het woord “nazomertje” in de mond te nemen, iets waar Sabine Hagedooren veel voorzichtiger in is...

Maar het klopt wel: volle zon, geen wolkje aan de lucht, en als je aan de juiste kant in de zon staat kan je nog een heerlijk bruin kleurtje opdoen, iets wat onze net gepensioneerde veteraan Fred dan ook gretig ten bate neemt. Ik moet hem wel verwittigen dat hij niet te veel kleur meer moet opdoen, per slot van rekening heet hij immers De Moor, en dat merk je: Moren is een ander benaming voor Arabieren, en aan pigment ontbreekt het hem niet. Ruggengraat daarentegen, die speelt hem parten, daarom dat hij ook helaas voor ons niet meer kan meespelen, op aanraden van zijn dokter. Gewoon van dokter veranderen hé Fred, dan komt dat wel in orde...

Zelf lig ik ook nog altijd in de lappenmand: ontsteking aan de adductoren, en dat al sinds april/mei. Geen pretje, bij elke verkeerde beweging (en geloof me: ik ken nogal veel verkeerde bewegingen) schiet er een pijnscheut vanuit de lies door de dijspier en trekt dan zo naar achteren naar de bilspier. Vandaar dat ik vandaag, net zoals vorige week, verantwoordelijk ben voor het invullen van het scheidsrechtersblad en andere administratieve en praktische afhandelingen, bijvoorbeeld de sleutel bijhouden van de kleedkamer. Daar heb ik wel zelf mijn sleutel van de fiets voor moeten afgeven en dat was niet van harte: ik ben namelijk nogal gehecht aan mijn stalen ros dat ik goed heb vastgelegd aan die GSM-mast die daar midden in die woonwijk in Merksem staat te blinken. Hopelijk is er geen onverlaat die die mast wil stelen want dan hebben ze gelijk mijn fiets mee. Tegenwoordig moet je van niets meer opkijken, zo ken ik er enkele die in Hoevenen hun auto instapten en waarvan stuur en/of airbag en/of middenconsole verdwenen was. Tja er stond dan ook al heel de week een oostenwind.... (een goed verstaander heeft hier maar een half woord nodig me dunkt).

Ook Robert is weer van de partij. Robert is een oude krijger zoals ikzelf, maar die is al een paar jaar volledig moeten afhaken wegens een kapotte knie. Jammer want dat was ons geheim luchtwapen, zowel in verdediging als aanval. Koppen kon hij als de beste, en stevig zijn mannetje staan ook. Dat doet hij dan tegenwoordig maar ná de match, en net zoals vroeger op training en tijdens de wedstrijd heb ik dan moeite om hem te volgen. Daar zijn zelfs getuigen van, vorige week.

De match zélf die kan ik wél volgen, want omdat ik op de fiets gekomen ben heb ik gelukkig mijn zonnebril opstaan. De zon staat erg laag, en dat speelt ook onze gelegenheidsdoelman Geert parten. Brian komt plots om de sleutel vragen, want hij heeft nog een petje in zijn voetbaltas zitten. Hopelijk heeft die klep een ingebouwde correctie voor zijn ogen, want Geert staat al jaren in doel zonder bril, alhoewel hij er buiten het veld wel één draagt. “Hoe die nog correct een kast in elkaar gedraaid krijgt, het is me een wonder” merkt iemand tijdens de rust op. Maar dat petje helpt blijkbaar wel want bij de eerste de beste aanval van Groenendaal en een ver schot moet Geert plat en hij kan nog net de bal wegduwen naar rechts, weg van het gevaar en de aanstormende aanvallers die maar al te graag dat balletje in doel hadden geprikt.

Bij ons lopen vooraan Carl en Mark P. in de spits. Ronny staat klaar om in te vallen maar die heeft weeral last van zijn achillespees. Ook een oud zeer dat hem dikwijls parten speelt, maar hoewel hij geen 100% fit is staat hij toch maar weer paraat.

Ondertussen merk ik (en samen met mij onze overige supporters) dat onze combinaties heel vlot verlopen, véél vlotter dan vorige week bij ons debacle tegen Groenenhoek. De tegenstrever wordt zowaar weggetikt en ze worden er wat kregelig van: het wordt eerder Groenenzaag dan Groenendaal. Gelukkig zagen ze alleen onderling en niet tegen ons of de scheidsrechter, overigens een scheidsrechter geleverd door Groenendaal die zich tot nog toe keurig van zijn taak kwijt.

De driehoekjes en één-tweetjes worden nu keurig vanuit de mouw op de mat getoverd en zo wordt Peter F. op rechts gelanceerd (niet de eerste keer trouwens) en met een prima voorzet belandt de bal bij Mark P. die met een prachtige volley vanaf de grote backlijn de bal naar doel schiet. Een beetje gemis aan kracht en richting misschien, waardoor de bal nét in de uitgestoken handen van hun doelman terechtkomt. Hij schrikt er zelf wel een beetje van.

Bij een volgende aanval is het weerom bijna prijs: nu wordt Mark P. zélf vanuit het middenveld ideaal gelanceerd en hij stoot door naar doel. Ondertussen lopen op rechts Carl en Peter F. mee en waar Carl nog een mannetje mee heeft, staat Peter F. omzeggens moederziel alleen te wachten om het leer in doel te knallen, maar Mark P. waagt zijn eigen kans en keilt de bal voorlangs. Mogelijks had hij Carl en Peter niet gezien want die liepen nog schuin achter hem. 45 graden terugspelen had hier beter geweest, maar ja, het moet allemaal snel gaan. Carl roept en tiert zoals vanouds, wie hem kent weet dat dat meer uit ontgoocheling is dan dat hij kwaad zou zijn op zijn medespelers, maar Carl stond nog gedekt, Peter kwam eigenlijk ideaal aangestormd om te scoren.

“’t Zal toch weer niet waar zijn”, denk je dan, “dat we hier weer het deksel op de neus krijgen”. Nee ’t is niet waar: Groenendaal komt nooit erg ver omdat er stug en solide verdedigd en gemandekt (is dat wel een correct werkwoord?) wordt, vooral op links is Kris vandaag weer in erg goede doen en laat niemand door, anticipeert gevat en rukt geregeld mee op. Als ik me niet vergis was hij het die Brian lanceert, die dan vervolgens wel de bal schuin naar achteren tikt waar Mark P. komt ingelopen en laconiek met de bal het doel inwandelt. De tegenstrever schreeuwt moord en brand voor buitenspel, vooral hun supporters laten zich horen, maar niets is minder waar: Mark kwam vanachter de bal, dat wordt nogal eens rap over het hoofd gezien door de tegenstrever.

Ondertussen draait ons middenveld op volle toeren, mede dankzij die solide verdediging natuurlijk: als je een ruggensteuntje hebt kan je altijd beter presteren. Er wordt bijwijlen heerlijk gevoetbald en het is een streling voor het oog om dit te mogen aanschouwen. Als er elke week zo gespeeld wordt, dan spelen we los kampioen. Het hangt natuurlijk ook van de tegenstrever af, of die ons zo laat spelen. Maar Groenendaal is min of meer van “ons niveau”: die zijn twee jaar geleden gepromoveerd naar de A-reeks na kampioen te zijn gespeeld, dus het zijn oude bekenden voor ons, hoewel er wel enkele nieuwe aanwinsten bij rondlopen, o.a. een Dries Mertens-achtige spits die ik nog net niet over het hoofd heb gezien. Maar veel werk heeft Geert niet op te knappen. Het is integendeel de keeper van Groenendaal die zich vóór de rust nog eens moet omdraaien als Mark P. zijn tweede doelpunt maakt. Achteraf moet hij zelf even natellen hoeveel hij er wel gemaakt heeft vandaag: wat een luxe zeg!

0-2 bij de rust en de sfeer zit er goed in in de kleedkamer: iedereen content en er wordt geen jenever gedronken om de miserie weg te spoelen. Iedereen beseft dat er geconcentreerd verder zal moeten gespeeld worden om de 3 punten uit de brand te slepen. Kris die na de rust zijn zoon wil gaan aanmoedigen, wordt vervangen door Stanny die net op tijd klaar is met zijn patatjes te leveren aan de lokale frituren. Ook Ronny komt nu voorin meespelen, Mark P. zakt wat terug naar het middenveld (hoeft daarvoor niet veel te zakken want ik denk dat dit veld wel het allerkleinste is uit onze reeks), Hans schuift naar het middenveld op, Wim speelt zowat overal... Eigenlijk kan je dat vandaag van iedereen zeggen: speelt zowat overal, zo klein is dit veld.

De concentratie is er wel bij ons, maar niet bij de scheidsrechter helaas die pardoes strafschop fluit als een Groenendaler plots in de rechthoek tegen de grond gaat als hij ziet dat hij niet meer bij de bal kan die wordt weggetrapt door Mark P. “Ja je voet was zó hoog” zegt de scheids tegen Mark, ondertussen zijn hand ter hoogte van zijn ogen houdende. Ja dan moet je niet fluiten voor strafschop maar voor gevaarlijk spel hé, zeker omdat Mark niemand geraakt heeft. Enfin, we hebben nog altijd Geert in doel om die strafschop te stoppen... wat hij ook doet maar omdat niemand van ons gevolgd is, belandt het leer bij de Groenendalers die wel attent zijn en binnenknallen. 1-2 en toch even de concentratie kwijt blijkbaar.

Niet getreurd: gezien het niveau van ons spel mogen we beter verwachten. En dat blijkt al vlug als twee van onze jongens handig de buitenspel proberen te omzeilen. Helaas stond één van hen wel buitenspel, maar dat is slechts uitstel van executie, want kort nadien wordt Mark P. wél ideaal gelanceerd en hij neemt mooi de keeper te grazen, die voordien nog wél gepast was tussengekomen. Zo maakt hij zijn derde doelpuntje, een mens zou van minder de tel kwijtraken.

Net nadien wat commotie in ons strafschopgebied: Geert komt gepast uit maar de aanvaller krijgt nog een duw mee en knalt gelijk tegen Geert op die als een volleerde acteur uit één van die oude westernfilms tegen de grond zijgt. Persoonlijk vond ik wel dat die aanvaller wel verdacht zijn elleboog nog uitstak, misschien om zich af te weren, maar dat kan je ook met je handen me dunkt. Soit, wij denken alweer aan gebroken ribben, klaplongen en longperforaties, maar Geert is blijkbaar gehard in deze situaties en staat alweer recht. Hij heeft er echter toch iets aan overgehouden zo te zien want bij een afgeweken bal verkijkt hij zich compleet en verdwijnt het leer als een soort lobballetje in een perfecte parabool tussen Geert zijn handen en de deklat. Alsnog 2-3 en dan wordt het weer spannend natuurlijk.

Dat is buiten de waard gerekend die deze week Carl heet, onze sponsor en redder in nood dus. Carl had het deze wedstrijd al eens een paar keer geprobeerd zag ik: naar doel schieten als niemand (hijzelf incluis misschien) het verwacht, maar telkens zonder richtingsgevoel of de nodige kracht. Maar nu wordt hij gelanceerd op rechts, rukt op naar de grote rechthoek, en ondertussen komen twee medemaats meegelopen. Afleggen die bal denk je dan, dan is de keeper zó uitgespeeld. Maar Carl schiet weer eens naar doel, laag over de grond deze keer, wél goed gemikt en met de nodige kracht. De keeper die te ver van zijn linkerpaal stond is compleet verrast, wil nog naar de bal duiken maar dat is helaas te ver waardoor hij nog een potsierlijke capriool maakt (uitgegleden denk ik). Mooi doelpunt hoewel iedereen de spontane “SORRY” van Carl verwachtte, maar nee, deze keer niet: helemaal zo bedoeld en ook zo afgewerkt.

Eind goed al goed, en meer dan dat eigenlijk: zeer goed gespeeld en oververdiend gewonnen, wat de tegenstrevers achteraf in de kantine alleen maar kunnen beamen. Sportieve ploeg wel, ik ken er nog iemand van vanuit mijn tijd bij de zaalvoetbalcompetitie van Sint-Jan Merksem, toen die nog samen speelde met Filip Muyters en Ludo Van Campenhout, tegenwoordig respectievelijk minister en schepen in Antwerpen van sport. Ja wij hadden het misschien ook zo ver kunnen brengen, maar dan hadden we misschien ook al bleitend op TV verschenen (Muyters een paar jaar terug) of ergens in de Caraïben (Curaçao, of all places...) om af te kicken van onze alcoholverslaving (Van Campenhout: zie artikel).

JD

20/03/2016 PATRO HOEVENEN – HEMIKSEM 4-0

Jullie als aandachtige lezers hebben al gemerkt dat de verslagen van de wedstrijden niet steeds onmiddellijk worden gepubliceerd na de wedstrijd. Dat heeft eigenlijk verschillende redenen (werk gaat voor, vrouwtje moet ook nog aandacht krijgen, …) maar één van de voornaamste redenen is eigenlijk dat ik de wedstrijd eerst wat moet laten bezinken en door er dan wat afstand van te nemen wordt ervoor gezorgd dat de soms hevige emoties van tijdens en vlak na de wedstrijd wat bijgeschaafd worden zodat het verslag “beschaafd” wordt.

Een nadeel is dan natuurlijk dat sommige details verloren gaan of dat de volgorde van de acties niet altijd klopt. Nu werd er al eens geopperd dat niemand dat tóch zou merken want zélf kunnen mijn medemaats dat allemaal niet zo goed onthouden en dat ik eigenlijk zou kunnen schrijven wat ik wil, als de eindscore maar klopt.

Niets is minder waar: onze kapitein wijst me er op paaszondag op dat ik begin te “raaskallen” want dat het doelpunt in de vorige match van Frank het derde was dat gescoord werd en dat het niet was door een ingewikkelde wiskundige tekening op de mat van de driehoek Filip-Brian-Mark P maar door een individuele actie van onze skipper himself.  Dat is dan hierbij rechtgezet hoop ik en mijn excuses aan alle betrokkenen. Het hoeft wel gezegd dat onze kapitein dit allemaal heel luchtig en met een kwinkslag aankaartte: wie hem kent weet dat hij zelf niet zwaar tilt aan zulke dingen, maar op Paaszondag moest hij echter wel zwaar tillen aan de verhuis van onze sponsor: letterlijk dan.

Nog excuses zijn op zijn plaats voor onze voorzitter die nog eens meedeed tegen Stabelino (als ik mij niet vergis) en niet vermeld werd. Onze voorzitter zit ondertussen al enkele jaartjes op tram 6 maar trapt zelf nog altijd graag eens tegen een balletje, hoewel de fysiek niet meer toelaat een volledige match uit te spelen, tenzij hij een week in de lappenmand wil liggen en in plaats van op zijn gebruikelijke fiets met een kruiwagen vervoerd dient te worden. Maar als hij een halve wedstrijd kan meedoen staat hij nog steeds zijn mannetje. Als eerbetoon deze foto alsnog, die op die match werd genomen door zijn lieftallig vrouwtje met Zeeuws bloed, net zoals mijn grootmoeder trouwens. Overigens wordt hij liever aangesproken met Mark (Mark D om verwarring met alle andere Marken te vermijden) dan met voorzitter: het succes is hem niet naar het hoofd gestegen…

De wedstrijd van vandaag dan. Er is nog altijd geen uitsluitsel over wie er kampioen wordt in onze reeks dit jaar aangezien onze (top)wedstrijd wegens overvloedige regenval tegen City Pirates werd uitgesteld tot zondag 3 april. De opdracht is dus, zoals steeds eigenlijk, elke match te winnen en we zijn kampioen.

De eerste kaap heet dan Hemiksem. Het verslag van onze uitmatch bij die mannen leert ons dat we er niet erg makkelijk zijn gaan winnen en dat dat al zo is sinds we tegen die kerels moeten uitkomen, we zijn dus benieuwd of dat vandaag weer het geval zal zijn. Het thuisvoordeel en het feit dat we weer op terrein 1 mogen spelen zal waarschijnlijk wel in ons voordeel uitdraaien. KVV heeft alvast een scheidsrechter aangeduid en dat is weer die man die beroemd is voor het spoor dat hij op het veld nalaat (een rechte streep van ongeveer 10 meter, 5 meter links en 5 meter rechts van de middencirkel…) én zijn gepalaver voor de match. Gepalaver komt van het Spaans “palabra” wat woord betekent, dus dien ik hem van repliek in het Spaans als hij om mijn naam, nummer en geboortedatum vraagt. Er mag toch al eens gelachen worden nietwaar… Helaas had hij mij verkeerd begrepen: “Buenos días” is een begroeting, “Johnny Dias” is de naam.

“Veiligheidshalve” wordt er gestart met wat op papier de beste ploeg is om de tegenstrever meteen bij de keel te grijpen. Figuurlijk nietwaar, vechtersbazen houden het in onze sportieve ploeg gewoonlijk niet lang vol. Nu worden voetbalwedstrijden gelukkig niet op papier gewonnen maar wél op gras. Ik ondervind nu wel degelijk dat de wedstrijd al een tijdje (2 weken precies) geleden is: ik weet begot niet meer wat nu verzinnen. Ik herinner me wel dat Mark J weeral eens een dijk van een wedstrijd speelt voorin maar dat om één of andere obscure reden de bal er maar niet in wil. Zijn 5 zeker gemaakte doelpunten worden op het allerlaatste nippertje geblokkeerd door achtereenvolgens de rug van een tegenstrever, de linkerpink van de keeper, de lat, een medespeler die hem voor de voeten loopt, zelfs door de dikke teen van hun doelman die in een ultieme wanhopige reflex toch nog de bal raakt. Ongelooflijk maar je moet het gezien hebben om te kunnen begrijpen.

Het is dan ook Filip die de score opent en Mark P doet hem dat nu, ook met zijn dikke teen dacht ik te kunnen zien van aan de zijlijn. Het is niet belangrijk hoe er gescoord wordt, als ze er maar ingaan. De verdediging heeft er een rustige eerste helft erop zitten maar dat komt natuurlijk ook omdat ze degelijk en gevat tussenbeide komen wanneer het nodig is. Kris op links (Kris die dit seizoen langzaam naar zijn topvorm is gegroeid) en rechts Geert, Geert die zijn mannetje zoals steeds stevig in de tang houdt zonder onsportief in te moeten grijpen, het centrale duo Wim-Hans die de boel goed organiseren en het overzicht behouden, en steeds bijgestaan door de middenvelders Brian en Peter F die mee komen verdedigen wanneer nodig. Twee box-to-box spelers waar menig tegenstrever ons voor benijdt.

Over de tweede helft kunnen we vrij kort zijn. Laat me toe te zeggen dat de dikke teen van Mark P er weer een hoofdrol in opeiste door zicht tweemaal ultiem tegen de bal te zetten en de keeper daarmee te verschalken. Mark J had een eigenaardige tweede helft zei hij zelf: een beetje de omgekeerde wereld want hij werd soms op links weggestuurd naar de flank en moest dan voorzetten, gewoonlijk is dat andersom. Ja soms gebeurt dat spontaan in een wedstrijd, het is niet met opzet gedaan. Iedereen weet natuurlijk dat Mark J een echte spits is en best rendeert in de grote en kleine rechthoek om af te werken.

Zo zie ik één van zijn voorzetten van op links over me waaien maar daar komt Filip nog ingelopen en die zet er stevig zijn hoofd tegen en zoals het kopbalboekje het leert, kopt hij naar beneden. Een gemaakt doelpunt denk je dan, maar weer is er die dekselse keeper die de bal (zonder het zélf te beseffen eigenlijk) tegen zijn rechterscheen krijgt. Beetje frustratie en onbegrip bij Filip: niet erg Filip, Mark J moest dat deze match zo een keer of 7 à 8 ondergaan.

Al bij al een zeer goede wedstrijd van iedereen: er werd goed samengespeeld, stevig verdedigd, ook Richie deed zijn duit in het zakje door gepast uit te komen op een doorgebroken spits en die van een zeker doelpunt te houden. Grote klasse van onze “greenkeeper”: dat is namelijk zijn beroep, maar soms wordt dat wel eens letterlijk “green keeper” als hij dreigt te vergroeien met het gras omdat hij geen werk heeft op te knappen in zijn doel dankzij onze meer dan degelijke verdediging.

Mocht u overigens commentaar hebben op dit verslag: reactie zijn altijd mogelijk hieronder! Ik sta open voor alle (opbouwende) kritiek, dus laat maar komen!

Ondertussen is het 3 april, de dag van de waarheid. Het is alvast stralend weer en ik hoop dan ook dat onze supporters talrijk komen opdagen voor de absolute topper: Patro Hoevenen – City Pirates!

JD

28/02/2016 PATRO HOEVENEN – DEURNE O.B. 9-1

De vorige wedstrijd speelden we tegen de allerlaatste, vandaag is het weer tegen één van de hekkensluiters, het zou zelfs kunnen dat zij de rode lantaarn moeten dragen na deze wedstrijd. Dat we gemotiveerd zijn, dat hoeft geen betoog: we staan immers bovenaan de rangschikking, weliswaar met één wedstrijd meer gespeeld dan City Pirates, maar kom, onze punten zijn al binnen, we zullen wel zien of CP hun match ook winnen de week dat wij vrij zijn.

Vandaag is Filip weer van de partij maar zijn spitsbroeder (en naar ik me heb laten vertellen zijn buurman) is er niet bij. Filip heeft wel last van een complete ijzerwinkel in zijn hand, het gevolg van een thuisaccidentje en nadien op die kwetsuur gevallen te zijn tijdens onze wedstrijd op Rozemaai. Het is niet altijd rozengeur en maneschijn voetballer zijnde.

Het is er ook een beetje aan te zien vind ik dat Filip wat voorzichtiger speelt: zijn hand is helemaal ingekapseld in een stevig verband, maar niet té stevig, gips mag immers niet op een voetbalplein. Men zou natuurlijk voor minder voorzichtig zijn: contact is eigenlijk uit den boze en je mag er niet aan denken dat Filip weer eens op die hand zou vallen. Het zal daarom zeker zijn dat hij op een gegeven moment zelfs “gepoort” wordt: bal tussen de benen gespeeld. Ik had het zélf niet gezien maar Roger, steeds alert om de anderen op foutjes van de ploegmaats te wijzen, komt het me tijdens de rust influisteren. Bedankt Roger: volgende wedstrijd zullen we dan extra op jou letten en alle minpunten van je wedstrijd hier uitgebreid vermelden. Het is te hopen dat deze blogpagina dan genoeg megabytes ter beschikking heeft…

Nee alle gekheid op een stokje: Roger zei me dat natuurlijk omdat het hem ook opviel dat een klasbak zoals Filip dit overkwam. Desalniettemin blijft een klasbak een klasbak en strooit Filip kwistig met vlijmscherpe voorzetten en loopt het samenspel met de medemaats weer even soepel als een gazelle die achtervolgd wordt door een jachtluipaard. Écht doelgevaar levert het voorlopig nog niet op. We spelen wel met de wind stevig in de rug, die komt namelijk uit oostelijke richting, totaal tegenovergesteld aan de polderwind uit het zuidwesten die we gewend zijn.

Het is mede dankzij die wind dat het eerste doelpunt valt, aan de goede zijde deze keer. Peter F mag vanop links een hoekschop trappen en mikt die, zoals het hoort, naar het penaltypunt maar door die oostenwind krijgt de bal onmiddellijk de ideale curve en verdwijnt die boven en achter de doelman die vertwijfeld nog een arm uitsteekt, maar tevergeefs. Altijd leuk om rechtstreeks een hoekschop binnen te kunnen draaien: Brian heeft het hem vorig seizoen al eens voorgedaan. Nu heb ik dat zelf ooit eens twee keer geflikt tijdens dezelfde wedstrijd, maar dat is al lang geleden, maar ik herinner me nog dat de doelman toen na het eerste doelpunt zei: “Dat flik je me geen tweede keer.” Toch wel dus, maar er beukte toen een hevige stormwind en als die net ideaal zit als je de bal trapt, dan heb je de weergoden mee. Wat natuurlijk niets afdoet aan de traptechniek van Peter F: deze bal had de juiste kracht en het juiste effect mee. “Dat zag en voelde ik al op het moment toen de bal vertrok” zegt hij zelf tijdens de pauze, en zo is dat: iemand die zelf voetbal speelt weet wat hij bedoelt.

Ondertussen wordt onze tegenstrever voortdurend met de rug tegen hun eigen doel gedrukt wat voor heel wat hete standjes zorgt (nee: geen YouTube-beelden hiervan…). Zo wordt na een prachtige combinatie op rechts via het triumviraat Filip-Hans-Brian de bal voor dal gezwiept waar Mark J al staat te wachten om binnen te duwen maar het is helaas te hoog voor hem en hij kan zelfs met het hoofd niet meer bij het leer, maar vanachter zijn linkerschouder komt daar Frank, onze linksback, als een duiveltje uit een doosje opgedaagd en die kopt vanop een halve meter de bal tegen de netten die zowaar bol staan van zoveel kracht, en ik zie nog net hoe Frank zichzelf nog net op tijd kan afremmen of hij had met het net patatten kunnen gaan rapen op Stan zijn veld (net wat te veel “net” in deze nette zin). “Magnificent effort and header after a great performance on the right hand side” zou men op Match of the Day zeggen, soms vind ik het toch wel jammer dat we onze wedstrijden niet vereeuwigen met een camera met bewegende beelden.

0-2 en Mark J staat nog niet op het scoreblad vandaag, maar wie Mark kent weet dat dat door een samenloop van omstandigheden komt (lees: nog niet ideaal aangespeeld waarschijnlijk), en de volgende keer dat hij de bal toegespeeld krijgt staat het alweer 0-3 door één van zijn gekende gekruiste schoten met dat krachtige linkerbeen.

Tijd om vervangen te worden en zo kom ik nog eens op een voetbalveld te staan. De tegenstrever speelt ook voortdurend op buitenspel, zo werd Mark J al eens een paar keer teruggefloten door Marcel. Buitenspel zonder grensrechters: het blijft aartsmoeilijk om zien voor een scheidsrechter, zelfs voor een grensrechter is het soms heel moeilijk en moet je in een fractie van een seconde beslissen. Ook ik word een paar keer teruggefloten, soms terecht, soms onterecht, maar dat hoort er nu eenmaal bij, en ja ik loop dikwijls op het randje, en ja soms er al over, maar als één van hun verdedigers zegt dat ik buitenspel loop zeg ik dat er pas gefloten kan en mag worden als de bal vertrekt in mijn richting. “Ge kent er niks van” zegt hij nog, maar als iemand met een IQ van een doorsnee regenworm mij wil uitleggen hoe hij denkt dat buitenspel in elkaar zit, dan laat ik die maar betijen.

Op een gegeven moment word ik dan ideaal gelanceerd door Filip (of Brian, ik herinner het me niet precies) als ik vertrek vanop de eigen helft. Protest van… je raadt al wie, maar ik mag doorgaan van Marcel en ruk op naar het doel waar ik de keeper in de helft van de goal zie staan en een ijlings teruggesnelde verdediger aan de linkerpaal opdoemt. Ik mik dan maar naar de rechter winkelhaak en zie de bal al mooi verdwijnen… helaas anderhalve meter over, een open kans gemist, zo heet dat dan. ’t Zal een gebrek aan training zijn troost ik mezelf dan, al een geluk dat we 0-3 vóór staan… Er is niemand die me iets kwalijk neemt, toch niet luidop… Integendeel, vrijwel iedereen zegt dat het wel jammer is, maar volgende keer gaat die er wel in. Grote klasse vind ik dat, toch wel bijzonder dat iedereen in onze ploeg zo goed overeenkomt en er nooit ruzie is over al eens een mindere pas of een gemiste kans als deze, of als onze verdediging betrapt wordt op een (vooral dit seizoen toch bijzonder) zeldzaam foutje. Het moet natuurlijk ook gezegd dat de nodige jenevers na de match zulke dingen wel wat vlugger doen vergeten…

Vooral Brian (topkerel!) spreekt me moed in en geeft zelf weer het goede voorbeeld door (weeral met links) zijn goaltje mee te pikken. Altijd hard werkend en nooit verlegen om de bal af te geven ook als hij misschien beter zelf zijn kans zal gaan, net zoals Hans trouwens, die na de rust ook weer zijn doelpunt kan maken. Ondertussen is Mark J weer voorin gaan voetballen en rammelt hij er nog drie in, waardoor er nog een applausvervanging kan gepleegd worden.

Ondertussen hebben we nog gezien hoe onze man met het kortste lontje van West-Europa (uitspraak van een O.B.-er) eventjes ging paardje rijden. Wimmeke: Deurne O.B. heten ze inderdaad, maar O.B. is in dit geval geen merk van tampons dat je moet uitproberen op de tegenstrever… Potsierlijk zicht was het wel, en de verontwaardiging bij Wim was weer even groot als zijn gestalte laat vermoeden omdat hij de fout tegen kreeg. Overigens was deze fase eerder te wijten aan die (schand)vlek van modder op het veld (zo lagen er twee grote modderpoelen) waar de bal steeds bleef steken, en ook Roger op een gegeven moment ten onder ging, het leek plots wel drijfzand waarin hij verzeild was geraakt. Onze volgende wedstrijden mogen gelukkig op het A-terrein afgewerkt worden, waarvoor dank aan de man met het grote clubhart, en de rest van het bestuur natuurlijk ook.

Laatste wapenfeit van de match is dan dat de bal bij mij schuin voor doel rechts terechtkomt, waarna ik Peter F die een paar meter links van mij volledig vrij staat volledig negeer (nee sorry Peter: te laat gehoord) en de bal keihard in het pak gooi, waar die echter afketst op een been van een verdediger waarna Wim het leer half vallend met zijn rechter (Wim is linksvoetig, allez, dat denk ik toch…) toch nog vrij hard raakt, maar terwijl hij nog “Ooh, f*ck” roept verdwijnt de bal netjes naast de linkerpaal.

9-1 is het uiteindelijk dus geworden, en dat er is tegen gescoord is slechts een voetnoot in deze wedstrijd, alhoewel het hier natuurlijk gewoon in de tekst staat…

Volgende week tegen City Pirates, helaas kan ik er dan niet bijzijn, het verslag zal van iemand anders moeten komen. Wie voelt er zich geroepen?

JD

14/02/2016 PATRO HOEVENEN – STABELINO 6-1

Vandaag spelen we nog eens tegen de laagst gerangschikte, namelijk Stabelino. En dan verwacht iedereen een walk-over natuurlijk. Zeker ook gezien het feit dat we het B-veld moeten sparen dat er bijzonder slecht bij ligt na de overvloedig regenval van de laatste weken en groen licht hebben gekregen om op het A-veld te mogen spelen. Fantastisch toch!?

Het wordt dus een makkie…. Niets is minder waar. Al vlug blijkt dat de ploeg van Stabelino zich versterkt heeft met enkele bonkige buitenlanders. Er wordt dan ook bij de tegenstrever onderling meer Arabisch gesproken dan in een doorsnee moskee in Molenbeek. Geen monoloog van de imam deze keer, wél een aanmoedigen (en ik vermoed soms toch ook uitschelden, mijn Arabisch is niet zo goed als mijn Spaans…) van elkaar. 

Als ik buitenlanders zeg dan is dat vermoedelijk vanwege hun afkomst en zijn het échte Belgen. De enig échte buitenlander is weer Franske, die Limburger, maar die mag vandaag blijkbaar niet meedoen: in volledig plunje staat hij aan de zijlijn toe te kijken en dat zal zo de hele wedstrijd blijven. 

Jammer want Franske is een kleurrijk figuur: in zijn sappig Limburgs moedigt hij telkens zijn medespelers aan en dat zou dit verslag aanzienlijk uitgebreider maken als hij roept “héééééééééééééél goooooeeeeeed jooooooooooh Leeeeeeeeeeeeeeejooooooooooo!”, maar ook Leo is er niet bij vandaag en vervangen door zijn Arabische naamgenoot Mustafa.

Potige jongens zijn die hun hele lijf inzetten bij elk duel. Voorlopig geschiedt dit nog op een sportieve manier. Snel zijn ze ook, een paar van hen toch, ik schat die linkerspits bijvoorbeeld niet ouder dan 32 jaar, wat wel eens zou kunnen natuurlijk als die naar hier komen met hun geboorte uittreksel afgeleverd door de plaatselijke Berberse geitenhoeder. Nee, grapje, ’t zal wel allemaal in orde zijn zeker want de officiële scheidsrechter van KVV heeft alles gecheckt vóór de wedstrijd. Hopelijk kan deze wél fatsoenlijk lezen en schrijven. Ik val bijna van mijn bankje in de kleedkamer als ik zijn honorarium hoor: 30,- € asjeblief. Als die zo 4 wedstrijden kan fluiten op een weekend, dan is dat 120,- €, maal vier weken: 480,- € in de maand begot. Hopelijk doet hij het niet voor het geld maar voor de sportieve inzet en om zijn conditie op peil te houden, zoals onze Marcel bijvoorbeeld: een voorbeeld voor velen, helaas zijn er niet zoveel van dat kaliber.

Genoeg geleuterd. We hebben het moeilijk om de bal vooraan te krijgen, dat is duidelijk. De schaarse aanvallen worden steevast goed gepareerd en zelfs geriposteerd met snelle tegenaanvallen waar we het bijzonder moeilijk mee hebben. Het wordt voor de jongens op de flanken in het middenveld eerst en vooral mee verdedigen, want daar is de nood het hoogst.

Maar als je denkt dat we helemaal niet aan de bak komen heb je het behoorlijk mis natuurlijk. Onze talrijk opgekomen supporters (waarvoor dank!) zien dat Marc P zich vanuit het centrale middenveld via enkele dubbelpassen weet door te zetten op rechts waar hij in een ultieme poging nog twee verdedigers van zich afschudt en de bal hoog voor doel gooit. Daar aan de tweede paal staat Roger maar echt naar zijn hoofd geschilderd is de bal niet, maar dat geeft niet, Roger heeft nog de tegenwoordigheid van geest om, steeds de bal goed in het oog houdend, enkele stappen achteruit te zetten en dan met een ferme knik het leer naar de grond te mikken. Daar heeft hun doelman geen weerwoord op en zo staat het 1-0. Mooi gedaan, zowel voorzet als kopslag. Een schoolvoorbeeld heet zoiets.

Ondertussen blijven de tegenaanvallen van Stabelino ons zorgen baren maar gelukkig zit er altijd wel een voetje tussen of kan Richie die erg alert staat te keepen het gevaar weren. Hier moet dringend nog eens gescoord worden door ons om hen de wind uit de zeilen te halen, en liefst vóór de rust. Voor zulk een klus kan je altijd op Mark J rekenen, die weer in zijn gekende stijl twee verdedigers in de wind zet (om daarna hen de wind uit de zeilen te halen, jawel) en overlangs binnen knalt met zijn linker kattenpoot. Grote klasse weeral, het is te merken dat hij dikwijls naar de wedstrijden van “de gróóóten Anderlecht” gaat kijken.



Even vrezen we dat we met 2-1 de kleedkamer in zullen moeten als hun vlugge spits de bal ideaal krijgt toegespeeld en van aan de middenlijn alleen op Richie afstevent. Die heeft echter zijn doel verkleind door gepast uit te komen, maar ik zie dat hij maar over de grond links of rechts het leer heeft te mikken. Onbegrijpelijker wijs besluit hij over het doel. Een zucht van opluchting bij ons, tal van Arabische vloeken bij Stabelino die wél zouden misstaan in een doorsnee moskee van Molenbeek…

De tweede helft dan waar wij weer traditiegetrouw enkele wissels doorvoeren. Hugh komt o.a. op de linkerflank, Peter VDG en Mark J rusten ook even uit, zo is de ploeg toch behoorlijk door elkaar gehaspeld. Nu blijkt dat al een heel seizoen eigenlijk geen probleem bij ons te zijn: welke opstelling er ook op het veld staat, het draait altijd behoorlijk vlot. Vlotter zelfs dan de eerste helft, als we mogen afgaan op het scoreverloop toch. Alleen Brian speelt in het begin ondermaats voor zijn doen, maar dat kan misschien ook aan de twee Duvels liggen die hij vóór de match naar binnen heeft gegoten via zijn keelgat? Hij lijkt wat zenuwachtig ook, maar duikt toch geregeld gevaarlijk vóór het doel op. Zo komt één van zijn afgeweerde schoten bij Patrick F (onze laatste man nota bene) terecht en die mikt de hoog opspringende bal met een perfecte boog net onder de dwarslat waar een verdediger wanhopig probeert nog weg te koppen, in eigen doel echter, hoewel de bal al achter de lijn is. Al een geluk dat het net bewoog want de ervaring leert dat als Patrick F scoort, dat gewoonlijk niet gezien wordt door de scheidsrechter…

Mooi doelpunt en zo staat het 3-0, wat ons toch wat meer gemoedsrust zou moeten geven. En zo is het ook: Peter VDG kan nog eens lekker binnen knallen, Brian schakelt op de rechterflank vlot drie verdedigers uit en schiet dan met links heerlijk binnen, en Marc P mikt van aan de grote rechthoek naar de rechter winkelhaak. Niet goed genoeg echter, want het is tegen de paal… maar aan de juiste kant zodat die bal er ook nog ingaat. Allemaal mooie doelpunten, laat ons hopen dat er nog zo vele komen dit seizoen.

Eén tegendoelpuntje hebben we toch moeten slikken en daar zal Richie niet zo blij mee zijn want die wil altijd de 0 houden, maar hier was ondanks zijn kattensprong niets tegen te beginnen: mooi uitgespeeld en dan van erg dichtbij op doel geknald.

Al bij al een leuke wedstrijd afgezien van één akkefietje waar één van hun middenvelders eerst al een opstootje had met Hans die, zoals iedereen weet, zich niet zomaar laat opzij zetten door 95 kilo die tegen hem inbeuken en Hans krijgt terecht een vrije schop toegekend. Jammer dat die middenvelder zich daarna wou revancheren door met gestrekte voet óver de bal naar het scheenbeen van Hans te mikken. Gelukkig was het ernaast. Slechts geel voor deze kaart, voor mij vliegt zo iemand eraf, dat was écht bedoeld om iemand te kwetsen. Opgelet: onderstaand fragment is NIET voor gevoelige kijkers!!!



Ondertussen is de wedstrijd van 21 februari uitgesteld wegens hevige regenval. De uitwedstrijd tegen Alberta Schilde zal dus hoogstwaarschijnlijk beslissend zijn voor de titel indien er verder geen wedstrijden worden uitgesteld. Ik hoop alvast dat die van 6 maart afgelast wordt want het ziet ernaar uit dat ik die moet missen. Niet dat mijn voetbalspel zal gemist worden, mijn verslag daarentegen…

JD

07/02/2016 V.O.S. REINAERT - PATRO HOEVENEN 1-3

Moeilijke verplaatsing vandaag en wel om twee redenen.

Ten eerste voert deze wedstrijd ons naar Sinaai (lees Sjnouj in plaatselijk dialect) wat niet bij de deur is, namelijk achter Sint-Niklaas. Deze jongens spelen tóch in de Antwerpse afdeling van het KVV want anders moeten ze richting Gent en dat is nóg verder voor hen.

Ten tweede is het een taaie tegenstander die als ze thuis spelen wel wat klassespelers laten meedraven van hun andere veteranenploeg, vooral in het middenveld dan, en ze hebben de “gebroertjes van de Kerkhof”. Ok die heten niet echt zo maar ze doen me aan die Hollandse voetballende broers denken al was het maar om de intelligentie die zo van hun gezicht afdruipt. Twee taaie natuurbrokken zijn het en de term “mutten” is hen niet onbekend. Geert kan er van meespreken, hij heeft er zijn akkefietje met een ex-ploegmaat aan te danken. Die broertjes kunnen dan ook het bloed van onder je nagels halen, wie Geert kent weet dat hij gesteld is op het bloed onder zijn nagels en dat niet zomaar zal laten weghalen.

Het is een bijzonder mistroostige ochtend deze 7 februari: ik heb net op de radio vernomen dat Eddy Wally overleden is. Nu raakt me dat niet zozeer als het overlijden van David Bowie, maar het is toch weeral een “artiest” (in de ruimste betekenis van het woord) die er het bijltje bij moet leggen. We zullen de uitspraak “gewaaaldich” zeker missen. Zijn liedjes daarentegen…

Even is er consternatie als we denken dat de ceremoniemeester van de begrafenisondernemer gearriveerd is maar dat is slechts Wim die op zijn Paasbest (nochtans is de Krokusvakantie nog maar net begonnen) komt aangereden in zijn slee. Ja familiefeestje straks na de wedstrijd, en of hij eventueel vroeger door kan gaan want hij moet nog ergens in Vlaams Brabant zijn. Meerijden met hem kan ook, maar dan moeten we wel een plaatske zien te vinden tussen de bloemen. Nee geen kransen, en de kist is er ook (nog) niet bij…

Gelukkig komen we zonder brokken of kleerscheuren (Geert reed vóór ons uit deze keer) ter plaatse en het is één van de broertjes die zich blijkbaar over het wedstrijdblad ontfermt. Het zal ook de scheidsrechter van dienst blijken te zijn: dat belooft dus. Zijn broertje loopt hier ook rond maar die zal ook niet meespelen, hij is namelijk net geopereerd aan zijn hart. Nu dwingen zich natuurlijk flauwe grapjes op over de chirurg die bijzonder bij de pinken moet geweest zijn die dag om dát te vinden, of nee, geen chirurg, het was een steenkapper… Maar nee, flauwe grapjes, daar doen wij niet aan mee en we wensen hem dan ook een spoedig herstel en blijkbaar zal dat wel los lopen.

De wedstrijd dan waar we met volle moed aan beginnen. Filip is zoals jullie wel al weten niet bij (enkele weken buiten strijd) en Mark P, Brian, Peter F, Hans, Roger en ikzelf zullen dus de klus in het middenveld moeten klaren. Gelukkig is ons spitsenduo er weer bij, Mark J is meegekomen hoewel hij altijd opziet tegen de verre (én vroege!) verplaatsing, en Peter VDG staat ook weer te trappelen van ongeduld om zijn goaltje mee te pikken. Trappelen inderdaad want het is koud aan de zijlijn en Peter VDG had zich vergist van uur en is daarom rijkelijk laat gearriveerd. Gelukkig heeft hij een supersnelle Porsche onder zijn bips en is hij nog ruim tijdig aangekleed. Vooraan zullen Mark J en Brian proberen de boel open te breken en al vlug leidt dat tot de eerste kans die echter rakelings naast gaat. Goed begonnen, maar het blijft opletten want Reinaert heeft er vooraan ook een snelle spits bij lopen (Nr. 11) en die maakt het Fred bijzonder lastig maar Fred anticipeert zoals steeds heel goed en kan meestal de bal goed wegkoppen zodat zij niet aan kansen toekomen en onze Çois (Richie had merkwaardig genoeg voor een halve Amerikaan die in Hoevenen woont, een Antwerps kwaaltje: last van de nek) een redelijk rustige eerste twintig minuten heeft.

Brian (die deze week zijn schaatsen heeft ingewisseld voor studs) maakt het de tegenstrever bijzonder moeilijk door steeds op te zitten en hen niet aan combineren toe te laten komen. Ook Hans schakelt geregeld een versnelling hoger en integreert zich in middenveld en zelfs aanval: altijd een lastige klant die Hans, maar ja, wat wil je, hij heet officieel dan ook Johan, en dat Nederlandse Johannen kunnen voetballen dat hoeft geen betoog als we denken aan de Cruijffs en Neeskensen van Ajax in de jaren zeventig. Hans is echter niet van Ajax maar van Driel. Je zou het niet zeggen nochtans.

Mark J heeft naar goede gewoonte ook al een paar leuke kansjes weten te creëren maar nog niet weten verzilveren. Hij wordt geregeld gevoed door Roger die op links midden een aardige wedstrijd aan het spelen is. Met zijn linkerpoot lanceert hij Mark J geregeld de diepte in maar enkele stugge verdedigers maken hem het leven lastig. Mark J is dat natuurlijk gewoon. Zo is het dat bij een ver en hard schot van hem de bal terugspringt in de voeten van Wim die er prompt zijn linkerpoot tegen zet en de bal verdwijnt in een strakke lijn in het doel, wel een gebroken lijn want een verdediger kon hem nog net even raken maar dat bemoeilijkte natuurlijk het werk van de doelwachter van dienst en die kan zich alleen maar omdraaien en de bal uit zijn netten halen. 0-1

Doelman van dienst blijkbaar want erg zeker staat die niet te keepen. Zo laat hij de bal bij een hoge voorzet door zijn handen glippen en kopt hij die tot ieders consternatie ongewild terug het veld in. Erg onorthodox en dat vinden ook zijn ploegmaats die zich vertwijfeld in het haar krabben en aan de zijlijn verschijnt er een brede grijns op het gelaat van de karige supporters van Reinaert.

Onze trouwe support(st)er is er natuurlijk ook weer bij: Nancy. Geen grijns bij haar echter maar wel uitbundig gelach en zelf gejuich want na een schot van (alweer) Mark J komt de bal bij Mark P die op zijn beurt keihard binnenknalt. 0-2 en we kunnen gaan rusten met een euh… rustig gemoed. Ondertussen is Fred wel even naar de zijlijn moeten komen want na het 135e spurtje dat hij moest trekken tegen die dekselse nummer 11 moet hij er even af. Hij was er eigenlijk al af, eraf gelopen, bekaf. Ik neem dan maar even zijn plaats in tot aan de rust, ’t is inderdaad een lastige klant die 11 maar we houden hem met zijn allen in de tang, niet in het minst dankzij ons slot op de verdediging Patrick F die hem al een paar keer met één van zijn befaamde slidings (gaat prima op dit zompige doch goed bespeelbare veld) de bal afsnoepte, of de rest van “zijn” verdedigers goed stuurt en aanwijzingen geeft. Zo is het heerlijk verdedigen, en hij zit ook nooit verlegen om dan een (figuurlijk) schouderklopje uit te delen. Grote klasse, maar daar is onze ploeg voor gekend: niet zagen en klagen tegen elkaar, maar wel mekaar helpen en bijsturen. Zo hoort het.

Zoals gezegd moet Wim dan wat vroeger verdwijnen. Jammer want hij speelde weer op een bijzonder hoog niveau en je mag dat letterlijk nemen: “uug speileh” zoals Goethals dat altijd zei ligt Wim wel want hij dook geregeld in de grote rechthoek van Reinaert op. Fred neemt weer post op de linkerback zodat ik verhuis naar de spits waar Mark J even wil rusten, waarschijnlijk om zijn beproefde rug wat te sparen. Zij aan zij met die andere spitsbroeder, Peter VDG. Ik ben benieuwd of hij het even goed zal doen als op de schoolbanken die hij dit schooljaar terug heeft opgezocht om Spaans te leren. Ik zal hem eens enkele Spaanse vloeken moeten aanleren, dat maakt altijd meer indruk dan een “godverdoeme” of “allez”. We doen wel ons uiterste best maar het is niet makkelijk, er zijn bij die kerels blijkbaar enkele grote (en kale) jongens bijgekomen die zeker twee keer zo breed zijn dan ik en zich bij hoekschoppen nóg breder maken door wijd hun armen te spreiden: ik vraag me af of dat toegestaan is?

De scheids laat het wel toe, en het moet gezegd, een scheidsrechter die bijzonder degelijk en correct fluit en af en toe commentaar geeft maar altijd heel kordaat en kort: geen discussie mogelijk. Hij volgt het spel ook op de voet en staat soms zelfs gelijk met de speler die buitenspel staat om vervolgens bij de tegenaanval weer helemaal aan de overkant te zijn. Chapeau hoor.

Ondertussen merken we toch dat Wim er niet meer bij is, hij staat nu zelf even aan de zijlijn vertwijfeld te kijken hoe we bij wijlen tegen ons eigen doel worden gedrukt. Ik vind dat er iets moet gebeuren want zélf kan ik niet genoeg druk zetten of gevaarlijk zijn vóór doel. Misschien één keer bij een hoekschop, OK, maar ik kom nét te laat om in volley een voorzet van Peter F in één tijd over te nemen. Er staat iemand aan de zijlijn die dat beter kan en ik wenk hem dan ook om mijn plaats in te nemen. Ik sta nog maar net aan die zijlijn als ik zie hoe een niet eens zó hard schot naar onze Çois wordt verzonden die de bal maar voor het oprapen heeft en luidkeels “JA” roept, maar net op het moment dat hij roept zet Geert in een ultieme poging de bal in hoekschop te verwerken zijn voet ertegen en rolt de bal aan de voor ons verkeerde kant van de paal het doel in.

Jammer want nu gaan we het misschien nog moeilijk krijgen met een 15-tal minuten te spelen nog. Onze kansen zijn eerder schaars maar wel levensgevaarlijk natuurlijk met Mark J en Peter VDG in de spits. En zo is het dat bij prima uitverdedigen (er werd deze match omzeggens nooit blindelings weg gekeild) de bal bij Roger komt die Mark J “nú Roger” hoort roepen en Roger Makske lanceert met een lange boogbal die fluks wordt meegenomen en ondanks een opzittende verdediger van aan de grote rechthoek met een krul om u (kort voor Uheeftgeengedachthoeideaalmooidezebalgekruldwerd) tegen te zeggen tussen de duikende keeper en de linkerpaal de netten bolt. 1-3

Roger maant me dan aan om zijn plaats in te nemen want “iedereen moet toch evenveel spelen”. Ja ik was al linkerback, spits, nu dan maar linker middenvelder. Welke functie heb ik nog níet gehad in deze ploeg eigenlijk? Cornervlag, dat zou ik nog kunnen zijn, maar dan moet ik wel eerst weer eens wat afslanken. Nee grapje, ik speel op elke plaats graag, alleen libero of voorstopper ligt me niet zo, en ja, vroeger heb ik ook wel eens onder de lat gestaan, als doublure voor… Guido Belcanto, inderdaad, ik heb samen met de Guido nog in dezelfde ploeg gespeeld, nog dikwijls meegereden in zijn oldtimer (een paars-witte Cadillac!), dát waren nog eens tijden!

Als we denken dat de buit binnen is, gebeurt natuurlijk weer het onvermijdelijke: hun aanvaller krijgt de bal toegespeeld in de grote rechthoek en twee onzer verdedigers (ik denk Geert en Patrick F) gaan naar hem toe en ik zie hem werkelijk opspringen en neergaan. Normaal gezien wordt daar nooit voor gefloten maar omdat ze toch met tweeën erop af gingen denk ik is het dat de scheids voor strafschop fluit. Aiaiai, en nog 3 minuten te spelen: dat kan nog link worden. De strafschopnemer legt de bal op de stip en ik hoor nog hun Nr. 11 zeggen: “Aan die keeper te zien gaat die direct plat: hoekske kiezen”, ik sis nog vantussen mijn kiezen “Wacht maar manneke”. Çois gaat de strafschopnemer van dienst nog even wat intimideren door óp de stip te gaan staan vooraleer hij de bal erop kan leggen, maar concentreert zich dan tot het uitsterste zoals onze Çois dat kan. De bal vertrekt naar de linkerhoek (rechts voor Çois) en als ik die zie vertrekken denk ik nog “Daar kan hij nooit meer aan”. Dat is buiten onze Çois gerekend die met een ware kattensprong… nee, dat doet hem niet alle eer aan: een ware POEMAsprong met beide handen de bal in hoekschop verwerkt. Magnifiek, ik kan mijn ogen bijna niet geloven want slecht was deze penalty zeker niet gegeven. Ik kreeg een déjà-vu met Oliver Kahn in de finale van de Champions League (zie hieronder)

Zo winnen we uiteindelijk met 1-3: eind goed al goed. De drie punten zijn binnen, volgende week van hetzelfde graag tegen de laatst geklasseerde. De Jupiler 33-ers smaken bijzonder in de kantine van V.O.S. Reinaert die ons overigens heel sportief het beste wensen en sommigen hopen stiekem dat wij kampioen worden en niet de mannen met de ooglapkes.

JD