07/02/2016 V.O.S. REINAERT - PATRO HOEVENEN 1-3

Moeilijke verplaatsing vandaag en wel om twee redenen.

Ten eerste voert deze wedstrijd ons naar Sinaai (lees Sjnouj in plaatselijk dialect) wat niet bij de deur is, namelijk achter Sint-Niklaas. Deze jongens spelen tóch in de Antwerpse afdeling van het KVV want anders moeten ze richting Gent en dat is nóg verder voor hen.

Ten tweede is het een taaie tegenstander die als ze thuis spelen wel wat klassespelers laten meedraven van hun andere veteranenploeg, vooral in het middenveld dan, en ze hebben de “gebroertjes van de Kerkhof”. Ok die heten niet echt zo maar ze doen me aan die Hollandse voetballende broers denken al was het maar om de intelligentie die zo van hun gezicht afdruipt. Twee taaie natuurbrokken zijn het en de term “mutten” is hen niet onbekend. Geert kan er van meespreken, hij heeft er zijn akkefietje met een ex-ploegmaat aan te danken. Die broertjes kunnen dan ook het bloed van onder je nagels halen, wie Geert kent weet dat hij gesteld is op het bloed onder zijn nagels en dat niet zomaar zal laten weghalen.

Het is een bijzonder mistroostige ochtend deze 7 februari: ik heb net op de radio vernomen dat Eddy Wally overleden is. Nu raakt me dat niet zozeer als het overlijden van David Bowie, maar het is toch weeral een “artiest” (in de ruimste betekenis van het woord) die er het bijltje bij moet leggen. We zullen de uitspraak “gewaaaldich” zeker missen. Zijn liedjes daarentegen…

Even is er consternatie als we denken dat de ceremoniemeester van de begrafenisondernemer gearriveerd is maar dat is slechts Wim die op zijn Paasbest (nochtans is de Krokusvakantie nog maar net begonnen) komt aangereden in zijn slee. Ja familiefeestje straks na de wedstrijd, en of hij eventueel vroeger door kan gaan want hij moet nog ergens in Vlaams Brabant zijn. Meerijden met hem kan ook, maar dan moeten we wel een plaatske zien te vinden tussen de bloemen. Nee geen kransen, en de kist is er ook (nog) niet bij…

Gelukkig komen we zonder brokken of kleerscheuren (Geert reed vóór ons uit deze keer) ter plaatse en het is één van de broertjes die zich blijkbaar over het wedstrijdblad ontfermt. Het zal ook de scheidsrechter van dienst blijken te zijn: dat belooft dus. Zijn broertje loopt hier ook rond maar die zal ook niet meespelen, hij is namelijk net geopereerd aan zijn hart. Nu dwingen zich natuurlijk flauwe grapjes op over de chirurg die bijzonder bij de pinken moet geweest zijn die dag om dát te vinden, of nee, geen chirurg, het was een steenkapper… Maar nee, flauwe grapjes, daar doen wij niet aan mee en we wensen hem dan ook een spoedig herstel en blijkbaar zal dat wel los lopen.

De wedstrijd dan waar we met volle moed aan beginnen. Filip is zoals jullie wel al weten niet bij (enkele weken buiten strijd) en Mark P, Brian, Peter F, Hans, Roger en ikzelf zullen dus de klus in het middenveld moeten klaren. Gelukkig is ons spitsenduo er weer bij, Mark J is meegekomen hoewel hij altijd opziet tegen de verre (én vroege!) verplaatsing, en Peter VDG staat ook weer te trappelen van ongeduld om zijn goaltje mee te pikken. Trappelen inderdaad want het is koud aan de zijlijn en Peter VDG had zich vergist van uur en is daarom rijkelijk laat gearriveerd. Gelukkig heeft hij een supersnelle Porsche onder zijn bips en is hij nog ruim tijdig aangekleed. Vooraan zullen Mark J en Brian proberen de boel open te breken en al vlug leidt dat tot de eerste kans die echter rakelings naast gaat. Goed begonnen, maar het blijft opletten want Reinaert heeft er vooraan ook een snelle spits bij lopen (Nr. 11) en die maakt het Fred bijzonder lastig maar Fred anticipeert zoals steeds heel goed en kan meestal de bal goed wegkoppen zodat zij niet aan kansen toekomen en onze Çois (Richie had merkwaardig genoeg voor een halve Amerikaan die in Hoevenen woont, een Antwerps kwaaltje: last van de nek) een redelijk rustige eerste twintig minuten heeft.

Brian (die deze week zijn schaatsen heeft ingewisseld voor studs) maakt het de tegenstrever bijzonder moeilijk door steeds op te zitten en hen niet aan combineren toe te laten komen. Ook Hans schakelt geregeld een versnelling hoger en integreert zich in middenveld en zelfs aanval: altijd een lastige klant die Hans, maar ja, wat wil je, hij heet officieel dan ook Johan, en dat Nederlandse Johannen kunnen voetballen dat hoeft geen betoog als we denken aan de Cruijffs en Neeskensen van Ajax in de jaren zeventig. Hans is echter niet van Ajax maar van Driel. Je zou het niet zeggen nochtans.

Mark J heeft naar goede gewoonte ook al een paar leuke kansjes weten te creëren maar nog niet weten verzilveren. Hij wordt geregeld gevoed door Roger die op links midden een aardige wedstrijd aan het spelen is. Met zijn linkerpoot lanceert hij Mark J geregeld de diepte in maar enkele stugge verdedigers maken hem het leven lastig. Mark J is dat natuurlijk gewoon. Zo is het dat bij een ver en hard schot van hem de bal terugspringt in de voeten van Wim die er prompt zijn linkerpoot tegen zet en de bal verdwijnt in een strakke lijn in het doel, wel een gebroken lijn want een verdediger kon hem nog net even raken maar dat bemoeilijkte natuurlijk het werk van de doelwachter van dienst en die kan zich alleen maar omdraaien en de bal uit zijn netten halen. 0-1

Doelman van dienst blijkbaar want erg zeker staat die niet te keepen. Zo laat hij de bal bij een hoge voorzet door zijn handen glippen en kopt hij die tot ieders consternatie ongewild terug het veld in. Erg onorthodox en dat vinden ook zijn ploegmaats die zich vertwijfeld in het haar krabben en aan de zijlijn verschijnt er een brede grijns op het gelaat van de karige supporters van Reinaert.

Onze trouwe support(st)er is er natuurlijk ook weer bij: Nancy. Geen grijns bij haar echter maar wel uitbundig gelach en zelf gejuich want na een schot van (alweer) Mark J komt de bal bij Mark P die op zijn beurt keihard binnenknalt. 0-2 en we kunnen gaan rusten met een euh… rustig gemoed. Ondertussen is Fred wel even naar de zijlijn moeten komen want na het 135e spurtje dat hij moest trekken tegen die dekselse nummer 11 moet hij er even af. Hij was er eigenlijk al af, eraf gelopen, bekaf. Ik neem dan maar even zijn plaats in tot aan de rust, ’t is inderdaad een lastige klant die 11 maar we houden hem met zijn allen in de tang, niet in het minst dankzij ons slot op de verdediging Patrick F die hem al een paar keer met één van zijn befaamde slidings (gaat prima op dit zompige doch goed bespeelbare veld) de bal afsnoepte, of de rest van “zijn” verdedigers goed stuurt en aanwijzingen geeft. Zo is het heerlijk verdedigen, en hij zit ook nooit verlegen om dan een (figuurlijk) schouderklopje uit te delen. Grote klasse, maar daar is onze ploeg voor gekend: niet zagen en klagen tegen elkaar, maar wel mekaar helpen en bijsturen. Zo hoort het.

Zoals gezegd moet Wim dan wat vroeger verdwijnen. Jammer want hij speelde weer op een bijzonder hoog niveau en je mag dat letterlijk nemen: “uug speileh” zoals Goethals dat altijd zei ligt Wim wel want hij dook geregeld in de grote rechthoek van Reinaert op. Fred neemt weer post op de linkerback zodat ik verhuis naar de spits waar Mark J even wil rusten, waarschijnlijk om zijn beproefde rug wat te sparen. Zij aan zij met die andere spitsbroeder, Peter VDG. Ik ben benieuwd of hij het even goed zal doen als op de schoolbanken die hij dit schooljaar terug heeft opgezocht om Spaans te leren. Ik zal hem eens enkele Spaanse vloeken moeten aanleren, dat maakt altijd meer indruk dan een “godverdoeme” of “allez”. We doen wel ons uiterste best maar het is niet makkelijk, er zijn bij die kerels blijkbaar enkele grote (en kale) jongens bijgekomen die zeker twee keer zo breed zijn dan ik en zich bij hoekschoppen nóg breder maken door wijd hun armen te spreiden: ik vraag me af of dat toegestaan is?

De scheids laat het wel toe, en het moet gezegd, een scheidsrechter die bijzonder degelijk en correct fluit en af en toe commentaar geeft maar altijd heel kordaat en kort: geen discussie mogelijk. Hij volgt het spel ook op de voet en staat soms zelfs gelijk met de speler die buitenspel staat om vervolgens bij de tegenaanval weer helemaal aan de overkant te zijn. Chapeau hoor.

Ondertussen merken we toch dat Wim er niet meer bij is, hij staat nu zelf even aan de zijlijn vertwijfeld te kijken hoe we bij wijlen tegen ons eigen doel worden gedrukt. Ik vind dat er iets moet gebeuren want zélf kan ik niet genoeg druk zetten of gevaarlijk zijn vóór doel. Misschien één keer bij een hoekschop, OK, maar ik kom nét te laat om in volley een voorzet van Peter F in één tijd over te nemen. Er staat iemand aan de zijlijn die dat beter kan en ik wenk hem dan ook om mijn plaats in te nemen. Ik sta nog maar net aan die zijlijn als ik zie hoe een niet eens zó hard schot naar onze Çois wordt verzonden die de bal maar voor het oprapen heeft en luidkeels “JA” roept, maar net op het moment dat hij roept zet Geert in een ultieme poging de bal in hoekschop te verwerken zijn voet ertegen en rolt de bal aan de voor ons verkeerde kant van de paal het doel in.

Jammer want nu gaan we het misschien nog moeilijk krijgen met een 15-tal minuten te spelen nog. Onze kansen zijn eerder schaars maar wel levensgevaarlijk natuurlijk met Mark J en Peter VDG in de spits. En zo is het dat bij prima uitverdedigen (er werd deze match omzeggens nooit blindelings weg gekeild) de bal bij Roger komt die Mark J “nú Roger” hoort roepen en Roger Makske lanceert met een lange boogbal die fluks wordt meegenomen en ondanks een opzittende verdediger van aan de grote rechthoek met een krul om u (kort voor Uheeftgeengedachthoeideaalmooidezebalgekruldwerd) tegen te zeggen tussen de duikende keeper en de linkerpaal de netten bolt. 1-3

Roger maant me dan aan om zijn plaats in te nemen want “iedereen moet toch evenveel spelen”. Ja ik was al linkerback, spits, nu dan maar linker middenvelder. Welke functie heb ik nog níet gehad in deze ploeg eigenlijk? Cornervlag, dat zou ik nog kunnen zijn, maar dan moet ik wel eerst weer eens wat afslanken. Nee grapje, ik speel op elke plaats graag, alleen libero of voorstopper ligt me niet zo, en ja, vroeger heb ik ook wel eens onder de lat gestaan, als doublure voor… Guido Belcanto, inderdaad, ik heb samen met de Guido nog in dezelfde ploeg gespeeld, nog dikwijls meegereden in zijn oldtimer (een paars-witte Cadillac!), dát waren nog eens tijden!

Als we denken dat de buit binnen is, gebeurt natuurlijk weer het onvermijdelijke: hun aanvaller krijgt de bal toegespeeld in de grote rechthoek en twee onzer verdedigers (ik denk Geert en Patrick F) gaan naar hem toe en ik zie hem werkelijk opspringen en neergaan. Normaal gezien wordt daar nooit voor gefloten maar omdat ze toch met tweeën erop af gingen denk ik is het dat de scheids voor strafschop fluit. Aiaiai, en nog 3 minuten te spelen: dat kan nog link worden. De strafschopnemer legt de bal op de stip en ik hoor nog hun Nr. 11 zeggen: “Aan die keeper te zien gaat die direct plat: hoekske kiezen”, ik sis nog vantussen mijn kiezen “Wacht maar manneke”. Çois gaat de strafschopnemer van dienst nog even wat intimideren door óp de stip te gaan staan vooraleer hij de bal erop kan leggen, maar concentreert zich dan tot het uitsterste zoals onze Çois dat kan. De bal vertrekt naar de linkerhoek (rechts voor Çois) en als ik die zie vertrekken denk ik nog “Daar kan hij nooit meer aan”. Dat is buiten onze Çois gerekend die met een ware kattensprong… nee, dat doet hem niet alle eer aan: een ware POEMAsprong met beide handen de bal in hoekschop verwerkt. Magnifiek, ik kan mijn ogen bijna niet geloven want slecht was deze penalty zeker niet gegeven. Ik kreeg een déjà-vu met Oliver Kahn in de finale van de Champions League (zie hieronder)

Zo winnen we uiteindelijk met 1-3: eind goed al goed. De drie punten zijn binnen, volgende week van hetzelfde graag tegen de laatst geklasseerde. De Jupiler 33-ers smaken bijzonder in de kantine van V.O.S. Reinaert die ons overigens heel sportief het beste wensen en sommigen hopen stiekem dat wij kampioen worden en niet de mannen met de ooglapkes.

JD