25/10/2015 – PATRO HOEVENEN – ALBERTA SCHILDE 4-3

Weeral een topwedstrijd vandaag: de stand leert ons dat Alberta Schilde op 8 punten van ons volgt, City Pirates hebben net als wij nog geen enkel punt laten liggen maar die hebben wel minder doelpunten tegengekregen (zij nog maar 1, wij al 8) maar wij hebben wel al 1 keer meer gescoord dan de mannen met het ooglapje (27 maal namelijk). Het is dus kwestie om vandaag geen punten te laten liggen om C.P. bij te blijven en hopen dat zij misschien ooit eens wat puntjes hier of daar laten liggen. Er is namelijk iemand in onze ploeg die het sinds een paar weken al heeft over “het kampioenenbal”. Het moet zijn dat hij graag viert en de bloemetjes buitenzet, want het seizoen is nog jong en er kan nog veel gebeuren. Natuurlijk is het lang geleden (als het ooit al eens gebeurd is) dat onze veteranenploeg 18 op 18 behaalde, maar er is nog een lange weg te gaan: de winter komt eraan, spelers kunnen gekwetst worden, een dipje is altijd mogelijk (laat ons het niet hopen natuurlijk), en we moeten nog twee maal tegen de sterkste tegenstander. Het dromen zelf is natuurlijk ook plezant, misschien zelfs plezanter dan de werkelijkheid soms…

De wedstrijd dan, want na de aanloop van het verslag van vorige week waren er wat klachten over het feit dat men eerst een half uur moest lezen vooraleer er iets over de match vermeld werd. Patrick F merkte zelfs op dat hij een uur aan het lezen is geweest om dan maar gedurende 5 seconden één regeltje te zien verschijnen met zijn naam in. Tja, als je secuur speelt valt er niet veel te melden natuurlijk, maar ik beloof je Patrick dat dat vandaag wel anders zal zijn…      

Eerst en vooral zijn excuses aan het adres van Marcel aangewezen want ik had hem de dag voordien nog gemeld dat er wéér een scheidsrechter aangeduid was voor onze wedstrijd, ik had namelijk alleen bij onze match een gekleurd ventje zien staan, blijkt achteraf dat onze match de enige match is waar géén scheidsrechter is aangeduid. Marcel had ’s morgens al een wedstrijd gefloten maar heeft toch zijn plunje meegebracht en wil ons helpen door te match te leiden. Chapeau daarvoor!

Bij de aftrap staan Ronny en ikzelf weer in de spits en Mark J gaat het een beetje aanzien vanaan de zijlijn om op het gepaste moment in te vallen. Al vlug blijkt dat Schilde over een bijzonder sterk middenveld beschikt met allemaal goede stevige voetballers die zich niet makkelijk opzij laten zetten. We worden dan ook vlotjes weggetikt en bij één van die fases is het al vlug prijs als onze verdediging door een vlotte combinatie uit verband gespeeld wordt (zelfs de befaamde sliding van Patrick F volstond niet om hen af te stoppen) en met een ultieme tik met uitgestrekt been prikt één van hun spitsen de bal naast Richie en zo staat het 0-1. Ontnuchterend en pijnlijk verdiend. Het enige dat we ertegenover kunnen plaatsen is een verre bal van Frank (die in de verdediging speelt) naar mezelf toe en ik zie net als Mark J vorige week vanuit mijn één oog hoe de keeper vanop zijn lijn vertrekt. Ik heb die bal dus maar te raken denk om hem over de keeper te lepelen. Zo gedacht zo gedacht… maar niet gedaan want ik mis dat balletje op een haar na en hun doelman kan maar oprapen. Wég kans, maar het illustreert dat we er met ons middenveld niet doorkomen en dat het met lange ballen naar voren moet gebeuren, ons samenspel is net zo zeldzaam als een pinguin in de Sahara. Tot overmaat van ramp blijft Schilde wel vlot combineren en op bijna identieke wijze als bij hun eerste doelpunt scoren zij voor de 2e maal. 0-2 en nu wordt het pijnlijk denk ik, dus ander en beter en Mark J komt erin, zoals altijd hadden we afgesproken om geregeld te wisselen voorin. Wie Mark J een beetje kent weet dat hij druk kan zetten op een verdediging en dat hij ook het balletje eens kan bijhouden om wat adempauze te gunnen aan de medespelers, en zo ontstaat er langzaam maar zeker toch wat meer evenwicht in de wedstrijd. Maar vanaan de zijlijn zien we hoe Mark P en Hans, die bijna steeds mee naar voren oprukken om toch maar een tegendoelpunt te willen scoren, een zee van ruimte laten achter hen bij de tegenaanval van de tegenstrever. Die houden onze verdediging en Richie behoorlijk bezig, Richie kan wel blij zijn want hij heeft zich toch al eens in het doel staan vervelen dit seizoen, dat is vandaag wel anders, maar hij komt geregeld goed uit en ook op de lijn staat hij secuur en vol vertrouwen te keepen zodat het altijd “nog maar” 0-2 is. “Een tegendoelpuntje voor ons vlak vóór de rust zou niet slecht zijn” denken wij luidop en blijkbaar beschikt Mark J over telepathische gaven want hij legt weer een actie op de mat om U (afkorting van: UmoetdatzelfmaareensproberenUzalziendatdatnietzogemakkelijkis) tegen te zeggen en schiet de bal naast de wanhopige vuisten van de doelman binnen. De aansluitingstreffer zoals dat heet: 1-2. Dat geeft toch een beetje meer een gerust gemoed om naar de kleedkamers te trekken. Daar wordt natuurlijk het feit besproken dat het middenveld niet té gretig naar voren mag trekken want onze verdedigers komen geregeld tegen een overmacht te staan en hebben soms wel 2 of 3 man tegenover één van onze verdedigers. Dus wordt er afgesproken dat als Mark P mee oprukt, Hans blijft hangen, en viceversa, en de flankspelers moeten ook de gaten die er eventueel vallen mee dichten. Ja het is soms hard labeur op een voetbalveld als alles niet van een leien dakje loopt.  
    
Nog twee hilarische feiten vermelden van de eerste helft: Marcel die een fout fluit en zegt: “Met de schouder in nek van de tegenstander gehangen” en hierbij naar zijn elleboog wijst (en dat voor een beenhouwer…), en de middenvelder van Schilde die door één van onze spelers (Hans of Peter F denk ik) op de huid gezeten wordt waarna een andere Schildenaar tussenbeide komt en iedereen omver kegelt. Marcel laat terecht verder spelen (voordeel) waarop de eerstvermelde Schildenaar moord en brand schreeuwt, maar als ik hem zeg: “Zeg mateke, dat was één van uw eigen matekes hé!” is hij wonderwel ineens hersteld en vraagt hij met een verwonderd gezicht: “Ah ja, is dat zo?”. Ik dacht nog even dat hij ging vragen wíe het was zodat hij zijn ploegmaat een draai rond de oren kon verkopen.

Met verse moed weer het veld in dan. De afspraken die gemaakt zijn worden ook stipt opgevolgd en zo kunnen we toch meer druk zetten op hun middenveld. Er komt steeds meer en meer evenwicht in de wedstrijd. Hans die een ongelooflijk groot strijdershart heeft (soms al eens wat té groot, op training o.a. ;-) ) moedigt iedereen aan en als zij de bal naar achteren moeten spelen roept hij: “Druk zetten jongens!” wat prompt wordt uitgevoerd en hun verdediger speelt pardoes de bal naar achteren maar dat wordt dus een té korte terugspeelbal want daar duikt Mark J weer op als een duiveltje uit een doosje, pikt de bal mee, omspeelt de keeper en zo staat het weer gelijk (2-2). De kopjes bij Schilde gaan wat hangen nu en wij ruiken natuurlijk bloed.

Wie dacht dat Schilde nu een euh… schild voor hun doel zou ophangen heeft het echter mis. Ze trekken weer ten volle in de aanval en zo zien we hoe ze één keer tegen de (weliswaar buitenkant) paal knallen, en hoe vervolgens één van hun spitsen de bal meters naast plaatst vanop vrij korte afstand. Hij was dan ook volledig van zijn melk want hij kreeg de bal toegespeeld van Patrick F die in een zonderling moment van onachtzaamheid hem het ronde ding in de voeten had gedeponeerd in de grote rechthoek. Het blijft gevaarlijk dus, maar dat is langs beide kanten want met een lepe steekpass wordt Mark J weer gelanceerd en jawel, het wordt 3-2! Erop en erover heet dat dan. Maar het blijft uitkijken achteraan, Schilde trekt met de moed der uiterste hoop (van wanhoop kan je hier immers niet gewagen) naar onze Richie op die zijn handen vol heeft. Gelukkig is dat letterlijk want hij komt geregeld gepast uit en plukt de bal voor hun al knikkende hoofden weg.

En dan is het moment aangebroken waarop Schilde meent aanspraak te kunnen maken op een strafschop. Tot tweemaal toe menen zij handspel te zien van ons in onze elfmeterzone, Marcel heeft echter niets gezien en wie Marcel kent die weet dat Marcel inderdáád niets gezien heeft, anders zou hij wel gefloten hebben. Maar bij die tweede keer is het hek van de dam en ze belagen de scheidsrechter nu met kreten als “Schandalig, wél eerlijk blijven hé, is het zo dat moeten jullie winnen, enz…”. Marcel vindt zelf dat hij zo niet verder kan: hij was tijdens de rust al vermoeid en vroeg hoopvol of iemand wou overnemen, maar ja, wij willen in zulk een wedstrijd natuurlijk zo lang mogelijk mee voetballen. Maar hij oogt inderdaad vermoeid en die kritiek heeft hij natuurlijk ook niet verdiend, dus besluit ik maar om nog maar eens het zwarte truitje aan te trekken en te fluiten. Per slot van rekening is Marcel ook degene die steeds als eerste bereid is om te helpen, en dan bedoel ik dat niet alleen in de voetbalclub.         

Dat worden nog hete tien minuten denk ik dan. Het spel gaat nu gelijk op en een doelpunt kan aan eender welke zijde vallen. Gelukkig zijn die van Schilde nogal gretig en lopen zij geregeld buitenspel, hetgeen de attente scheidsrechter terecht steeds affluit. Toch komen zij er nog eens door met een zwiepende voorzet vanop rechts en ik zie hoe Frank hun spits in een innige omhelzing houdt en wil al strafschop fluiten, maar die spits is ook een stevig mannetje en duwt met zijn linkerarm Frank van zich af en kopt van vrij dichtbij de bal in het doel. 3-3 en dit doelpunt had ik niet kúnnen afkeuren, maar mocht de spits gemist hebben zou ik ook geen strafschop meer gefloten hebben. Al bij al geen protest van onze jongens, 3-3 is ook een billijke stand waar iedereen zich bijna al bij neergelegd had. Maar dan wordt Mark J weer eens weggestuurd. “Buitenspel, buitenspel” roept één van de middenvelders van Schilde in mijn oor. Mijn trommelvliezen staan bijna op springen. “Maar jongen toch, zeg ik bedaard, hij vertrekt toch vanop zijn eigen helft?”. Geen reactie, toch niet verbaal, want zijn gelaatsuitdrukking laat duidelijk vermoeden dat hij teleurgesteld is dat ik dát gezien had. Ondertussen had Mark J natuurlijk al de bal in het net gedeponeerd, tot groot jolijt van onze talrijke supporters die best een boeiende wedstrijd gezien hebben vandaag, die eindigt met een 4-3 stand.          

Zo winnen we uiteindelijk nog de wedstrijd met het kleinste verschil. De tegenstander (zeker ook een sportieve ploeg, afgezien van het akkefietje over de vermeende strafschop) hun gezicht spreekt ook boekdelen, maar het is eerder een boek van Herman Brusselmans vol met scheldwoorden… Nee grapje, ze zijn wel teleurgesteld wat begrijpelijk is, want als ik hen zeg dat wij hier goed wegkomen en een puntendeling billijker had geweest dan kunnen zij dat alleen maar beamen.

Volgende week weer een thuiswedstrijd, tegen SAVA, en dát op 1 november.