04/10/2015 – SINT-JOZEF - PATRO HOEVENEN

Weeral een heerlijke morgen deze morgen! De weergoden zijn ons al gunstig gezind geweest dit seizoen. Een heerlijke nazomer met veel zon en gespaard van enige regen of andere vochtige neerslag. Wat we wel bemerken bij het afspreken op de parking van de Patro is dat het ietwat nevelig was deze morgen en aldus het gras vochtig is wat ervoor zal zorgen dat de bal ietwat meer doorschuifvermogen krijgt, maar technisch onderlegde spelers zoals wij hebben daar helemaal geen probleem mee natuurlijk. Vandaag is er een “verre” (Vlaanderen is maar een zakdoek groot) verplaatsing naar Mortsel die ons via de ring en de Liersesteenweg tot in Mortsel brengt waar het even zoeken is maar een modern voertuig is tegenwoordig uitgerust met GPS, bovendien is er altijd wel iemand met een smartphone die daarin een GPS-functie geïnstalleerd heeft. Zo  komt het dat we perfect tweetalig (Nederlands én Spaans) tot op het veld geloodst worden. Waar is de tijd van de boekjes of de kaarten van de Roeck op de schoot van de copiloot? Wij hebben nog een derde GPS bij, volledig automatisch, dat is namelijk Stan die blindelings overal de weg weet dankzij zijn leveringen aan zowat alle zichzelf respecterende frituren van Vlaanderen. Maar ook Marcel weet natuurlijk wel waar hij zijn stalen ros naartoe moet wenden: als ex-voorzitter en nu fulltime scheidsrechter weet hij omzeggens alle velden van ploegen van het KVV liggen, en in het vlot parkeren is hij een kei want we vinden als eerste een plaatsje vlak bij het veld en dat is niet evident want de velden van Sint-Jozef liggen midden in een woonwijk. Peter F heeft wel meer geluk gehad en is in wat de anderen voor een doodlopend straatje hielden kunnen gaan parkeren aan een bouwwerf. De rest heeft zijn voertuigen in de buurt moeten parkeren en die zullen nog een fikse wandeling tot aan het veld moeten maken. Ideaal om de spieren wat op te warmen…          
Vandaag spelen we met een onuitgegeven middenveld want het is de eerste keer dat Mark P en Filip samen aanwezig zijn. Zij zijn het ook gewend om samen te spelen, dus dat belooft. Er is wel wat zenuwachtigheid omdat wij al met zijn allen op het veld rondhotsen en zij er nog niet zijn, maar ze komen toch nog tijdig aan voor de opwarming en de aftrap. Deze week is toevallig de week van de scheidsrechter en Marcel die zoals steeds zijn scheidsrechtersplunje bij heeft biedt aan om de wedstrijd te leiden aangezien de vrijwilliger van Sint-Jozef zélf verklaart daar niet zo happig op te zijn vermits hij het niet gewend is en hij bovendien bij de vorige wedstrijden die hij leidde al de wind van voren gekregen heeft, ook van zijn clubmaats. Gelukkig hebben wij Marcel, onze reddende engel, die zéker niet als homereferee bekend staat, integendeel zelfs, dus dat belooft voor ons…

 Nee, alle gekheid op een stokje, Marcel probeert steeds zo onpartijdig mogelijk de match te fluiten en zal dat vandaag ook weer doen.     
Eindelijk: voetbal! Al een halve bladzijde vol geleuterd en de aftrap is nog niet eens gegeven… Vóór de wedstrijd waren er enige kwatongen die beweerden dat de verslaggever het verslag grotendeels uit zijn duim zoog vermits toch niemand zich al die verschillende fases kan herinneren en het aldus niet in de gaten heeft dat de wedstrijd eigenlijk helemaal anders verlopen is… Sta me toe deze snoodaards erop te wijzen dat ik een bijzonder goed geheugen heb en dat hun namen voor altijd gegrift staan in mijn grijze hersencellen! De aftrap dan die door Marcel degelijk en keurig wordt gefloten (tja, het is week van de scheidsrechter, dus als die het goed doet mag dat wel even in de verf gezet worden). Al vlug blijkt dat ons middenveld dat van de tegenstrever ruim overklast en wij toch wel wat kansjes weten te versieren. Zo stuurt Filip geregeld Mark P op links op avontuur als die eens één van zijn befaamde spurtjes inzet. Zoals gezegd, die twee weten elkaar te vinden zoals Ike en Tina, Paul McCartney en John Lennon, als een ring en een vinger, enfin, vul zelf maar verder aan. De kansen die Ronny en ikzelf krijgen kunnen we echter helaas niet afwerken, de verdediging van Sint-Jozef is bijzonder goed georganiseerd en bij de pinken. Vooraf hadden we afgesproken samen met onze kapitein Peter F dat Ronny, Mark J en ikzelf voortdurend zouden roteren in de spits en op de bank. Als ik weer eens voorin loop zegt Mark J me dat we weleens moeten switchen en zo komt hij op rechts (hij is de linkerpoot van de ploeg) en ikzelf op links (zelf heb ik twee linkervoeten, jammer dat ik rechtsvoetig ben…). Nog geen halve minuut later scoort Mark J dan natuurlijk weer vanop rechts als hij heerlijk wordt vrijgespeeld door ons super middenveld dat met Mark P, Filip, Hans en Peter F vlotjes draait als een pas gesmeerde ketting op nieuwe tandwielen. Verdorie denk ik dan, was ik maar niet geswitcht dan had ik misschien die goal gemaakt. Als ik weer op de bank plaatsneem zeg ik dat ook tegen Ronny die dat alleen maar beaamt en zegt dat dat wel het plan was vandaag om eens een doelpuntje mee te pikken nu Peter VDG nog gekwetst is. Niet getreurd, er komen nog kansen. Die zijn bijna allemaal voor onze ploeg, maar een doelpunt komt er niet meer van. Dat valt helaas aan de overzijde als bij een inworp (die er eigenlijk geen had moeten zijn, de bal had daar weggekeild moeten worden) de bal vlug wordt ingeworpen, fluks wordt doorgekopt en één van hun aanvallers onze complete verdediging verrast en keihard binnenkopt, zelfs onze Richie die voordien slechts één enkele keer de bal uit de hoek moest duiken, kon er niets tegenin brengen. Het moet de allerlaatste minuut geweest zijn want als er door ons wordt afgetrapt fluit Marcel voor de rust. Hij heeft een redelijk rustige eerste helft achter de rug, laat geregeld voordeel als de fout niet te erg is, en bij de betwistbare fases bij de inworpen of hoekschoppen wordt hij spontaan geholpen door beide ploegen die zélf aangeven dat ze laatst de bal geraakt hebben. De sportieve lijn die we sinds onze eerste wedstrijden hebben bemerkt wordt ook hier weer doorgetrokken, zo is het zalig voetballen zonder ruzie of heftige discussies op en/of naast het veld. Voor de scheidsrechter is dat ook zeker niet altijd makkelijk zonder lijnrechters.          
Toch wel balen in de kleedkamer, niet alleen omdat we slechts gelijk staan na onze toch wel degelijke eerste helft, maar ook omdat de zeikbak, zo een ouderwets zinken ding, zich vlak naast de deur van onze kleedkamer bevindt. Ik verdenk sterk onze tegenstrevers ervan die nog gevuld te hebben met de resten van hun nachtelijke uitspattingen, het ruikt wel alsof 50 bronstige herten hier hun geurvlaggen zijn komen deponeren. Dan maar vlug terug weer de wei in, en met het voornemen ons niet meer te laten verschalken, want voor de rest speelde onze verdediging weer een oerdegelijke partij: Wim die secuur alles opruimde en iedereen stuurde, Geert die weeral op zijn mannetje plakte en bijna altijd hard maar fair de bal van de tegenstrever afsnoepte, Fred die in zijn gekende stijl plots vanachter de man kruipt om de pas te onderscheppen en in te leveren bij ons middenveld, en Stan die als voorstopper de rots in de branding is en altijd wel een vrije medespeler vindt links of rechts, maar meestal in het middenveld waar iedereen zich goed vrijloopt en er volop bewogen wordt. Het is een lust voor het oog om zien, ook in de tweede helft nu. Hopelijk heeft Kris die er al van bij de aftrap bij is wat mooie plaatjes kunnen schieten, hij heeft alvast de zon in de rug. ’t Is alleen maar te hopen dat de foto’s niet bewogen zijn want hij staat te trappelen om in te vallen. 
Ronny loopt intussen weer mee in de spits en dwingt enkele kansen af als hij goed wordt aangespeeld in de grote rechthoek door Mark P of Mark J, maar helaas zit er op het laatste moment altijd wel een been of een ander lichaamsdeel tussen, vooral die lange verdediger achterin kan daar wat van, maar dat is onbewust denk ik want tijdens de eerste helft ging die geregeld op mijn tenen staan of botste die tegen me aan. Als ik er iets van zei zie hij heel laconiek: “Ja wat wil je, ik weet met mijn eigen lijf geen blijf.” Eén van hun supporters aan de lijn bevestigt dat trouwens: “Die jongen kan niet beter…” Hij doet het toch maar. Totdat Mark J weer eens de bal krijgt toegespeeld, zijn mannetje omzeilt en dan van ver uithaalt naar de verste rechterhoek waar de bal kruiselings voor de neus van de vergeefs grabbelende keeper tegen het net verdwijnt. 1-2 en er zit zeker nog meer in. Het middenveld draait nu op volle toeren en de combinaties worden op de mat getoverd alsof het een ordinaire woensdagavondtraining was. Het is op die manier dat Hans de bal in één tijd naar Filip speelt die hem ook in één tijd doorsteekt met een boogje naar Mark J die gepast langs de verdediger spurt en de botsende bal, jawel, in één tijd, hoe raadt u het, met een fraaie lobbal van aan de grote backlijn over de keeper lepelt. Heerlijk doelpunt en Sint-Jozef beseft dat het over en uit is. Het had nog veel meer kunnen zijn maar de kansen die we nog creëren willen er niet in. Zo kan Hans een paar keer naar doel koppen maar ofwel net buiten de palen of in de armen van de keeper, en bij een paar voorzetten van me die voor doel belanden komen we altijd een dikke teen tekort. Over die andere 20 voorzetten die ik niet gepast voor doel krijg zullen we maar zwijgen…          
Ondertussen is Kris ook weer komen meevoetballen en kan hij hopelijk wat wedstrijdritme opdoen want daar ontbreekt het hem een beetje aan volgens hemzelf. Tja een bestuursfunctie slorpt heel wat tijd van een mens op, en misschien wordt er op die talrijke vergadering nog wel meer opgeslorpt?              
Al bij al was Sint-Jozef een faire en moeilijke tegenstander, toch verwonderlijk dat zij op de laatste plaats staan maar als zij zo verder voetballen zal dat zeker niet zo blijven. Een zeer degelijke verdediging, alleen is hun aanval net zo steriel als hun naam laat vermoeden: Sint-Jozef had immers ook een onbevlekte ontvangenis nodig om resultaat te boeken… En die mannen heten allemaal Jozef want elke keer iemand aan de bal kwam werd er aan de lijn steevast “Komaan Jozef!!!” geroepen.
Nog een laatste woordje van lof voor onze sponsor die mee is komen voetballen ondanks een kwetsbare schouder, wat overigens niet te merken was gezien zijn charge in de eerste minuut dat hij op het veld stond tegen de keeper van Sint-Jozef. Inzet is hem zeker niet vreemd, ook na de match niet als hij zich weer eens inzet om op de kap van Geert te zitten, maar die kent hem ondertussen wel al en gaat er wijselijk niet op in, of is dat omdat hij ook werknemer is van de sponsor?               
En er hangt Sint-Jozef wél een klacht boven het hoofd: douches die naam onwaardig in een veredelde varkensstal. Dat is al de tweede keer dit seizoen, op Hemiksem was het water zelfs koud! Een mens begint bijna terug te verlangen naar de plastic teiltjes met water van de jaren zeventig.

JD

P.S.: De uitslag van Hemiksem-Patro is ondertussen door KVV aangepast naar 3-6 (wat het ook was).

Na de wedstrijd werd er geopperd om nog eens te gaan eten. Voorstel van Ronny is om op een vrijdagavond te gaan schransen bij "Gino" in de Kloosterstraat te Ekeren. 22,- € voor een driegangenmenu. Gino is een rasechte Italiaan, wij halen er altijd onze pizza's als we eens geen zin hebben om te koken (zelden, maar toch). Fantastische Italiaanse keuken! Het moet niet altijd Spaans zijn... 

Hier nog eentje voor Marcel...